Το πένθος και Α' ΠΡΟΣΩΠΟ ο δρόμος

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ ΔΕ ΒΓΑΙΝΩ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Λίγο η δυσανεξία στα δακρυγόνα, λίγο η εμμονή της αποδόμησης της κλασικής αριστερής ρητορικής -και κυρίως κάποιων πρακτικών της από τη μεταπολίτευση και δώθε, που κατά τη γνώμη μου την έχει καταστήσει πολλές φορές με δική της ευθύνη, δέσμια των ανασφαλειών της και του αυτοστιγματισμού της- με κάνει συνήθως να σκούζω για τη ματαιότητα των πορειών και την προδιαγεγραμμένη τους κατάληξη.

ΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ, ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΕΘΗΚΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΑΡΧΙΚΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΥΣ: μια μάζα κυρίως ασυνάρτητη, δυο δόσεις σπασίματα, ένα πένθος που ήταν μάλλον απόν, μερικές ντουντούκες που ούρλιαζαν υστερικά πόσο δίκιο έχουμε, το κλασικό ντου των μπάτσων που επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο ότι συντηρούν ένα σκοτεινό παρακράτος με κάθε τους κίνηση, πολλά κορμιά και μυαλά που δεν έδειχναν να γνωρίζουν γιατί ήταν εκεί. Η αμηχανία ήταν μάλλον το κυρίαρχο αίσθημα.

ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ, ονειρευόμουν ένα πλήθος βουβό, μια σιωπή απόλυτη και εκκωφαντική, να δείξουμε επιτέλους με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο ότι πενθούμε, ότι ουρλιάζουν τα μέσα μας, αλλά ότι διαθέτουμε την απαραίτητη πυγμή για να δείξουμε σε όλους πως πενθούμε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο. Είπαμε, ονειρευόμουν.

ΚΙ ΟΜΩΣ, ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ, ΑΝΑΘΕΩΡΩ. Δε μας έχουν απομείνει και πολλά πέρα από το δρόμο. Δεν έχουμε το περιθώριο να μη συνομιλήσουμε και να δράσουμε εκεί. Ποια θα είναι η στάση μας και οι πρακτικές μας στο δρόμο είναι αντικείμενο μεγάλης συζήτησης.

«ΔΡΟΜΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ, τα στέκια που διασκεδάζουμε, όλες οι εκφάνσεις της ύπαρξής μας στην κοινωνία, η κάθε μας πράξη που συμπεριλαμβάνει την παρουσία του Άλλου. Το σίγουρο είναι ότι χρειάζεται να ξεπεράσουμε τις τις αγκυλώσεις μας και την ανατροφοδότηση του στιγματισμού που ακολουθεί τις δημόσιες διαμαρτυρίες μας.

ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ, ένα πένθος που θα ήταν λάθος να το κρατήσουμε για τον εαυτό μας. Οφείλουμε να κάνουμε την υπέρβαση, δίνοντας στο πένθος την κοινωνική του διάσταση. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν είναι παρά ένας μικρός θάνατος της ίδιας της κοινωνίας μας. Αν δεν την πενθήσουμε, δεν αντιληφθούμε την απώλειά της, δε θα μπορέσουμε να ανασυγκροτήσουμε το σώμα της και να ξεπεράσουμε την προσωρινή της απώλεια. Πρέπει σαν στάμπα τη ζωή μας να σημαδέψει: δε θα περάσει ο φασισμός.

Ο mao_tse_tung στο twitter
 

εμφάνιση σχολίων