iDOCERS | Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

Πάνε και δεν έρχονται τα χρόνια. Τα ντύνεις βαρκούλες και τις αφήνεις στα ανοικτά, σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό. Κάποιες προσδένουν στα ρηχά, κάποιες χοροπηδάνε στα κύματα σαν μικρά παιδιά και αν είσαι τυχερός, θα δεις και εκείνες τις λίγες που αντέχουν στη φουρτούνα και πορεύουν σταθερά μέχρι που γίνονται ένα με τα σύννεφα και τερματίζουν στα πιο τρελά σου όνειρα. Και εσύ χαζεύεις εκεί στην ακροθαλασσιά, μετρώντας τη ζωή σου, με βαρκούλες αυτοσχέδιες.

Δεν έχεις παράπονο από τη ζωή, μα ξαφνικά θυμάσαι πως σε κάποιες ξέχασες να βάλεις πανιά και χάθηκαν μακριά, σε εκείνη την όμορφη που έφτιαχνες 6 χρόνια ξέχασες να ρίξεις άγκυρα και στην άλλη, εκείνη εκεί που ξέφυγε από τις υπόλοιπες και απολαμβάνει μόνη της τη διαδρομή στο απέραντο, ξέχασες να της πεις πως η ζωή είναι πιο διασκεδαστική με παρέα. Και εσύ εκεί, να χαζεύεις τις 30 σου βαρκούλες που είναι πια μακριά, σχεδόν έχουν χαθεί μαζί με τον ήλιο, μα δε λες να φύγεις. Η θάλασσα έχει μια γαλήνια ηρεμία και το νερό έχει βρέξει τα πόδια σου πια, ο ήλιος έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια και έχει βουτήξει στη θάλασσα και πού να φύγεις τέτοια στιγμή μαγική.

«Φοβάμαι», γυρίζεις και μου λες, «ναι, στα 30 μου, φοβάμαι». Σε βλέπω, μα δεν ξέρω τι να σου πω. Εσύ δε φοβήθηκες ποτέ σου. Πάντα σου άρεσε να παίζεις με τη φωτιά, να προκαλείς τους άλλους, μα κυρίως να προκαλείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Σε έχω δει να φτάνεις στα άκρα, σε έχω δει να γαυγίζεις σαν σκύλος μινιατούρα σε λυκόσκυλο και να γελάς στη ζωή. Πώς γίνεται εσύ να φοβάσαι;

Σηκώνεις το κεφάλι να ρουφήξεις μια βαθιά δόση ιώδιο και σε βλέπω να ηρεμείς, λες και έχεις ρουφήξει και μια δόση ζωής για τις 30 βαρκούλες που πια δε φαίνονται στον ορίζοντα. Έχεις μεγαλώσει, ναι, αυτό είναι που φοβάσαι, που ξέρεις πια πολλά. Η ζωή σ’ τα έχει μάθει, και όσο πιο πολλά ξέρεις, τόσο πιο πολύ φοβάσαι. Το ξέρω πως ακόμα σε στοιχειώνουν εκείνες οι μαύρες στιγμές που εκτροχιάστηκες εν λευκώ στο κενό και χάθηκες για μήνες. Και εσύ ξέρεις καλά πως τα ραγισμένα κομμάτια δεν κολλάνε στις πολλές φορές. Φοβάσαι να ξαναγαπήσεις, γιατί φοβάσαι να ξαναραγίσεις. Φοβάσαι να δεθείς, γιατί το ξέρεις καλά πως δε θα βρεις τον τρόπο να λυθείς. «Πρόσκοπος έπρεπε να είχα πάει μικρή, ούτε έναν κόμπο δε μπορώ να λύσω!», μου λες και γελάς.

Είναι στιγμές που αναπολείς τα 20 σου, που δε φοβόσουν να δείξεις τα δόντια σου στη ζωή. Τώρα σκέφτεσαι πολύ, και ξέρω πόσο το σιχαίνεσαι αυτό, δε σου αρέσει να αναλύεις τη στιγμή, ούτε να προτρέχεις. «Χαλάρωσε και απόλαυσέ το!», μου θυμώνεις έντονα κάθε φορά που ξεκινάω να κάνω σενάρια φαντασίας. Και τώρα σε βλέπω εσένα να μην προχωράς, να μη δίνεις ευκαιρίες, να μη θες να τσαλακωθείς. Δε με ενδιαφέρουν οι ανόητές σου δικαιολογίες, αυτό που έχει σημασία είναι που δε σε βλέπω πια να πολεμάς. Δεν ξέρω καν αν έστω περιμένεις ή αν έχεις παραδοθεί στη σιγουριά της καθημερινότητάς σου. «Και οι άνθρωποι φεύγουν και εμείς δεν αντιδράμε, μάθαμε να ξεχνάμε, και να μένουμε μόνοι…», ακούγεται να τραγουδάει η Νατάσα από το μπαρ πιο πίσω. Όσο μεγαλώνουμε, ερωτευόμαστε λιγότερο, διάβαζα κάπου προ ολίγου. Μα δε φταίμε εμείς.
 

εμφάνιση σχολίων