«Ένα γκρίζο σύννεφο σκάει μέσα μου, παίρνω το σχήμα του και ξεκινώ να βρέχω. Ξεπλένω, αθωώνω και χαρίζω μέρες, χρόνια». Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]
ΑΡΓΥΡΗΣ ΒΑΝ ΜΠΡΟΥΣΣΕΛ
14 Νοεμβρίου 2013
Τυχαία θα το δει ο ήλιος αν προλάβει, δεν είναι και πολύ βαθιά. Μπορεί κάποιο θαλάσσιο ρεύμα να το ταξιδέψει σε άλλο τόπο, μπορεί η μνήμη μου να το γυρίσει πίσω στο χρόνο, τη στιγμή που φτιάχτηκε. Ίσως τότε τα μόνα δάκρυα να είναι από την αιωνιότητα, που δε συνέβη και που ούτε πρόκειται. Ασπρόμαυρα, να σε χτυπάνε σαν κομμένα ηλεκτροφόρα καλώδια καθώς θα χορεύουν πάνω από τη γυάλινη πόλη.
Η πόλη. Γυάλινη και διάφανη κάτω από το ύφος των ματιών σου, το χρώμα των μαλλιών σου και την αίσθηση της αφής μου στο δέρμα σου. Άλλοτε ανύπαρκτη και άλλοτε ιστορία, άλλοτε μύθος, άλλοτε φαντασία. Τραγούδι ξωτικών, νύχτες ολόλευκες, με χιόνι ή τραγούδι γυμνών ζευγαριών κάτι νύχτες απόκοσμες με φεγγάρι για σεντόνι. Σώματα πιο εύθραυστα και από την ίδια τη ζωή, γιατί όλη η ζωή πια μια κοινή πνοή, μία κοινή φλέβα.
Τέτοιες νύχτες γεννιούνται τα ηφαίστεια, τέτοιες νύχτες πεθαίνουν οι θεοί. Αστέρια που κάνουν έρωτα, τρίβονται μεταξύ τους και η σκόνη τους δημιουργεί πλανήτες. Πλανήτες από σκόνη μπουκωμένη από τη νοσταλγία της αθάνατης ζωής και τη μνήμη της ανυπαρξίας. Μία γραμμή φωτός σε περιτριγυρίζει και καταλήγει στο κενό. Προσοχή στο κενό, ε! Ο Ελύτης έχει πει και ακόμα λέει ότι «το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του». Το δικό μου κενό τι απέγινε;
Ένα γκρίζο σύννεφο σκάει μέσα μου, παίρνω το σχήμα του και ξεκινώ να βρέχω. Ξεπλένω, αθωώνω και χαρίζω μέρες, χρόνια. Πάνε ώρες που εξατμίστηκα και μπερδεύτηκα με τα δάκρυά σου. Έτσι δε θα χαραμιστώ ή τουλάχιστον δε θα νομίζεις έτσι. Το δάκρυ σου με το υπόλειμμα σύννεφού μου καταργεί τους αιώνες. Τους πριν και τους μετά. Μια περίεργη χημική αντίδραση δημιουργήθηκε από αυτή την ένωση και εξαφανιστήκαμε. Τώρα σου μιλάει η μνήμη μου. Χρυσάφι η μνήμη.
εμφάνιση σχολίων