iDOCERS | Ταξίδι απενοχοποίησης

Τα καλύτερα ταξίδια γίνονται όταν φεύγω μόνος μου με ένα σακίδιο στην πλάτη. Όταν τα πάντα γύρω μου είναι νωχελικά και αδιάφορα, τότε είναι που παίρνω την απόφαση και φεύγω. Πηγαίνω και βρίσκω το παρελθόν μου σε μια άλλη πόλη. Δεν έχει σημασία ποια είναι αυτή η πόλη, αρκεί που έχω ζήσει εκεί και έχω γίνει μέρος του τόπου, των ανθρώπων. Αρκεί που έχω βιώσει έρωτα, αγωνίες, χαρές και μοναξιές σε εκείνο τον τόπο. Τι κι αν με πλήγωσε αυτή η πόλη της κεντρικής Ευρώπης στο παρελθόν. Όλα ξεκινούν από το μέσα μου. Εγώ πλήγωνα τον εαυτό μου, γιατί δεν παραδινόμουν στην πόλη, στους ρυθμούς της, στους ανθρώπους της.

Τώρα όμως περπάτησα μόνος εκεί που περπατούσα 16 χρόνια πριν. Είδα τα ίδια κτίρια, τους ίδιους δρόμους, ίσως το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με βλέμματα ανθρώπων που είχα ξαναδεί, αλλά τώρα τα μάτια, η ψυχή, το σώμα, ήταν ανοικτά, χαρούμενα, διψασμένα για να δούνε τα πάντα όπως δεν τα έβλεπαν και τα ένιωθαν 16 χρόνια πριν.

Αφέθηκα στους ρυθμούς της πόλης, των ανθρώπων, των δρόμων και ακολούθησα το ρεύμα. Έζησα την κάθε στιγμή εκεί, κοίταξα τους ανθρώπους στα μάτια, όπως πολλοί έκαναν το ίδιο και σε μένα.

Κρίμα που τόσα χρόνια απλά πάλευα στα όνειρά μου για να απενεχοποιήσω την περίοδο της ζωής μου σε αυτήν την πόλη. Πέντε μερόνυχτα ήταν αρκετά για να ερωτευτώ έντονα αυτήν την πόλη, κάτι σαν τους ανεκπλήρωτους έρωτες που συναντάς τυχαία μετά από πολλά χρόνια στη ζωή σου και δεν τους αφήνεις να ξαναφύγουν, πριν τους μιλήσεις και τους δεις κατάματα.
 

εμφάνιση σχολίων