«Δεν είσαι λύκος, εσύ, μικρή μου». Αυτή όμως προσπάθησε να ντυθεί στα γκρι -γιατί μισούσε τα δίπολα του λευκού και του μαύρου. Ζήσαν μαζί σαν μια αγέλη αγέλαστα ποίμνια. Μια πίστη ξεμπλέχτηκε και ζήτησε καταφύγιο στην αριθμητική των φιλιών σου. Η διάμετρος του λαιμού σου και τα χρώματα τις ίριδος του δέρματός σου αποστήθισαν λέξεις για μένα. Τις έμαθα βιαστικά σε ένα δωμάτιο 2×2 (ή όπως αλλιώς μετράνε τις διαστάσεις… του πνεύματος).
Το παιχνίδι και η εκπαίδευση τελειώνει, ο λύκος θα επιστρέψει στο ποίμνιό του, με την πεποίθηση πως όταν ξανα(επι)σκεφτεί τον βορρά, θα παίξει το λαούτο του και πίσω του θα τρέξει η αγνότητα που έχει ξεχαστεί σε όλα τα σημεία του ορίζοντα.
εμφάνιση σχολίων