Άλλα πρωινά που μένουν ακόμα χαραγμένα στο μυαλό μιας νεαρής δασκάλας σίγουρα είναι τα ρομαντικά. Όταν ξέρεις ότι ο σύντροφος της ζωής σου για εκείνο το διάστημα είναι πραγματικά στο πλάι σου και ζει τον έρωτά του σαν παιδί, σαν να ‘ναι η κάθε μέρα σας η πρώτη και μοναδική. Όμως, όταν είσαι μικρή, δεν υπολογίζεις ότι τα ποσοστά αβεβαιότητας παίρνουν φωτιά σε αυτή τη ζωή. Ή μάλλον το ξέρεις αλλά φοβάσαι να το παραδεχτείς. Όταν το συνειδητοποιήσεις, μπορείς να αντιληφθείς περισσότερο ότι με το να λες «Καλημέρα» πρέπει το στόμα σου να μπουκώνει από χαρά και να εκτιμάς αυτή την τροφή όσο τίποτε άλλο.
Κι από το «Ένα φιλάκι είναι λίγο πολύ λίγο», έρχονται τα μυστήρια πρωινά, γιατί η θάλασσα πάντα έτσι είναι, μυστηριώδης. Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει, όταν τη βλέπεις όλη την ημέρα έρχεσαι σε διάλογο τελικά μαζί της. Αλλά το μήνυμα του πρωινού, μόλις ανοίγεις την πόρτα και τη βλέπεις, είναι πάντα διαφορετικό. Όχι, όχι την άνοιξη και το καλοκαίρι, γιατί τότε έχουν περάσει οι δυσκολίες και πια έχεις βγει πιο σοφός. Αυτά που σου λέει τον χειμώνα κρύβονται στις πιο άγνωστες γραμμές που συναντάς ανάμεσα στα σύννεφα και στις αχτίδες του ηλίου που προσπαθούν να φανούν και πάντα αντανακλούν στη γυρισμένη πορτοκαλί ψαρόβαρκα. Περιμένει πότε θα τελειώσει αυτή η φουρτούνα, για να ξανασηκωθεί δυνατή και να χορέψει στον δικό της ρυθμό. Πρωινά με μυρωδιές βροχερές, ανοιξιάτικες, άλλοτε σκεπτικές άλλοτε γελαστές, όλες φορτωμένες στο καλάθι ενός ποδηλάτου που βρίσκει χώρο, χρόνο και χρώμα για τα πάντα.
Κι ύστερα έρχονται γεμάτα πρωινά. Πάντα είναι γεμάτα όταν τα μοιράζεσαι με ένα χαμόγελο. Όταν ανοίγεις την εξώπορτα και σου ξεπετάγονται εξάχρονες φωναχτές καλημέρες. Όταν ανεβαίνεις ανηφόρες, αλλά ξέρεις πως ό,τι και να γίνει, στην άκρη θα βρεις ανοιχτές αγκαλιές να σε περιμένουν. Τότε όλα τα ξεχνάς και παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου. Το ξέρεις ότι μόνος πορεύεσαι σε αυτή την ανηφόρα, αλλά είσαι ταυτόχρονα τόσο πλήρης όταν κοιτάζεις τη θάλασσα από ψηλά πια, με περισσότερη ωριμότητα.
Κι έπειτα, έπειτα έρχονται τα πρωινά τα τόσο μπερδεμένα, γιατί δεν έχουν πια θάλασσα, σε κάνουν όμως να έχεις το πιο ξεκάθαρο χαμόγελο από ποτέ. Όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα, όταν ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα μπεζ πράμα γύρω από τον λαιμό σου, που όμως είναι ικανό να τελειοποιήσει κάθε προηγούμενή σου γνώση για τη ζωή και την κάθε μαγική στιγμή της. Εκεί, λοιπόν, σε εκείνο το δεκάλεπτο μέχρι το σχολείο δεν περπατάς, χορεύεις! Βλέπεις κάθε μέρα τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες συνήθειες, όλα φαίνονται σαν μια ιεροτελεστία. Όταν κάτι αλλάζει σε κάνει να απορείς, να σκέφτεσαι το γιατί, να αναλύεις, να φτιάχνεις σενάρια. Ενώ είναι όλα τόσο απλά και ήρεμα, γίνονται ξαφνικά πολύπλοκα. Γιατί;
Το παχουλό κορίτσι με τη μαθητική τσάντα και το τσιγάρο στο χέρι, η κοπέλα με τον σκούφο και το ποδήλατο, η γλυκιά μαθήτρια που σε κοιτάζει με θαυμασμό, η μάνα που έχει αφήσει το παιδί στο σχολείο και πάει στη δουλειά, τα παιδιά που περιμένουν το λεωφορείο, η τύπισσα με το βιαστικό βλέμμα και τον καφέ στο χέρι και κυρίως ο πατέρας με το κοστούμι που αφήνει το παιδί του στο κίτρινο λεωφορείο του παιδικού σταθμού. Πάντα έχει τον ίδιο βηματισμό, αλλά και την ίδια έκφραση όταν χαιρετάει το παιδί του. Ύστερα μπαίνει στο αυτοκίνητο. Μόνο μία μέρα γίνεται κάτι διαφορετικό. Χαμογελάει πλατιά, αφήνει το παιδί του και περπατάει. Στέκεται στην κολόνα της ΔΕΗ και κοιτάζει ένα πρόγραμμα. Σκύβει το κεφάλι και συνεχίζει. Άραγε αυτοί να έχουν καταλάβει πόση σημασία έχει η κάθε μας στιγμή;
εμφάνιση σχολίων