iDOCERS | «Θα ζούμε αύριο;»

Ξημερώματα, αλλά ακόμα και αν δεν ήταν, θα σου έλεγα ψέματα για την ώρα. Πώς να σου πω ότι ο διάλογος αυτός έλαβε χώρα μέρα μεσημέρι στην πλατεία Ομονοίας; Δε θέλω να φωτογραφίζω έτσι ωμά τις συνθήκες στις οποίες ζούμε. Χάρη σε κάποιες άμυνες υπάρχουμε όλοι.

Ξημερώματα, λοιπόν, και ας σου γεννήσω την απορία τι δουλειά είχα σε τόσο επικίνδυνα μέρη, τόσο επικίνδυνες ώρες. Θα ψάξω για δικαιολογίες αργότερα.

Αλλά στο θέμα μας. Όπως σου έλεγα, ξημερώματα, εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές ούρων και πεθαμένων προοπτικών, άκουσα δύο φίλους, συνεργάτες στην άρνηση της πραγματικότητας, να αναρωτιούνται: «Πολλά καπνίσαμε, πολλές φορές τρυπηθήκαμε. Άραγε θα ζούμε αύριο;». «Δεν ξέρω, μαλάκα, τι φοβάμαι πιο πολύ».

Και κάπου εκεί διχάστηκα. Και ο διχασμός, αδιάφορος αν ήταν ευπρόσδεκτος, με χώρισε στα δύο, επιτρέποντας στο κοινωνικό μου προφίλ να ακολουθήσει την παρέα, κλοτσώντας χαλίκια ή νεκρά περιστέρια -δε θυμάμαι- στο πεζοδρόμιο, και στην κρυφή μου πλευρά, εκείνη που βασανίζει και βασανίζεται, να βουτήξει βαθιά στο νόημα των δύο τοξικομανών.

Πώς να τους έλεγα πως αναρωτιέμαι το ίδιο, ακόμα και αν οι φλέβες μου είναι καθαρές; Πώς να τους έλεγα πως οι καθαρές φλέβες δεν εξασφαλίζουν τίποτα εδώ που είμαστε; Ήθελα τόσα να τους πω, να σταθώ εκεί και να μοιραστώ  μαζί τους τη μοντέρνα εκδοχή  του σεξπιρικού ερωτήματος «Δεν ξέρω αν θα ζούμε αύριο, αλλά το θέλουμε;», αλλά, είχα ξεμείνει από επιχειρήματα εκείνη την ημέρα.

Ξέρω, και γεμάτη να ήμουν από αυτά, δε θα χρησίμευαν. Οι άνθρωποι είχαν συλλέξει όλα τα απαραίτητα ενοχοποιητικά στοιχεία και είχαν καταδικάσει αυτό που τους προωθούσαν για Ζωή. Είχαν επίσης και μια ασαφή αντιπάθεια για τον θάνατο, μιάς και το ένστικτο της επιβίωσης δεν καταλαβαίνει από πρέζα. Και τώρα, είχαν ξεμείνει στο μεταίχμιο της ύπαρξής τους, σαν σε αίθουσα αναμονής, περιμένοντας να πάρει κάποιος άλλος την απόφαση γι’ αυτούς.

«Παράξενοι καθρέφτες της κοινωνίας μας», σιγομουρμούρισα από μέσα μου. Όλοι σε αυτήν την αίθουσα αναμονής είμαστε, με ασαφείς θέσεις και ενστάσεις γι’ αυτό που μας επιβάλλουν να ζούμε. Όλοι. Λίγο πιο καθαροί ίσως, λίγο πιο υγιείς, αλλά με τον ίδιο διάλογο να σφυρηλατεί την ύπαρξή  μας: «Πολλά “ναι” είπαμε, πολλές υποχωρήσεις κάναμε. Άραγε θα ζούμε αύριο;». «Δεν ξέρω τι φοβάμαι πιο πολύ».
 

εμφάνιση σχολίων