iDOCERS | Το «χθες» ενός χωρισμού

Το «χθες», με όλο το σεβασμό που του οφείλω, δε με έχει ανάγκη πια. Και αυτή η συνειδητοποίηση σε άνθρωπο αισθηματία, αληθινά κοστίζει. Καθώς η λογική με την καρδιά είναι αιώνιοι αντίπαλοι, το μοναδικό αποτέλεσμα που προκύπτει από μια τέτοια αναμέτρηση είναι να πληθαίνει η έσω αταξία. Κάπως έτσι οδηγούμαι στην ανάγκη να τρέξω και να κουρνιάσω στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά για κανάκεμα, όπως τότε που ήμουν κοριτσάκι. Σε μια τέτοια όμως περίπτωση, οι γονείς δε θα ήταν σε θέση να επουλώσουν οποιαδήποτε πληγή, άσε που θα ανησυχούσαν αφόρητα για την έλλειψη ωριμότητας του παιδιού τους. Έτσι, εξ ορισμού, η αναζήτηση του οικογενειακού καταφυγίου καταρρίπτεται.

Ως, λοιπόν, αισθηματίας, δε μου λείπει και η παρόρμηση! Η κυριακάτικη λιακάδα, 3 Φεβρουαρίου, ήταν άκρως παραπλανητική. Είναι αυτό που μπαίνεις μέσα στο αμάξι, ανοίγεις το ηχοσύστημα και όλως τυχαίως από το usb παίζει το Ay Ay Ay (Locomondo, Amparo Sanchez). Λίγο το λαμπύρισμα του ήλιου, λίγο η υποψία της άνοιξης, λίγο οι εύθυμοι ρυθμοί, ε, δε θέλει και πολύ για να ξεκινήσεις να τραγουδάς και να χορεύεις οδηγώντας. Είναι ακριβώς αυτό, δηλ., που σε κάθε φανάρι οι οδηγοί και οι συνεπιβάτες των διπλανών Ι.Χ. σε περιεργάζονται με απορία. Όχι, δεν έχεις πραγματικό λόγο χαράς. Σε παρασέρνει όμως η στιγμή.

Έτσι η διαδρομή σε βγάζει στον Καρέα.  Άαααλλες αναμνήσεις εκεί. Πώς ξεπροβάλλει το «χθες» εμμονικά, απλά επειδή βρίσκεσαι σε μια λεωφόρο; O Καρέας όμως είναι «βουνό». Βουνό σημαίνει φύση. Φύση σημαίνει δέντρα. Και τα δέντρα κατευθύνονται στον ουρανό. Και ο ουρανός πλημμυρίζει από τον ήλιο. Και ο ήλιος, αυτή τη συγκεκριμένη μεσημεριανή ώρα είναι γλυκός, σχεδόν μαγευτικός. Δε σκληραίνει και δεν τονίζει τις γωνίες, μα τις στρογγυλεύει. Στρογγυλεύει και τις σκέψεις. Σταματάει η λογική να αμύνεται και χορεύει στο σχήμα της καρδιάς. Κόκκινη, με έντονο παλμό, με σχήμα αρμονικό.

Ωστόσο όλες αυτές οι σκέψεις και οι εικόνες παρεμβάλλονται από τη ροή της κίνησης. Μοτοσικλετιστές με προσπερνούν και παίρνουν τις στροφές με κλίση μεγάλη, τόση που θαρρείς ότι τα γόνατα αγγίζουν την άσφαλτο και τη διαπερνούν όπως το ξυράφι το μετάξι. Σε συνεχές repeat το Ay Ay Ay, σε συνεχές repeat και η σκέψη γύρω από εσένα, το «χθες», τόσο έντονη, όπως η επιθυμία μου να σε καλέσω στο κινητό σου. Να σε ακούσω, να σου μιλήσω, να σου τραγουδήσω το κομμάτι και να σου πω με ενθουσιασμό και με μια ανάσα: «Θυμάσαι που βρεθήκαμε τότε, αρχές Οκτώβρη, στη συναυλία στα πλαίσια του Φεστιβάλ Νέων ΣΥΡΙΖΑ, και με την έναρξη των Imam Baildi ήμασταν δίπλα-δίπλα στην αρένα και χοροπηδούσαμε με περίσσεια χαρά, λες και ήμασταν μόλις 5 χρονών; (ή τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μου αίσθηση)». «Τολμάς;» ρωτάει το συναίσθημα. «Επ’ ουδενί!» αποκρίνεται η Λογική.

Ντριν-ντριν, χτυπάει το κινητό μου, με αυτό το ringtone των παλιών μαύρων τηλεφωνικών συσκευών με το καντράν. Ανεβαίνουν οι χτύποι στην ιδέα μήπως και οι σκέψεις ήταν όντως τόσο δυνατές, που τηλεπαθητικά σε έκαναν να πληκτρολογήσεις τον αριθμό μου και να θες να με ακούσεις. Απαντώ με το handsfree με μια ανείπωτη χαρά. «Παρακαλώ;». «Έλα, πού είσαι, πλησιάζεις; Πεινάμεεε!» ακούγεται η φωνή της αδερφής μου. «Ναι, φτάνω, είμαι πολύ κοντά».

Η προσμονή της παρέας και η συνάντηση για το μεσημεριανό παρεΐστικο τραπέζι σε μεζεδοπωλείο, αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επανέλθω στην πραγματικότητα, στο εδώ και τώρα. Να ‘σου οι μεζέδες, να ‘σου οι συζητήσεις, να ‘σου τα χαχανητά. Όλα μαζί συνθέτουν έναν ύμνο για τη ζωή, για τα απλά-μικρά-καθημερινά πράγματα.

