Α' ΠΡΟΣΩΠΟ Αγάπα το απροσδόκητο

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ. Αυτό είναι που μας εμποδίζει να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Αντανακλαστικό. «Αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή μου λείπει κάτι λες», και ψάχνεις το υπόλοιπο. Εμένα συχνά μου λείπει η αίσθηση του απροσδόκητου. Τις προάλλες η Β. έγραψε ένα κείμενο εξηγώντας γιατί μας κοστίζει που δεν μπορούμε να ελέγξουμε το απροσδόκητο των ημερών. Αντιθέτως εγώ με τα χρόνια, ανακαλύπτω ότι ο έλεγχος -που επιδίωκα τόσο πολύ- ισούται με θάνατο. Κι έτσι όταν ένα βάζο γεμίζει με μέλι απλά το κλωτσάω. Δεν θέλω, δεν πρέπει, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

TΟ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΩΝΙΑ. Και σε κάνει να νομίζεις ότι όλα είναι πιθανά. Οι βεβαιότητες της ζωής έρχονται και σε καθησυχάζουν. Όταν ηρεμώ παραπάνω απ’ ότι πρέπει, αρχίζω να ανησυχώ.

ΟΙ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΟΡΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΝΟΙΞΟΥΝ. Οι βεβαιότητες είναι σαν ταξίδια που μόλις τελείωσαν. Οι βεβαιότητες είναι σαν μέρες που δεν θα ξαναγυρίσουν. Οι βεβαιότητες είναι σαν παιχνίδια που δε θα ξαναπαιχτούν.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΙΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ, που τις κάνει να μοιάζουν άγονες, αδιάφορες και παγωμένες -σαν δρόμοι χωρίς συναντήσεις, σαν μέρες χωρίς ανακαλύψεις, σαν αστεία χωρίς γέλια, σαν αγάπες χωρίς έρωτες. Σαν εβδομάδες χωρίς Κυριακές.

«ΣΗΜΕΡΑ ΗΤΑΝ ΚΥΡΙΑΚΗ και τον περίμεναν είκοσι τέσσερις ώρες γαλήνης και τεμπελιάς, κάθε λεπτό δεν θα έπρεπε να ήταν παρά μια ήπια αβεβαιότητα, κάθε στιγμή εγκυμονούσε γι΄ αυτόν αμέτρητες πιθανότητες. Τίποτα δεν ήταν αδύνατον, όλα τώρα μόλις άρχιζαν…» γράφει ο Φ. Σ. Φιτζέραλντ στην Τρελή Κυριακή του.

ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΒΕΒΑΙΟΣ, σου δίνει τη δυνατότητα να κατέβεις από το θρόνο που νομίζεις ότι έφτιαξες. Να πηδήξεις σ’ ένα τρένο που περνάει και να μην το σκεφτείς. Να αφήσεις πίσω κληρονομιές που δε χρειάζεσαι. Να ξεφορτωθείς τα περιττά. Όταν δεν πνίγεσαι από τη βεβαιότητα, οι δρόμοι δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμα, οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα. Κι εσύ δεν είσαι μια απολυτότητα.

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΒΕΒΑΙΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Από τον εαυτό σου και από τη ζωή. Κάνεις ευκολότερα νέες αρχές για να γδάρεις τα γόνατά σου, αποκτάς νέα αντανακλαστικά για να τα ξαναχάσεις, αγαπάς με νέους αδιανόητους τρόπους για να ξαναπετάξεις. Ξε-παγιώνεις το αύριο. Γιατί «όλα τώρα μόλις άρχισαν».

ΑΥΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. Νέους, άφοβους δρόμους, με φωτιά στα μάτια και αστερόσκονη στους ώμους. Αν πέσω από τον κομήτη μου απλώς θα σηκωθώ. Θα τινάξω την άγια σκόνη που περίσσεψε. Και με αυτήν θα ξαναρχίσω.


Η Μελίτα Κάραλη είναι Docer. Μικρή ήθελε να είναι αγόρι και να παντρευτεί τον David Bowie –όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Φανατίζεται με τον Φερνάντο Πεσσόα, την παραλία της Λάγγερης και τα νέα όνειρα. Θεωρεί το φορητό ηχοσύστημα τη μεγαλύτερη ανακάλυψη. Οι φίλοι την φωνάζουν Κορίτσι-Ρομπότ.

εμφάνιση σχολίων