iDOCERS | Η γη των παιχνιδιών

Πόρτα μισάνοιχτη -Terra nullius- φοβάμαι να μπω. Με οδηγείς από το χέρι -γιατί εσύ είχες ήδη αναπτύξει όραση νυχτερινή -ετοιμοπόλεμη- γεννημένη από μύρτιλα. Μαζί.

Αυτό το ποίημα είναι προορισμένο να διαρκέσει ενάμιση λεπτό -όσο η σκονισμένη κλεψύδρα σου -ανάμεσα στα βιβλία. «Δε μπορεί να σταθεί». Κι όμως στάθηκε. Ξαφνιάστηκες. Μεθυστικό (ή μεθυσμένο) φιλί. Η πράσινη νεράιδα κοντοστάθηκε στο παράθυρο -με ανάσα διάφανη- όπως οι γαλάζιες (έτσι τις φαντάστηκε στο ημίφως) κουρτίνες.

Αυτό το ποίημα είναι προορισμένο να διαρκέσει 3 ώρες -όσο το παλιό κινητό σου- που χτυπά και τρέχει ο φόβος σου να απαντήσει. Μικρές στρόγγυλες σφαίρες φωτός. 2 χείλη. 4. Και το άθροισμα… χέρια και εμμονές στις σκάλες. Κουδούνι. «Μην ανοίξεις». Τα φαντάσματα έχουν κλειδί -ή έστω- τρυπώνουν από τους τοίχους. Συλλαβίζεις τον Ρεμπώ και κάτι ψελλίζεις για κάποιον συμβολαιογράφο. Απαγγέλεις τη ζωή σου, τα μυστικά και τους πόθους σου. Μοιράζεσαι, μαζί μου, το πιο μεγάλο μυστικό ή πόθο. Κι αυτό, γιατί ήμουν μια ξένη… Η συμπάθεια των άλλων βρίσκεται-πάντα- με τον Tennessee- σε λεωφορεία ή σπίτια.

Αυτό το ποίημα είναι προορισμένο να διαρκέσει  19 μήνες -και όλοι να ’ναι Δεκέμβρης. Για να σου θυμίζουν Ιούνη ή Αύγουστο -μάντεψες σωστά. Στα μαλλιά μου ζει πλέον η γη του Ερμή. Ανασαίνω και εισπνέω έναν ψυχοπομπό. Τα φαντάσματα και οι σκιές του μυαλού του έχουν άριστη σχέση με τη Σελήνη. Έκλειψη του δικού μου ηλίου. Πρώτη και τελευταία φορά γίνομαι νύχτα. Ο 3ο κύκλος του Σαρτρ δε μου ανήκει. Δικαιωματικά τον έχεις κερδίσει εσύ -terra incognita. Η χαρτογράφηση ελλιπής/ ε-λυπης/ ε-λειπεις. Κι όσο κι αν τρέξω πάνω στο ξύλινο πάτωμα, οι κραδασμοί θα απορροφούνται από ένα γνώριμο ήχο πιάνου ή από κάποιο μυστικό κήπο, κάπου στο μέλλον.

Αυτό το ποίημα είναι προορισμένο να διαρκέσει 2.046 φιλιά με γεύση παριζιάνικου Ερμή. Μου μιλάς στα αγγλικά. Χαμογελώ. Αναζητώ τις ξεχασμένες εκείνες αναγνώσεις, που θα σε διάβαζα στο μέλλον. Η Καζαμπλάνκα. Εγώ φορώ σιδεράκια κι εσύ ψάχνεις δουλειά. Και το παράθυρο, πάντα εκεί. Πάντα θα έχουμε το Παρίσι. Το δωμάτιο. Τον καναπέ. Το κρεβάτι. Το παράθυρο. Τα γάντια. Το αντίο.

Αυτό το ποίημα είναι προορισμένο να διαρκέσει όσο ένα αντίο.  Ξεκίνησες -στα αγγλικά- να μου μιλάς για την Αφρική. Με ρωτούσες -με μανία- αν θυμάμαι τότε στην Αφρική, στο ταξί. Δε μπορούσα να νιώσω αν παραληρείς, αν απαγγέλεις, αν (εξ)ομολογείς ή αν όντως εγώ σε συνάντησα και τώρα πια δε το θυμάμαι. Μιλούσες για λάβδανα, μπλε ιστούς κι αράχνες που κάνουν περιπάτους σε πρόσωπα, που ίσως τελικά μοιάζουν μ’ αυτά των λύκων. Ακούσαμε φωνές -κάποιος ρωτούσε αν είναι αυτή η Ιπποδρομίου. Νίκησε η φωνή σου. 17. Πόρτα μισάνοιχτη.

Πόρτα μισάνοιχτη -Terra nullius- φοβάμαι να μπω. Πόρτα ορθάνοιχτη -φοβάσαι να βγεις. Βγαίνω. Μόνη. Η επικίνδυνη Γη σου -Terra pericolosa- δεν κρύφτηκε στις σκάλες, αλλά στα μαλλιά μου. Ο Ερμής θα είναι πάντα πάνω μου -και μέσα μου, πάντα τα φτερωτά σανδάλια του.

εμφάνιση σχολίων