Όλοι μού λένε να το αλλάξω. Πρέπει να βγάλω τα πράγματα από μέσα. Είναι όμως τόσα πολλά. Αν σηκώσεις το σεντόνι, ένας χείμαρρος αναμνήσεων είναι από κάτω. Το κάθε τι έχει τόσα πολλά να πει. Πώς να τα βάλω σε μια κούτα; Πώς να τα δώσω; Πώς να τα ξεχάσω;
Σκέφτηκα να τα κρύψω και να κρατήσω ένα κομμάτι σου. Το πιο αγαπημένο. Ένα μπλουζάκι σου; Όχι θα φθαρθεί και δεν το θέλω. Το αγαπημένο σου κομπολογάκι; Για σένα ήταν αυτό το τσιγάρο που ήθελες να κόψεις. Τα πήγαινες τόσο καλά με αυτό. Με γρήγορες κινήσεις στριφογύριζε στα δάχτυλά σου σαν να μετρούσε σε κάθε γύρισμά του τις σκέψεις σου. Δεν είναι όμως για μένα. Δεν θα το κρατήσω όπως εσύ.
Κάτι άλλο. Ένα δαχτυλίδι σου; Ένα δαχτυλίδι σου! Να το φοράω και να σε βλέπω κάθε μέρα να πιάνεις πράγματα μαζί μου. Να γνωρίζεις ανθρώπους με μια δική μου χειρονομία. Να χαμογελάω και να χαιρετάς μαζί μου. Να αγκαλιάζεις. Να δείχνεις. Να διαλέγεις μαζί μου ακόμα και τα βήματά μου στη ζωή. Το μονοπάτι στον χάρτη μου. Να βλέπεις άραγε και μαζί μου; μέσα από αυτή τη θολή πέτρα του;
Θα κρατήσω τελικά μόνο αυτό και θα βρω άλλους. Θα βρω άλλους που ξέρουν την αδυναμία μου και με τη δική τους ευαισθησία θα πακετάρουν τη ζωή σου. Νιώθω ότι μπορώ. Έτσι μπορώ.
Τι σου είναι αυτό το μυαλό; Παραπλανιέται… Μα κι αυτή η καρδιά; Σε ένα αντικείμενο γραπώνεται. Το σφραγίζει μέσα. Βάζει και όλα αυτά που θέλει να το ακολουθούν και δυναμώνει. Χτυπάει ξανά. Σε παραπλανεί σε κάθε χτύπο και σε γεμίζει. Σε σηκώνει και σε σπρώχνει να ζήσεις. Είναι πάλι δυνατή. Κι ας αντλεί δύναμη μέσα από την πιο μεγάλη αδυναμία της…
εμφάνιση σχολίων