iDOCERS | 903

Εκτελεί και χρέη μάντη. Οι χρησμοί του προέρχονται από το μαντείο των Δελφών.  Ήταν 7 Δεκέμβρη -και όχι ο μήνας του Βύσιου . Σαν ένας Απόλλωνας που γεννιέται με κάθε του λέξη και πεθαίνει με κάθε της βλέμμα. Οι χρησμοί επέστρεψαν-κι ας είναι χειμώνας. Εδώ βρέχει -στους Δελφούς;

Ξέρω. (Δεν). Θα περπατήσουμε στη βροχή κι εγώ θα τρέξω κινηματογραφικά πίσω σου, μήπως και προλάβω να φτάσω τις σκέψεις σου, μήπως πηδήξω μερικά στενάκια ιδεών και λίγα χρόνια σκότους. Τα περιγράμματα στα πεζοδρόμια τα κάνουν λευκά για έναν και μόνο λόγο: να σε φυλακίζουν, να σε οριοθετούν, με αισιοδοξία. (Άσχημο πράγμα τα όρια). Δε θα σε προλάβω. Πάντα αντι-χολιγουντιανό  τέλος. Μπλε. Το μπλε δε φθείρει. Το μπλε αντέχει στο χρόνο. Blue. Blues. Μύθος.

Ήταν ένας πόλεμος εσωτερικός -κανείς δεν τον άκουγε- κι όμως ξεσπούσε. Η Καστάλια πηγή με ξέπλυνε με σταγόνες βυθού και βροχής. Τώρα άσε με να μάθω, να αναδυθώ. Τρέμεις… φοβάσαι τα διφορούμενα. Εγώ όμως τα συνήθισα.

Βήματα, ρυθμικά όσο ένας αυτοσχεδιασμός του Keith Jarrett. Το ραδιόφωνο -σαν αυτό που εσύ έζησες κι εγώ λάτρεψα στις οθόνες. Το ανοίγει, φυσικά. 2 καρέκλες. Ένας καθρέφτης. 2 κρεβάτια. Κι ένα κομοδίνο α-πο-σπα-σμα-τι-κό και με ρίγες-σαν ράγες- που προμηνύει το τέλος. Λάμπα πάνω από το δεξί κρεβάτι om-off, on-off… δυο βήματα. Αριστερό φώς on-off, on. Αριστερά. Πάνω σου. Εσύ σαν άγιος κι εγώ να ανακρίνω την Πυθία. Ανάμεσα: κενό που το γεμίζω όπως-όπως με μαξιλάρια.

9ος όροφος. Μπαλκόνι. Πολυκατοικίες και λίγη φθορά του χρόνου -όλα αυτά πασπαλισμένα με μαρμελάδα κρεμμύδι και κάτι τούρκικα λουτρά. Τρέμεις. Άδικα με φοβάσαι, οι θεοπρόπες πάντα κάτι θυσιάζουν. Απόψε ας θυσιάσουμε την τέχνη ή καλύτερα, άσε με να εκτελέσω εγώ… την ποίηση… “My poetry was lousy you said”.  Το ραδιόφωνο σώπασε. Το μπαλκόνι αυτοκτονεί από τον 9ο . Το τρένο ήρθε. Λάθος δρόμο. Άργησα (κι) αυτή τη φορά… κι όπως πάντα σκάρτα κι α-πο-σπα-σμα-τι-κά.

εμφάνιση σχολίων