iDOCERS | Στον Β.

Ξέρεις, με κάποιον τρόπο πρέπει να μάθω να ζω με την ιδέα σου. Πώς θα συνεχίσω αλλιώς; Μια ιδέα είναι όλο αυτό, ένα κολπάκι του μυαλού για να είναι σε εγρήγορση. Να μην αισθάνεται νεκρό.

Έτσι λοιπόν θα σου γράφω. Ό,τι και όπως μου έρχεται. Όσες λέξεις και εικόνες σκοτεινιάζουν το μυαλό μου με σένα, θα σου τις γράφω. Πρέπει με κάποιον τρόπο να μάθω να ζω με την ιδέα σου.

Ξέρεις, από τότε που σε είδα, έχω διαλυθεί πλήρως. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα αποδομώ τον εαυτό μου στα εξ ων συνετέθη και προσπαθώ να τον συναρμολογήσω σε μια φόρμα που να μου είναι κάπως ανεκτή. Είναι σαν να ξύπνησα από βαθύ λήθαργο -ή σαν να έπεσα σε αυτόν.

Κατακλύζουν το μυαλό μου τόσες λέξεις, τόσες σκέψεις, τόσες εικόνες -ως επί το πλείστον φανταστικές. Σαν να βούτηξα σε έναν κουβά με μπογιές και πιτσιλίζομαι συνέχεια, βουτάω ολόκληρη στο παχύρρευστο χρώμα, νιώθω να γεμίζει κάθε πόρος του κορμιού μου με γαλάζιο, πορτοκαλί, ρoζ, πράσινο. Και λέξεις.

Σε κοίταξα και ήταν σαν να γνώρισα τον εαυτό μου. Ή τελικά τον έχασα; Ψηλαφώντας με το βλέμμα μου τα μάτια και τα γένια σου, το χαμόγελο και τα χέρια σου, σαν ένα είδωλο δικό μου να γκρεμίστηκε για να έρθει να το αντικαταστήσει ένα άλλο.

Δεν το ξέρω αυτό το άλλο. Με φοβίζει και μου είναι ξένο πια. Πού ήταν κρυμμένο; Το είχα τόσο επιμελώς θάψει και τόσο ανέμελα ξεχάσει. που για μένα είχε πεθάνει. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και ξαφνικά, το επανέφερες εσύ, έτσι αναπάντεχα και τόσο απροκάλυπτα. που σε μισώ γι’ αυτό.

Έχω χαθεί, βοήθησέ με. Δε μπορείς. Δεν υπάρχεις. Μόνο η ιδέα σου υπάρχει. Και πρέπει να μάθω να ζω με αυτήν. Πώς να ζήσω με αυτήν; Με καταδιώκει, με ενοχλεί, μου τριβελίζει το μυαλό και την ύπαρξη, με διαπερνά ολόκληρη και πονάω, πονάω, γιατί μου είχε τόσο πολύ λείψει. Πώς θα μάθω να ζω με αυτήν;

Έχω αλλάξει. Όλα αυτά είναι ανοησίες. Αλλά γιατί, γιατί; Ο χώρος και ο χρόνος κινούνται πιο αργά. Μιλάω σε άλλη γλώσσα. Νιώθω τον εαυτό μου ολόκληρο. Αισθάνομαι. Γιατί με έκανες να αισθάνομαι; Δεν το αντέχω. Το γλυκό μούδιασμα της αναισθησίας ήταν ανακουφιστικό. Γιατί με έκανες να αισθάνομαι; Πονάει.

Πώς θα ζήσω με την ιδέα σου; Πώς θα την κουβαλάω μαζί μου στη δουλειά, πώς θα τη σέρνω στο κρεβάτι, πώς θα την αντέχω με τους άλλους, πώς θα υπομένω να την έχω στην τσάντα μου -συνέχεια;

Είναι βαριά και με κουράζει. Με κάνει να μην αντέχω να περπατάω και να μιλάω. Με κάνει να μη μπορώ να σηκωθώ. Είναι αμείλικτη. Η ιδέα σου, όχι εσύ.

Εσύ δεν υπάρχεις. Γι’ αυτό την κουβαλάω μαζί. Πώς θα μάθω να ζω με την ιδέα σου;
 

εμφάνιση σχολίων