iDOCERS | Είναι τόλμη ν’ αγαπάς

Πάνε αρκετά χρόνια που οι σημαντικοί άλλοι τής είχαν μάθει πως όταν θέλει κάτι πάρα πολύ, δε γίνεται. Βλέπεις, μέχρι τότε κανείς τους δε γνώριζε κάτι άλλο για να αναθεωρήσουν. Ευτυχώς, γιατί οι στιγμές της θα ήταν αλλιώς. Θα ήταν λιγότερο σημαντικές στα μάτια τους.

Ενδόμυχα, πότε της δεν τους πίστεψε και όποτε ήθελε κάτι πάρα πολύ, ακόμα και αν το φοβόταν, συνήθιζε να προχωρά μπροστά. Με την επιμονή της να δίνει μεγάλες μάχες με τους φόβους της, τελικά τους κέρδιζε προτού καν τους γνωρίσει. Έτσι, περνούσε τον καιρό της μαζεύοντας ψεύτικα παράσημα.

Εκείνο όμως το βράδυ, στεκάμενη δίπλα στο τοίχο με τις κρεμασμένες φωτογραφίες των σημαντικών της άλλων, η αλήθεια της ήταν διαφορετική από ό,τι μέχρι στιγμής είχε επιτρέψει στον εαυτό της να ζήσει. Δεν ήταν άνετη να κάνει αυτό που πάντα ήξερε. Ο φόβος της από την πρώτη στιγμή κατάλαβε πως ήταν αλλιώτικος. Ήδη, με τη συνειδητοποίηση της ύπαρξής του, είχε αφήσει μέσα της τα πρώτα του σημάδια. Στα μάτια της οι φωτογραφίες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο ζωντανές, λες και ήθελαν να της μιλήσουν, να την «προστατέψουν» από το να ζήσει και να την εξαναγκάσουν  να το βάλει στα πόδια.

Για μια στιγμή νόμισε πως θα μπορούσε να το κάνει και πως δεν ήθελε να δει τι άλλο θα ακολουθούσε. Αλλά απλά νόμισε. Ήταν η στιγμή που κατάλαβε πως ήταν πολύ πιο γενναία από ό,τι παραδεχόταν στον εαυτό της. Ο φόβος της πίστεψε σε αυτή και την έκανε να του εκθέσει το μέσα της. Μετά, κάθισαν μαζί  και συμφιλιώθηκαν.

Το εγώ της γκρεμίστηκε εκατομμύρια φορές, βγάζοντάς της συναισθήματα που για πρώτη φορά τα αντιμετώπισε με μια ενοχική σιωπή, με μια διψασμένη στωικότητα, γιατί  αισθάνθηκε πως δεν είχαν παρά να την εξελίξουν, να τη γαληνέψουν και να της μάθουν πως είναι τόλμη να αγαπάς.

εμφάνιση σχολίων