iDOCERS | Εντός των τειχών

Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε απολύτως μόνοι. Στο ενδιάμεσο, παλεύουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Ότι δεν είμαστε εντελώς μόνοι.

Η ζωή δεν είναι κάτι άλλο από ένας αγώνας εναντίον μιας αίσθησης μοναξιάς. Όλες οι αισθήσεις, μάλλον και η ίδια η ύπαρξή τους, μας βοηθούν σε αυτήν τη ζωογόνο παραίσθηση. Αναλαμβάνουν να μετατρέψουν τα ερεθίσματα που συνεχώς λαμβάνουν σε συντροφικότητα, σε παρέα.

Τον πιο πολύ καιρό, τις πιο πολλές φορές και ώρες της ημέρας, το καταφέρνουν. Αλλά κάποια βράδια λίγο πριν κλείσουν τα μάτια, ο κάθε άνθρωπος βιώνει την πραγματική αλήθεια, τη μοναχικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάποιοι δεν αντέχουν, κάποιοι το χειρίζονται καλύτερα και σαν εραστές, που στην αρχή του έρωτα ξεγελιούνται, αφήνονται να κατρακυλήσουν στην αυταπάτη. Είναι η ώρα που οι καλλιτέχνες μετατρέπουν τις σκέψεις τους σε τέχνη, γιατί αλλιώς πνίγονται. Τα πιο ωραία τραγούδια, οι πιο ωραίες θεωρίες, τα πιο ωραία μυθιστορήματα, αυτό που ορίζουμε σαν δημιουργία έχει γεννηθεί αυτές τις ώρες, από ανθρώπους απελπισμένους.

Έτσι είναι η ζωή. Αυτή η παραίσθηση της «μη» μοναξιάς και η άκαρπη δίωξή της είναι το νόημα που όλοι ψάχνουμε. Πώς μεταφράζεται; Άλλες φορές είναι έρωτας, άλλες συντροφικότητα, άλλες ένα όνειρο που θα αλλάξει και τη ζωή των άλλων, των γύρω. Αυτών που χρειαζόμαστε για τον πόλεμο ενάντια στη μοναξιά.

Αυτός ο αγώνας σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής μεταφράζεται και σε αυτό που ορίζεται -πολύ γενικά- σαν ελευθερία. Η δυνατότητα να σπαταλάς μέρος του ζωτικού και προσωπικού σου χώρου και χρόνου για κάτι μεγαλύτερο είναι η απόλυτη ελευθερία.

Όταν δεν έχεις διάθεση να σπαταλήσεις για κάποιον άλλον άνθρωπο, για μια ιδέα, για ένα όνειρο, σημαίνει ότι η συνειδητοποίηση της μοναξιάς σου, αντί να γίνει αφετηρία για ένα όραμα, γίνεται παραίτηση και λήθαργος.

Πριν βγεις στο δρόμο να διεκδικήσεις, να απαιτήσεις, πρέπει να έχεις έρθει σε ρήξη με τη μοναξιά σου. Να μην την αρνείσαι, αλλά κάθε στιγμή να τη μισείς γνωρίζοντας πόσο αληθινή είναι.
 

εμφάνιση σχολίων