Με τη δύση του ηλίου, έρχεται και η επιστροφή στο σπιτικό. Με μια γλυκιά κούραση. Φοράω τη μοβ μου ρόμπα και παραδίνομαι στο καναπέ μου. Ξαπλώνω και ονειροπολώ. Μα πάλι ξεπροβάλλεις εσύ; Αλήθεια τώρα, δε γίνεται να συμβαίνει αυτό. Σ’ το λέω ειλικρινά, είναι τόσο ανούσιο. Καταρχάς είναι μη ρεαλιστικό. Αποτελείς μονάχα μια εικονική πραγματικότητα, ας είναι καλά η τεχνολογία και το fb (έρευνες μάλιστα λένε ότι λόγω των συγκεκριμένων social networks, ο χρόνος που χρειάζεται για να ξεπεραστεί ένας χωρισμός διπλασιάστηκε). Με άλλα λόγια, έχω πέσει μέσα στα στατιστικά. Χμμμ, όχι τόσο ενθαρρυντικό.

Θέλοντας να ξεφύγω από το κλισέ της έρευνας, η υποκειμενική ερμηνεία επί του θέματος έχει ως εξής: Πληγωμένη νιώθω -από την απόρριψη της γυναικείας μου φύσης, της προσωπικότητας, της διαφορετικότητάς μου. Σταμάτησαν να με τρομάζουν οι σκιές των άλλων γυναικών, γιατί απλά με τρομάζει η ανυπαρξία της δικής μου σκιάς απέναντί σου. Ούτε καν αχνό γκρι, μονάχα διάφανη. Με πειράζει -και με τρώει- η πιθανότητα του να με είχες καταλάβει και σκόπιμα να μη μου μίλησες όταν πέρασες κολλητά μου στην Αντιφασιστική Συναυλία στις 19 του Γενάρη. Με στενοχωρεί ότι δε σου λείπω, δεν έχεις την ανάγκη να μου μιλήσεις (ενώ όλο το σύμπαν γνωρίζει ότι επαφή διατηρείς με όλες σου τις γνωριμίες) και δε μας αναπολείς…

«Μηηηη, μην ακούσω κιχ, αγαπητή μου Λογική. Τώρα δε μιλάς εσύ, ακούς; Εσύ άλλωστε έχεις μιλήσει όλο αυτό το διάστημα, αφού με κρατάς και με οριοθετείς σε μία και μόνο πορεία, ονόματι απεξάρτηση ή αλλιώς αξιοπρέπεια». Τέλος πάντων, το φτερωτό αγγελάκι δεν έκανε καλά τη δουλειά του στη δική μας περίπτωση. Η δόση δε μοιράστηκε στα δύο. Κάποιος καλικάντζαρος θα φταίει ή μπερδεύτηκε με άλλους υποψήφιους ερωτευμένους μικρής διάρκειας. Τι να πω; Εγώ πάντως αφειδώς εφεύρισκα όνειρα για να είσαι ευτυχισμένος. Τα ποτήρια ήταν ψηλά-κολονάτα, γιατί η κάθε μας συνεύρεση ήταν γιορτή. Φορούσα την καλή μου φορεσιά, χτένιζα τα ξανθά μου μαλλιά, έβαζα ρουζ στα μάγουλά μου και σε περίμενα. Άνοιγα διάπλατα την αγκαλιά μου. Ήθελα να σε ανακαλύψω και να με ανακαλύψεις. Εξωτικός ήσουν -γιατί είσαι μαύρος-, εξωτική ήμουν -γιατί είμαι ξανθιά γαλανομάτα. Μέχρι εκεί όμως.

«Έως εδώ συναίσθημα!» φωνάζει εκνευρισμένα η Λογική.
«Ο άνθρωπος βρίσκεται στα σίγουρα αλλού, και εσύ βρίσκεσαι σίγουρα στον κόσμο σου. Δεν υπάρχει επαφή, δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει “μου λείπεις και θέλω να σε δω”, από πλευράς του. Σταμάτα να σε τρώει το τι είδους σχέση είχατε, αν είχατε. Σταμάτα να προσμένεις να σου μιλήσει μέσω chat, δε θα το κάνει. Η πράσινη κουκίδα δίπλα από το όνομά του είναι μονάχα μια κουκίδα, ούτε τηλέφωνο θα σε πάρει. Σταμάτα να θεωρείς ότι υπήρξες κάτι ιδιαίτερο στη ζωή του, λυπάμαι δεν ήσουν. Χώνεψέ το, δεν ένιωσε ποτέ το ίδιο. Μην τολμήσεις να του τηλεφωνήσεις για καληνύχτα. Μη. Είμαι βεβαία», συνεχίζει η Λογική, «πως ήδη τη λαμβάνει από άλλη αγκαλιά¨».

Λογική 1-Καρδιά 0, αλλά η έσω αταξία εξακολουθεί να υφίσταται. Αν τολμάς, ισοφάρισέ την. Άλλωστε η ευτυχία του «χθες» δεν ορίζεται από εσένα, γιατί να ορίζεις τη δική σου από αυτό; Μην ονειρεύεσαι φαντάσματα, το παιχνίδι έλαβε προ πολλού τέλος.
 

εμφάνιση σχολίων