iDOCERS | Το τέλος της υποκριτικής

Άλλο ένα πάρτι γάμου έλαβε τέλος. Η αίθουσα άδειασε από τους καλεσμένους, τα φώτα άναψαν, οι σερβιτόροι με έντονα τα σημάδια της κούρασης στα πρόσωπά τους μάζευαν τα τελευταία λερωμένα τραπεζομάντιλα από τα πτυσσόμενα τραπέζια. Η πίστα-θεατρική σκηνή είχε αδειάσει και το νιόπαντρο ζευγάρι, εξουθενωμένο από την πολύωρη παράσταση που έδωσε, ετοιμαζόταν να πάει στα καμαρίνια και να εγκαταλείψει το θέατρο. Η πρεμιέρα πήγε άψογα, είχαμε απόλυτη επιτυχία, άλλωστε ήταν η πρώτη κοινή παράσταση και για τους δύο.

Σε αυτού του είδους τις παραστάσεις δεν υπάρχουν περιθώρια λάθους στα λόγια, άλλωστε ο υποβολέας ξέρει καλά τη δουλειά του και δε θα τους αφήσει να κάνουν λάθη. Η υποκριτική εξαρτάται φυσικά από τις πρόβες, τον σκηνοθέτη, τους τεχνικούς  της παράστασης, καθώς και από τον χορηγό. Η μπάντα πρέπει να είναι καλοκουρδισμένη, αλλιώς η παράσταση κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα. Οι θεατές από καιρό είχαν κλείσει τις θέσεις τους στο θέατρο και ευτυχώς ή δυστυχώς για τους πρωταγωνιστές, σε αυτό το θέατρο, από όλες τις θέσεις φαίνονται τα πάντα στη σκηνή. Οι θεατές επιφυλάσσουν πάντοτε ένα θερμό χειροκρότημα μέσα στο θέατρο, άσχετα με το γεγονός ότι στα φουαγιέ φεύγοντας μπορεί να τους κριτικάρουν αμείλικτα.

Οι δύο πρωταγωνιστές με το πέσιμο της αυλαίας τις περισσότερες φορές, φαντάζομαι, θα νιώθουν μια γαλήνη και λύτρωση μέσα τους. Τα βλέμματά τους έχουν ηρεμήσει και είναι έτοιμοι πια να κοιτάνε ο ένας τον άλλο, όπως ξέρουν εδώ και πολύ καιρό να κάνουν. Ξεβάφονται στο ίδιο καμαρίνι μπροστά από τον ίδιο καθρέφτη, με μοναδικό σκοπό να φύγουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα απο εκεί. Βγάζουν τα ακριβά κοστούμια τους που είναι ραμμένα αποκλειστικά γι’ αυτούς και τα παρατάνε στην ντουλάπα, γιατί απλά δε θα τα ξαναφορέσουν ποτέ! Δε θέλουν να τα ξαναφορέσουν ποτέ, γιατί τότε θα σημαίνει ότι η παράσταση ήταν απλά μια αποτυχία.

Τόση χαρά στα πρόσωπά τους, που επιτέλους όλα τελείωσαν, που οι εφημερίδες και τα περιοδικά δε θα ασχοληθούν πια μαζί τους, οι θεατές θα ξεχάσουν σε ελάχιστες μέρες την παράστασή τους, αναμένοντας την επόμενη με άλλους πρωταγωνιστές. Τόση χαρά, που θα συνεχίσουν να είναι οι δυο τους, χωρίς φώτα, μουσικές και βλέμματα, προβολείς και κάμερες καρφωμένες επάνω τους. Τόση χαρά, που σε λίγες ώρες θα απολαμβάνουν το θαλασσινό αέρα πάνω στο κατάστρωμα ενός πλοίου το οποίο θα τους μεταφέρει σε κάποιο μακρινό, έρημο νησί για να απολαύσουν τη χαρά της επιτυχίας τους, αλλά και για να επανενωθούν.

Εκεί, σε αυτό το μακρινό  νησί όμως, θα τους περιμένουν η θάλασσα, η άμμος, ο καυτός αέρας του καλοκαιριού, το μικρό δωμάτιο με ένα διπλό κρεβάτι στη μέση και τις σκούρες πλάκες στο πάτωμα, τα μισάνοικτα παντζούρια και οι μυρωδιές των κήπων. Όλα αυτά θα τους παρακολουθούν τόσο διακριτικά, που οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές δε θα το καταλάβουν καθόλου, γιατί τώρα δεν έχουν να δώσουνε καμία παράσταση για κανέναν.

Τώρα πια δε φοράνε κοστούμια, δεν είναι βαμμένοι, δεν έχουν μάσκες, δεν έχουν φώτα και φλας επάνω τους, δεν έχουν θεατές. Είναι γυμνοί και απαλλαγμένοι από όλα και όλους και κοιτάνε ο ένας τον άλλον αντικριστά, δε μιλάνε καθόλου, τα βλέμματα και το άγγιγμα τα έχουν αντικαταστήσει όλα. Δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να είναι οι εαυτοί τους και οι ψυχές τους, τίποτα παραπάνω, άλλωστε η παράσταση έχει τελειώσει, η τέχνη της υποκριτικής δε χωράει ανάμεσά τους. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν αυτό, ε, τότε δε θα χρειαστεί να ξανανέβουν ποτέ μα ποτέ στη σκηνή του θεάτρου και δε θα ξαναφορέσουν κοστούμια και μάσκες.

εμφάνιση σχολίων