iDOCERS | Καίμε, ερωτευόμαστε, δημιουργούμε

Άμετροι στίχοι, χωρίς μέτρο ή αμέτρητοι στο χρόνο.
Άστεγοι ήχοι, ούτε σε χορδές ταιριάζουν μα ούτε και σε πλήκτρα.
Άγονες ενδείξεις σε οθόνες σβηστές,
τα στόματα ξερά κουράστηκαν να μιλούν.
Ακούει κανείς ή βουτούν στο κενό οι συλλαβές μας;
Γράφει κανείς ή ξεχάσαμε το μολύβι να κρατούμε;
Μιλάει κανείς ή απλά στόματα ανοιγοκλείνουν προς τον ουρανό;

Δεν τελειώνει τίποτα αν δεν το παρατήσουμε,
αν δεν το κλοτσήσουμε μακριά μας
και δεν αρχίζει επίσης τίποτα αν δεν το κρατήσουμε σφιχτά πάνω μας.
Μείνε απέξω, αλλά μην ψάχνεις λόγια να πεις για το μέσα,
γιατί απλά είσαι απέξω.
Μείνε ντυμένος, μα τους γυμνούς μη θεωρείς τρελούς,
μπορεί απλά να μην έχουν να ντυθούν
ή μπορεί να τα έκαψαν όλα τους τα υπάρχοντα,
γιατί τα αντικείμενα ως τη μικρότερη περιουσία τους λογαριάζουν.
Μείνε ακέραιος, σε κομμάτια σπάνε μόνο όσοι οραματίζονται άλλες συνθέσεις.

Αν πάλι το μετανιώσεις, έλα να σου ψιθυρίσω πώς μιλάς,
πώς σπας, πώς ενώνεις, πώς ζητάς, πώς δημιουργείς, πώς ζεις.
Καίμε το χθες, το λάθος, την υπόσχεση, την εξουσία,
την απληστία, το χρήμα, το φασισμό, την αδικία.
Καίμε το σάπιο τους σύστημα.
Ερωτευόμαστε το αύριο, το ανέφικτο, το αστέρι που πέφτει,
τη φλόγα μας, τα παιδιά που κοιτούν τον ουρανό,
τα παιδιά που περιμένουν, την ελπίδα, τη ζωή.
Ερωτευόμαστε τη δύναμή μας να παλεύουμε.

Δημιουργούμε το όνειρο, το άρωμα, τη γεύση,
τη συνέχεια, το καλύτερο, το μεγαλύτερο,
τις λέξεις και τις πράξεις, τις συμβουλές και τις μεταβάσεις.
Δημιουργούμε τα μονοπάτια πάνω από τα εμπόδια.
Είσαι έτοιμος να ακολουθήσεις ή ξεκινώ μόνη μου;

Σκέψεις Λέξεις
 

εμφάνιση σχολίων