iDOCERS | Μπαούλα αναμνήσεων

Πάντα ήμουν το κοριτσάκι που καθόταν στην άκρη και παρατηρούσε τις «σχέσεις». Κοιτάζοντάς τους, σκεφτόμουν: πώς να είναι να είσαι σε μια σχέση;

Θα τραγουδούσες τόσο δυνατά άραγε; Τα πόδια σου θα πρήζονταν από τον ασταμάτητο χορό, ενώ όλη σου η αγάπη  θα χωρούσε να μπει σε ένα μπουκάλι κρασί; Σσσσς! Θα γελάσουν, αν το ακούσουν. Ήδη οι φωνές τους ηχούν στα αυτιά μου. Αθεράπευτα ρομαντική, λένε. Ναι, είμαι. Δεν περιορίζομαι και ούτε κρύβομαι στα «μπαούλα αναμνήσεων».

Σε πολλούς σχηματίστηκε η απορία τι είναι «μπαούλα αναμνήσεων»; Είναι τα μεγάλα κουτιά που έχουμε όλοι μας μέσα μας ή σχεδόν όλοι, με αναμνήσεις, που είτε τις ξεράσαμε με βουλιμία εκεί ώστε λαίμαργα να συνεχίσουμε να καταναλώνουμε νέες, είτε τις  πετάξαμε γρήγορα-γρήγορα εκεί ώστε να γεμίσουμε τα «μπαούλα» και να μη νιώθουμε «κενοί». Τις πετάγαμε ατσούμπαλα και προσπαθούσαμε να τις στριμώξουμε όλα σε ένα. Εξοικονόμηση χώρου λέμε.

Νιώθω τα ανόητα κεφάλια σας να κινούνται πάνω κάτω. Σαν να καταλάβατε ότι το ξέρατε και απλά τώρα το θυμηθήκατε.

Και θα μου πείτε, γιατί «μπαούλα»;  Γιατί είναι σαν εμένα. Είναι ξεθωριασμένα «καφέ μπαούλα», που παλεύουν να αντέξουν αξιοπρεπώς τη φθορά του χρόνου και προσπαθούν να κρατηθούν ίδια και απαράλλαχτα σε μια εποχή που συνεχώς αλλάζει. Και αυτό; Τα τρομάζει.
 

εμφάνιση σχολίων