iDOCERS | Μπορείς

Είναι τώρα που έχεις φύγει, τώρα που η φτώχεια έχει αγγίξει τους πάντες, που σε σταματάει κάποιος στο δρόμο και σου ζητάει ένα ευρώ και σκέφτεσαι «μακάρι να είχα ένα ευρώ. Θα πήγαινα να έπαιρνα έναν καφέ να τον πιω στο παγκάκι». Αλλά δεν έχεις ούτε ένα ευρώ, δε διαφέρεις σε πολλά από αυτόν που σ’ το ζητάει, μόνο στη φήμη, στα ρούχα, στο ότι μοιάζεις ότι θα έχεις ένα ευρώ. Στο ότι παίζει μόλις γυρίσεις σπίτι να ζητήσεις από τη γιαγιά σου ένα ευρώ ή καλύτερα όχι, θα της ζητήσεις να σου φτιάξει εκείνη έναν ελληνικό καφέ με τα χεράκια της.

Και τώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, τώρα που βλέπεις ανθρώπους να κοιμούνται στη γωνία Ακαδημίας και Ιπποκράτους και τους βλέπεις κάθε μέρα που περνάς από εκεί για να πας στη δουλειά σου ή για να πιεις καφέ, και όταν δεν τους βλέπεις, νομίζεις ότι πέθαναν από το κρύο ή το χιόνι ή ότι δεν άντεξαν αυτή τη ζωή, δεν κάνεις κάτι. Απλά αναρωτιέσαι τι να απέγιναν, κάποιες φορές αναρωτιέσαι πιο έντονα ή ακόμα στενοχωριέσαι κιόλας. Αλλά ποτέ δεν κάνεις κάτι, γιατί έχεις το δικό σου άγχος με τη δουλειά με τα 400 ευρώ, με το μέλλον σου και τι θα κάνεις στην Ελλάδα, με αυτόν που μόλις χώρισες.

Και απλά προσπερνάς τον άστεγο της Ακαδημίας, χαμένος στις σκέψεις σου φτάνεις στη Ναυαρίνου και αρχίζεις τις συζητήσεις για το δικαίωμα στη στέγη και την ιδιοκτησία. Αλλά ακόμα και μετά από αυτήν τη δημιουργική συζήτηση, τη συνειδητοποίηση και την κρίση συνείδησης, γυρνάς σπίτι και τρως τα αυγουλάκια σου και σκέφτεσαι το μόνο τρόπο που υπάρχει να φύγεις από αυτήν την κωλοχώρα. Να φύγεις πριν προλάβεις να γίνεις σαν αυτόν τον άστεγο, γιατί  εσύ έχεις όνειρα, έχεις μέλλον, είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους, πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της.

Και γιατί να φύγεις; Μα για να βγάλεις λεφτά, η Ευρώπη σού ανοίγει τις αγκαλιές της, είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλεις λεφτά και να βοηθήσεις εκείνον τον άστεγο. Και φεύγεις, παρατάς τα πάντα, ό,τι αγαπούσες και μισούσες, και φεύγεις για ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά εγώ ξέρω ότι υποκρίνεσαι ότι φεύγεις, όχι επειδή δεν αντέχεις τη μιζέρια και τη φτώχεια και εκείνον τον άστεγο, φεύγεις γιατί δεν αντέχεις να βλέπεις Εκείνον τυχαία στο δρόμο, επειδή αντέχεις τη μιζέρια και τα 400 ευρώ, αλλά δεν αντέχεις να τον πετυχαίνεις γιατί σπαράζει η καρδιά σου.

Γιατί είσαι τόσο εγωίστρια, που η κρίση δε σε επηρεάζει, δε σε νοιάζει που οι άνθρωποι πεθαίνουν στο δρόμο πλέον και κανείς δε γυρνάει το κεφάλι του, αλλά το στρίβει γιατί αηδιάζει στη θέα. Φεύγεις, μάλλον έφυγες για συναισθηματικούς λόγους, αντί να κάτσεις να παλέψεις, να αγωνιστείς. Δε σε κατηγορώ για αδυναμία, η κοινωνία μας έχει θέσει αυτές τις προτεραιότητες, μας έχει κάνει έρμαιά της, έφυγες για να επιβιώσεις. Και τώρα από εκεί που είσαι, βλέπεις βιντεάκια για την Ελλάδα, για τους άστεγους για τους μετανάστες, και λες έπρεπε να ήμουν κι εγώ εκεί.

Τόσα έχεις σπουδάσει, θα μπορούσες άνετα να υπερασπιστείς όλον αυτόν τον κόσμο που υποφέρει. Και το ξέρεις και υποφέρεις γι’ αυτό, ξέρεις ότι θα μπορούσες να ήσουν εδώ και να τα καταφέρεις να βοηθήσεις όλον αυτό τον κόσμο που πραγματικά υποφέρει. Γιατί εσύ δεν υποφέρεις τόσο, και το ξέρεις. Η συναισθηματική σου μιζέρια δε συγκρίνεται με αυτή του Μussa που τον έστειλαν οι γονείς του από τη Συρία στην Ελλάδα για να ξεφύγει από την καταστροφή και φτάνει σε μια χώρα υποκρισίας που του φέρεται χειρότερα από ποντίκι και τον εγκλωβίζει στα σπλάχνα της. Και είσαι γνώστης αυτού, το ότι η Ευρώπη περιορίζει τους μετανάστες στην Ελλάδα, το ’χεις σπουδάσει. Και το ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι, κι ακόμα κι αν δε γυρίσεις, ξέρεις ότι μπορείς να βοηθήσεις, όχι απλά με το να βλέπεις ντοκιμαντέρ και να κλαις. Μπορείς να το κάνεις, έχεις ακόμα τη φλόγα μέσα σου, πιστεύω σε σένα. 
 

εμφάνιση σχολίων