0
1
σχόλια
217
λέξεις

«Πεθαίνω να ζήσω». Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]

A.M.
22 Οκτωβρίου 2013
Και είναι και κάποιες στιγμές που η καρδιά είναι ανάστατη. Ασφυκτιά μέσα στο μικρό σου στήθος, το μικρό σου σπίτι και τη μικρούλα σου ζωή. Θέλει να βγει έξω και να κυνηγήσει. Θέλει να ρουφήξει μαγεία και να κλοτσήσει γρήγορα και πιο γρήγορα. Θέλει να σπάσει.

Είναι κάποιες στιγμές που κυνηγά «το απόλυτο». Σε αναστατώνει αυτή η λέξη, γιατί όταν τη θυμάται η καρδιά σου, όλα γύρω σου φαίνονται σχετικά. Πού είναι κρυμμένο αυτό το απόλυτο; Θέλεις να ζήσεις τα σπουδαία, τα μεγάλα και τα αληθινά. Θες να τρέξεις, να κινδυνέψεις, να δεις την ανατολή σε άγνωστες χώρες. Θες να πεθάνεις από έρωτα. Στην ουσία θες μια αντι-ζωή.

Μια αντι-ζωή; Ναι. Γιατί στη ζωή που ζούμε εγώ κι εσύ, υπάρχει δουλειά και λογαριασμοί. Υπάρχει άγχος και γκρίνια. Κούραση. Οι ανατολές και ο έρωτας θάβονται μαζί με την καρδιά πιο κάτω. Να μην κάνουν πολύ θόρυβο.

Τι θα την κάνεις που διαμαρτύρεται; Κάποιες στιγμές σαν και τώρα. Εσύ, πες μου τώρα. Πού είναι το απόλυτο; Ή είναι όλα σχετικά; Ή είναι όλα ρουτίνα με μικρές ενέσεις χαράς; Προσπάθησα να πιάσω το απόλυτο με σένα. Δεν τα κατάφερα. Δε με άφησες.

Πεθαίνω να ζήσω. Παραλύω από επιθυμία. Κάποιος είπε πως «είμαστε όλοι θνητοί μέχρι το πρώτο φιλί και το δεύτερο ποτήρι κρασί». Ας πιούμε κρασί στην υγειά των πρώτων φιλιών μας.
 
TAGS:
εμφάνιση σχολίων