iDOCERS | Η γενιά του πυρετού

Η γενιά του πυρετού. Η γενιά τού όλα θέλω να τα κάνω-όλα να τα ζήσω-να τα δω-να τα ρουφήξω. Η γενιά του ’90, που ενηλικιώθηκε κάπου ανάμεσα στην αποκάλυψη δημοσιονομικού ελλείμματος, της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και της αυτοκρατορίας των iphone και του facebook. Η  γενιά που βιώνει το έντονο πέρασμα από τη δεύτερη στην τρίτη δεκαετία της ζωής της, στον πυρήνα των γεγονότων, των ανατροπών, των μεταβάσεων, την Ελλάδα.

Το κρίσιμο αυτό ηλικιακό κουτάκι συνάδει με το πικ της προσωπικής δραστηριοποίησης. Είναι η στιγμή, κάπου εκεί, που κάνεις δειλά βήματα προς τον έξω κόσμο. Τολμάς να φαντασιωθείς τον εαυτό σου μελλοντικά, με πιότερες σταγόνες ωριμότητας στο βιογραφικό σου, και να πάρεις αποφάσεις για το τι τελικά θα τον κάνεις. Πού θα τον τοποθετήσεις, πώς θα τον φτιάξεις, πού θα τον εντάξεις. Ω, ναι, να τον εντάξεις, να του δώσεις τίτλο, να τον ορίσεις με ένα τρόπο, ώστε να τοποθετηθεί στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Είναι η στιγμή που το μέσα σου βράζει, διψά να πράξει, να φτιάξει, να κάνει. Να κάνει, όλα να τα κάνει, να τα δοκιμάσει, να τα δει. Ο κόσμος μοιάζει με γαϊτανάκι , που οι κορδέλες του γυρνούν και γυρνούν, κι εσύ αναρωτιέσαι ποια από όλες να τραβήξεις, ν’ αρχίσει ο χορός. Και οι κορδέλες είναι πολλές, και θέλεις πρόσβαση σε όλες, ενώ παράλληλα μηχανεύεσαι ποια είναι για σένα η πιο ταιριαστή.

Και καθώς το εσωτερικό μέσα βγάζει μπουρμπουλήθρες, το εξωτερικό μάτι παρατηρεί αποστομωμένο τα γύρω. Την κατάσταση που ακούς, βλέπεις και βιώνεις να επικρατεί. Μια πολιτεία του μίσους, της οργής, του πόνου και του φόβου, να ορθώνεται και να κυκλώνει με επιβλητικά τείχη την πραγματικότητα και τον κόσμο σου. Με ανεργία στο ζενίθ, Χρυσές Αυγές στο προσκήνιο, πλειστηριασμούς, αυτοκτονίες, δολοφονίες, φτώχεια, εξαθλίωση.

Κάπου εκεί τα όνειρα και η επιθυμία να χτίσεις, πληγώνονται κι αιμορραγούν. Το τοπίο συννεφιάζει και δε διακρίνεις εύκολα τα χρώματα. Κι όπως κείτεσαι, προσγειωμένος σε χωμάτινο έδαφος, ξεκινάς να αναθεωρείς. Το «τι να κάνω εδώ και πώς» γιγαντώνεται, κι αρχίζεις να μετράς εκ νέου τις προοπτικές και τα δεδομένα σου. Οι κλωστές της επιβίωσης και αυτοσυντήρησης πλέκονται επικίνδυνα με εκείνες των ονείρων και των φαντασιώσεων.

Η άρνηση συμβαίνει ταυτόχρονα με το πένθος βεβαίως, κι έτσι αρχίζεις να στοιχίζεις επιλογές και νέους τρόπους αντιμετώπισης. Εδώ έρχεται το εκάστοτε μπάτζετ, το οικονομικό, να ορίσει κατά πολύ τις επιλογές αυτές. Σκέφτεσαι να βρεις μια δουλειά να παρέχει τα προς το ζην. Ίσως να κράταγες και κάτι στην άκρη για το «μετά» το ιδανικό σου. Σκέφτεσαι να προσφύγεις στις Ευρώπες, κι αρχίζεις να ψάχνεις πανεπιστήμια, δουλειές και σπίτια στα Λονδίνα, τα Παρίσια και τα Άμστερνταμ. Εάν φυσικά το προαναφερθέν μπάτζετ σ’ το επιτρέπει.

«Εδώ ή έξω;». «Και τι να κάνω εδώ;». «Μπορώ έξω;». «Θέλω;». «Πώς;». Ερωτήματα που περνούν απ’ το κεφάλι σου εν συνεχεία, σαν τεράστια νέον επιγραφή. Πολλά συντρίμμια εδώ, και πώς να χτίσεις; Σε διώχνουν, και οι αντιστάσεις σου εξασθενούν όσο πάει. Από την άλλη είναι το σπίτι σου και το πονάς. Σε πιάνει και το αντιρρησιακό, το αγωνιστικό, το πείσμα που σφίγγει τις γροθιές κι επιμένει. Κερασάκι το παράπονο, που άλλοτε σε ρουφά, άλλοτε το παραμερίζεις προς ανεύρεση τρόπων.

Η γενιά του πυρετού. Πώς αλλιώς; Ο οργανισμός ανεβάζει θερμοκρασία προς αντίσταση απέναντι στο εκάστοτε βακτήριο, δίνοντάς μας σήμα, ώστε να προβούμε στην καταπολέμησή του. Είτε μένοντας είτε φεύγοντας, σημασία έχει να μη σταματήσεις να αναζητείς τρόπους. Τρόπους που θα αλλάζουν κάθε στιγμή, ανάλογα με τις επιθυμίες αλλά και  με τα δεδομένα σου. Τρόπους λειτουργικούς, για το δικό σου προσωπικό σύστημα.
 

εμφάνιση σχολίων