iDOCERS | Πλούσιοι

Πλούτος (ορισμ.): Ως ατομικός ή προσωπικός πλούτος χαρακτηρίζεται γενικά το άθροισμα όλων των περιουσιακών στοιχείων ατόμων, τόσο των υλικών π.χ. η εμπράγματη ιδιοκτησία ακινήτων και κινητών, αποθέματα αγαθών, όσο και άυλων αγαθών.

Είμαι πλούσια, γιατί έχω εσένα. Και εσένα. Και εσένα. Είστε η περιουσία μου, είστε ό,τι με κάνει να έχω πάντα απόθεμα να καταθέτω στον κόσμο αυτόν που όλο μας ζητάει, που τον πληρώνουμε ακόμα και με αυτά που δεν έχουμε, αλλά ο λογαριασμός μας δεν εξοφλείται ποτέ.

Αλλά έρχεσαι εσύ και μου γεμίζεις τις θυρίδες μου με το πολύ σου. Δεν ξέρω αν νιώθεις όπως εγώ. Μερικές φορές παραπονιέσαι για το άδειο πορτοφόλι σου, και μαζί σου και εγώ. Αλλά μετά δε μας νοιάζει, γιατί βλέπουμε και οι δύο μας ότι τελικά αυτά που πιο πολύ μας κοστίζουν σε αυτήν τη ζωή δεν έχουν τιμή και δεν κόβεται απόδειξη γι’ αυτά, ούτε φόρος υπάρχει. Αν έχουμε, όμως, αυτά, ξέρουμε ότι θα έρθουν και άλλα.

Αυτά «τα άλλα» βέβαια δεν ξέρουμε πόσο πιο πλούσιους θα μας κάνουν από όσο είμαστε τώρα, που μπορούμε ακόμα να γελάμε, που ό,τι μοιραζόμαστε , δες το, πολλαπλασιάζεται. Πλούσιοι είμαστε γιατί μπορέσαμε και ξεπεράσαμε χρεωκοπίες στην ζωή μας, πλούσιοι είμαστε γιατί μπορούμε πάντα να πληρώνουμε ακόμα και όσα νομίζουμε ότι δεν αντέχουμε και να μένει, και κάτι στην άκρη του ταμείου της ψυχής μας. Πλούσιοι είμαστε όταν έχουμε μέσα μας πλεόνασμα και ρευστό το αίσθημα. Πλούσιοι είμαστε γιατί η ζωή είναι μπροστά.

«Τα ωραιότερα» θα μπορούμε να έχουμε πάντα αγορασμένα που λέει (περίπου) και ένα αγαπήμενο μου τραγούδι. Ένα άλλο λέει:
«Όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας,
λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας. Έρωτα ζωής εμείς θα ζήσουμε. Μ’ ένα τραγούδι σαν κι αυτό βάλε στο αίσθημα ρευστό
γι’ αγάπη αιώνια».

(Τα καντήλια, στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου & Σταμάτης Κραουνάκης)
 

εμφάνιση σχολίων