iDOCERS | Μην καταργείς τη σκέψη

Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που έχουμε τη δυνατότητα της αμφιταλάντευσης. Η εσωτερική εκείνη στιγμή που συνήθως προηγείται της οποιασδήποτε απόφασης και μας επιτρέπει να δώσουμε μορφή σε όλες τις επιλογές που αποφεύγαμε να δούμε. Ο αριθμός των επιλογών ποικίλει ανάλογα με  την κατάσταση, όμως η στιγμή αυτή είναι τις περισσότερες φορές παρούσα.

Έρχεται λοιπόν μια μέρα που μπορούμε όλοι να διαπιστώσουμε πως η κατά τ’ άλλα καθησυχαστική συμβουλή «ακολούθησε την καρδιά σου και μη φοβηθείς τίποτα και κανέναν» είναι ιδιαίτερα παραπλανητική.

Αν το καλοσκεφτούμε, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ακολουθούμε την καρδιά μας; Και γιατί πρέπει να διαχωρίσουμε την καρδιά από το μυαλό και τη συνείδηση; Είναι στ’ αλήθεια η σκέψη ότι πράττουμε όπως ορίζει η καρδιά μας ή η ικανοποίηση ότι κάνουμε κάτι, αγνοώντας ή και αδιαφορώντας για τα περισσότερα από τα αποτελέσματα, που μας έλκει;

Κατά  τη γνώμη μου, είναι αρκετά στερεοτυπικό στις μέρες μας να συνδέουμε την «ασφάλεια» με τη δειλία και να θέτουμε στην αντίπερα όχθη το ρίσκο. Γιατί και η ασφάλεια είναι ρίσκο και ενδέχεται να προϋποθέτει πολλούς κινδύνους. Προσοχή όμως! Ασφάλεια δε σημαίνει παραίτηση, ούτε πειθήνια αποδοχή  των πραγμάτων. Την ασφάλειά μας την ορίζουμε εμείς, συνδέοντάς την με την αξιοπρέπεια και την ψυχική υγεία, δύο πολύ σημαντικές ανθρώπινες ανάγκες. Ωστόσο, τα λάθη είναι συχνά αναπόφευκτα και ο φόβος μας τα γιγαντώνει.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζούμε όλοι μας μόνο μια ζωή, κι έτσι μας είναι αδύνατον να την επαληθεύσουμε ή να την επανορθώσουμε σε άλλες. Επομένως -και δεν πρόκειται για εξιλέωση ή καθησυχασμό- τα λάθη είναι ανθρώπινα.

Η επιλογή, λοιπόν, δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη και γίνεται ακόμα δυσκολότερη όταν σ’ αυτήν εμπλέκονται και άλλοι. Είτε αυτοί είναι οι δικοί μας Άλλοι, είτε είναι απλοί καθημερινοί άλλοι που περιβάλλουν τις ζωές μας με κάθε τρόπο. Προλαβαίνοντας τυχόν παρεξηγήσεις, δεν αναφέρομαι σ’ εκείνες τις περιπτώσεις της «κοινής επιλογής», αλλά σ’ αυτές όπου η επιλογή είναι δική μας, όμως αφορά ή/και συνδέεται άμεσα με κάποιο άλλο πρόσωπο.

Στις περιπτώσεις λοιπόν αυτές, εξέχοντες καταλύτες στις επιλογές μας θα έπρεπε να είναι ο σεβασμός και  η εκτίμηση της διαφορετικότητας, των επιλογών και των αναγκών των οποιωνδήποτε αυτών άλλων. Δεν επιλέγουμε για εμάς υπολογίζοντας απλά και τον άλλο, προσπαθούμε να επιλέγουμε για εμάς δίνοντας τη δυνατότητα επιλογής και στον άλλο. Ακούγεται περίπλοκο, όμως αισιοδοξώ πως είναι πιο απλοϊκό απ’ όσο νομίζουμε.

Είναι καλό να θυμόμαστε ότι οι μικρές αυτές στιγμές των επιλογών υπάρχουν και να μην τις απαρνιόμαστε για χάρη της καρδιάς, του μυαλού ή οποιουδήποτε «οδηγού» θέλουμε ν’ ακολουθούμε. Η επιλογή είναι δικαίωμά μας. Να αντιδρούμε όταν μας τη στερούν ή όταν τη στερούμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας, να την υποστηρίζουμε ως κάτι ιδιαίτερα δικό μας και να έχουμε την ανθρωπιά να την αναγνωρίσουμε και να τη διορθώσουμε όταν αποδεικνύεται εν τέλει λάθος.

Υ. Γ. Συγχωρέστε με αν το κείμενο θυμίζει παιχνίδι λέξεων, όμως είμαι από κείνους που τείνουν να πιστεύουν πως πίσω από τις λέξεις κρύβονται νοήματα, είτε θέλουμε να τα δούμε είτε όχι.
 

εμφάνιση σχολίων