… που (α)ψήφισε το κατεστημένο. Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
26 Σεπτεμβρίου 2013
Άτομα του οικογενειακού του περιβάλλοντος κάνουν λόγο για ένα πρόσωπο με εκτεταμένες γνώσεις σεισμολογίας, τακτικών ποδοσφαίρου, κοινωνιολογίας, διεθνούς πολιτικού παρασκηνίου και φυσικά οικονομικών. Βέβαια, μετά το θρίαμβο του χρηματιστηρίου, οι γνώσεις του περιορίστηκαν στη μικρό-οικονομία και έπειτα από την τελευταία μείωση του μισθού του, η λέξη «μικρό» καταργήθηκε εντός της οικίας του. Ίσως το μόνο θετικό για τον ίδιο, μέσα σε όλο αυτό το δράμα.
Έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι ο εν λόγω συνάνθρωπός μας βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης σύγχυσης μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Στενός του φίλος φέρεται να δήλωσε πως για καιρό το θύμα (της μοίρας) έλεγε περιχαρής σε όλο τον κοινωνικό του κύκλο πόσο ευτυχής είναι που κατάφερε να βρει τελικά «ένα λιμάνι ν’ αράξει». Όταν κόπασε η συζυγική θύελλα που προκλήθηκε λόγω της εσφαλμένης ερμηνείας της ανωτέρω δήλωσης, μάθαμε πως άδικα είχε θορυβηθεί η (αντιστοίχων προσόντων) σύζυγός του και πως με την έννοια λιμάνι εννοούσε έναν πραγματικά λαϊκό σύνδεσμο. Ένα σύνδεσμο, στον οποίο δεν είχε σημασία ποιος ήσουν. Δεν έπρεπε να έχεις κάτι να δείξεις. Μόνο να ήσουν έλληνας. Άντε και αλβανός, άμα έδερνες. Άντε και γυναίκα από το πρώην ανατολικό μπλοκ, άμα είχες 2 μέτρα πόδια. Αλλά ως εκεί!
Η μοίρα, όμως, φαίνεται πως έπαιξε ύπουλο παιχνίδι στον 55χρονο (μετά από τόσες γραμμές κειμένου, η ηλικία του δεν είναι αμφισβητήσιμη), καθώς οι τελευταίες εξελίξεις ξεπέρασαν ακόμα και τον ίδιο. Στο παρελθόν είχε δεχθεί πως για τους σεισμούς φταίει το σιωνιστικό κατεστημένο, πως πίσω από την έκφραση του Αλέφαντου «καλύτερος πεναλτίστας» βρίσκεται ο διεθνής τεκτονισμός και πως όλοι αυτοί μαζί χτυπάνε τον ίδιο και τον ελληνισμό γενικότερα. Δε μπορούσε να δεχθεί όμως αυτό που έγινε. Προσπάθησε, μα η πραγματικότητα τον ξεπερνούσε.
Κατά το παρελθόν είχε βρεθεί σε «ζόρικες» καταστάσεις, αλλά τίποτα σαν αυτό. Όταν χρειάστηκε μαζί με άλλους 20 συναγωνιστές να «στείλουν πίσω στη χώρα του» έναν από αυτούς τους βρομιάρηδες, δε δίστασε να βαρέσει κατά λάθος έναν από τους δικούς του. Πράγμα απολύτως λογικό καθώς, εκ των πραγμάτων, δε χωράνε και οι 20 να βαράνε έναν. Η πράξη αυτή μάλιστα ανύψωσε τον 55χρονο στα μάτια της συζύγου του και του ιδίου -αλλά ως εκεί. Ακόμα, δε φοβήθηκε να βρίσει από τη θέση του οδηγού -με κλειστά τζάμια- κάτι βρομοκουμούνια σε μια συγκέντρωση απλήρωτων νηπιαγωγών. Ο 55χρονος είχε να επιδείξει πάμπολλες παρόμοιες πράξεις «σοβαρού ακτιβισμού» και ήταν περήφανος γι’ αυτό. Ένιωθε σαν να δουλεύει στο μαγαζί του πατέρα του και ο «μπαμπάς» να είναι περήφανος για τον κανακάρη του.
Πώς όμως ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας νοικοκυραίος σαν εμάς, έφτασε από εκεί που ήταν ο ήρωας που αυτή η πόλη δε χρειάζεται καθόλου αλλά ούτε και της αξίζει, να θέσει τέλος στη ζωή του;
Άλλοι λένε πως αυτό που του κλόνισε το είναι του ήταν το γεγονός πως θύμα αυτή τη φορά ήταν έλληνας. Άποψη χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα όμως, καθώς όλα τα βρομοκουμούνια ήταν νο2 στην “to do list” μετά τους ξένους. Ισχυρή είναι και η άποψη που θέλει τον 55χρονο να έχει πικραθεί από τη στάση της ηγεσίας που δε στήριξε τους στρατιώτες της, και με το που έγινε η «στραβή» κανείς δεν ήξερε τίποτα.
Ιατροδικαστικές πηγές, όμως, καταλήγουν στο συμπέρασμα πως ο θάνατος προκλήθηκε από το σοκ της σύλληψης του συναγωνιστή ακτιβιστή. Επιβαρυντικός παράγων θεωρείται το γεγονός πως η σύλληψη έγινε από την αστυνομία. Το τραγικό προφίλ του ολοκληρώνεται από τα ερωτήματα που γεννήθηκαν στον άτυχο μετά το περιστατικό και συμπυκνώνονται στην εξής φράση: «τώρα, τι σκατά θα ψηφίσω;».
Εκφράζονται φόβοι επιστροφής του.
εμφάνιση σχολίων