Η γεωμετρία, τα χρώματα, το τραγούδι τους. Τα κοχύλια ζουν κατά μέσο όρο 1000 ημέρες, αλλά κάθε σπείρα κρύβει ιστορίες χιλιάδων χρόνων..
Επιβιώνουν στη Γη εδώ και 500 εκατομ. χρόνια αλλά στη Μεσόγειο τα αγαπήσαμε λίγο παραπάνω. Τα ζωγραφίσαμε, τα τραγουδήσαμε, τα αφιερώσαμε σε θεούς και θνητούς, σε ζωντανούς και νεκρούς.
Στη Νεολιθική εποχή ήταν δώρα πολύτιμα. Ο Μινωικός πολιτισμός τα έκανε αθάνατα στην τέχνη και την κεραμική. Οι Μυκήνες τα μετέτρεψαν σε μουσικά όργανα και κοσμήματα. Οι Φοίνικες τα εξαργύρωσαν ως status, φτιάχνοντας μια από τις μεγαλύτερες καλλιέργειες σε όλη την Μεσόγειο από την Παλαιστίνη μέχρι την Πορτογαλία., με σκοπό να πάρουν το πορφυρό χρώμα τους, το χρυσάφι της εποχής.
Οι σύγχρονοι μαθηματικοί αναγνώρισαν στις σπείρες τους ένα από τα πιο γοητευτικά μοτίβο της φύσης. Και οι ποιητές τα ύμνησαν.
Ο Καλλίμαχος (310 π.Χ. – 240 π.Χ.)* έγραψε από την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας επίγραμμα για έναν ναυτίλο που αφιερώθηκε στην Αφροδίτη. Το ίδιο το κοχύλι μιλά σε πρώτο πρόσωπο κι εξηγεί την πορεία του από ταξιδευτή της θάλασσας σε τάμα: «Κάποτε ήμουν ένα θαλασσινό κοχύλι… Τώρα βρίσκομαι εδώ, αφιερωμένο σε εσένα, Αφροδίτη, για να φέρω τύχη».
Ο Σεφέρης βάζει υπότιτλο «Κοχύλια, σύννεφα» στην περίφημη «Στροφή» του και ενώνει σπείρες και εποχές, με δυο στροφές από τον Ερωτόκριτο: «Μα όλα για μένα σφάλασι και πάσιν άνω-κάτω, για με ξαναγεννήθηκεν η φύση των πραμάτω».
Ένα όστρακο γέννησε κάποτε την Αφροδίτη, τη θεά του Έρωτα, της Ομορφιάς, της Επιθυμίας και ένας απόγονός του ψιθυρίζει τώρα στο αυτί μου την ίδια αιώνια αντήχηση, για κοχύλια που ταξιδεύουν χιλιάδες χρόνια με τις σπείρες τους, σ' έναν χρόνο που διαστέλλεται, σε μια αέναη Οδύσσεια.
*«Παλιότερα ήμουν ένα θαλασσινό κοχύλι, ένας ναυτίλος που αρμένιζε στα πέλαγα. Όταν φυσούσε αγέρας, άπλωνα το δικό μου πανί. Όταν η θάλασσα ήταν γαλήνια, κωπηλατούσα με τα πόδια μου, κάνοντας το όνομά μου πραγματικότητα. Ώσπου με ξέβρασε το κύμα στις ακτές της Ιουλίδας, για να γίνω το αγαπημένο παιχνίδι της Σελήνης. Τώρα πια δεν ζω στη θάλασσα, ούτε φτιάχνει μέσα μου τις φωλιές της η γλυκιά αλκυόνα. Τώρα βρίσκομαι εδώ, αφιερωμένο σε εσένα, Αφροδίτη, για να φέρω τύχη στην κόρη του Κλεινία που με πρόσφερε...»
Διαβάστε επίσης:
«Η ελπίδα είναι υλική πραγματικότητα»
Με 60,4 εκατ θα κάνουν πράσινη την Αττική...
Η φωτιά στην Πάρο δεν έκαψε απλώς μια έκταση
Ακολουθήστε μας στο Instagram και στο Facebook για να βλέπετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν