Άνισε, είπα
Ανόμοιε, ναι, ανόμοιε.
Πώς τόλμησες ν’ αντιπαρατεθείς
στα έργα μας
στα γλέντια μας
στους κώδικές μας;
Στις μέρες και τις νύχτες που κοπιάσαμε
να πλάσουμε τον κόσμο μας με μίσος.
Με μαύρα τον στολίσαμε και πάνω του
πετάξαμε χιλιάδες πολύχρωμα κουρέλια.
Να μη θωρείς το πένθος,
να μην ακούς κραυγές ψυχών,
να μη βλέπεις σώματα ανεκπλήρωτα
που κλαίνε για χαρά, για ένα χάδι λύτρωσης.
Κι έρχεσαι εσύ να πεις τη λέξη που ξορκίσαμε: Αγάπη.
Θα το πληρώσεις και θα θρηνήσεις πρώτος, ίσως κι ανάπηρος
για το μεγάλο τούτο σφάλμα.
Και τώρα διάλεξε πού θα σταθείς.
Μένεις ή φεύγεις για εμάς το ίδιο είναι.
Μπες την αγέλη, μπες για το δικό σου το καλό.
Δες το αν θες σαν… ενσωμάτωση
Μόνος με λίγη αγάπη, σαν τι θαρρείς;
Πως θα τα καταφέρεις;
Μπες στο κοπάδι,
λούσου με μίσος,
πλύσου με ένστικτα,
στέγνωσε τα μαλλιά σου μ’ ενοχές,
γυάλισε τα φτερά σου μ’ απιστία.
Μόνο μ’ εμάς θ’ ανήκεις κάπου:
Στη μεγάλη των ηλιθίων σχολή.
εμφάνιση σχολίων