iDOCERS | Σκέφτομαι, άρα υπάρχω

«Θα ήταν παιδική η ερώτηση: Μήπως σε έχω τρομάξει;». «Θα ήταν παιδικό να μη γνωρίζεις ήδη την απάντηση». «Δε γνωρίζω τίποτα. Ο χρόνος κυλάει. Κάθε καινούργια γνώση είναι απλά μια ανάμνηση της παλιάς. Πες μου πώς νιώθεις τώρα. Αυτό θέλω να ξέρω εγώ». «Όχι παράξενα. Όπως και πριν». «Το να μοιράζεσαι ειλικρίνεια είναι ο πιο ηθικός τρόπος για να βγεις από τον κύκλο και να πας προς τα πάνω». «Μα κι αν ήταν παιδική η ερώτησή σου;». «Τότε ξέρω ότι είναι δύσκολο να απαντηθεί από έναν ενήλικο με ένα ναι ή ένα όχι, όπως όλες οι παιδικές ερωτήσεις. Χρειάζονται υπερβάλλουσα αθωότητα». «Γιατί να γίνει δικό σου πρόβλημα το αν εγώ έχω τρομάξει;». «Γιατί ίσως μπορώ να σε βοηθήσω να αντικαταστήσεις το ρήμα τρομάζω με κάποιο άλλο. Είναι ωραίο να μοιραζόμαστε την ένταση από μια διεργασία που μας ταλαιπώρησε. Είναι μοναχική διαδικασία, αλλά οδηγεί σε συμπέρασμα προορισμένο να το μοιραστείς».

«Αλήθεια, θα ήθελες να με τρομάξεις;». «Το θέλω είναι το αγαπημένο μου ρήμα απ’ το άπειρο. Αλλά όχι να σε τρομάξω, όσο να σε αφυπνίσω. Μην το προδικάσεις αυτό. Πολλές φορές ξυπνάμε από ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο». «Γιατί αφιερώνεις τόσο χρόνο σε υποθέσεις; Αφού δε θα απαντήσω τίποτα από  όλα αυτά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη». «Κι ακόμα περισσότερο για να σου δείξω ότι είμαστε οι ίδιοι εμείς η αλλαγή! Είμαστε τα χρώματα, οι νότες, τα όνειρα, οι σκέψεις. Όλα αυτά προέρχονται και συμβαίνουν λόγω της ατέλειας. Στην τελειότητα δε θα έχουμε καμία ανάγκη».

«Ποια αίσθηση σε οδήγησε να τα γράψεις αυτά;». «Η αίσθηση της ελευθερίας με το να μπορέσω να πω αυτό που σκεφτόμουν. Ήθελα να σε ρωτήσω μόνο το πρώτο. Τα υπόλοιπα ήταν σκέψεις που έγραψα σε ένα χαρτί προσπαθώντας να σκεφτώ πόσο δόκιμο θα ήταν τελικά να σου κάνω την ερώτηση. Σκέφτηκα ότι θα ήταν θαρραλέο να φανερώσω σε έναν άνθρωπο όλη τη συλλογιστική μου πορεία. Αυτά…».

εμφάνιση σχολίων