iDOCERS | Έρωτας

Κι εγώ θα πιάσω εσένα και θα νιώσει η ύπαρξή μου ζωντανή. Όλο μου το είναι να αισθανθεί την αλλαγή.
Μαζί σου, εκεί που το χέρι σου ψηλαφίζει  το σκοτάδι, βρίσκει το δικό μου.
Και γλιστράς κοντά μου για να βυθιστείς στα δυο μου χέρια και στο γνώριμο στήθος.
Πλήρης.
Ξημερώνει.
Όλα είναι πιο καθαρά και τελικά το όνειρο ήταν αλήθεια.

Εσύ το όνειρο που πήρε σάρκα και οστά.
Και χείλη να με φιλούν.
Και μάτια να με κοιτάζουν.
Και χέρια να με αγγίζουν.
Κάθε πιθαμή.
Κάθε πτυχή.
Όλα.
Και χωρίς εσένα τίποτα.

Δε μπορώ να σκεφτώ το χωρίς.
Είναι αδύνατο.
-Το πιστεύεις;
-Το νιώθω.
Ακόμα πιο καλό αυτό.
Πιο δυνατό.
Πιο άρτιο.
Πιο αληθινό.

Νιαουρίζω στα κεραμίδια το τραγούδι της νύχτας, μήπως βγεις και η λάμψη από το φεγγάρι λούσει το πρόσωπό σου και μπορέσω να σε δω.
Πιο έντονο.
Πιο ουσιώδες
Πιο εγώ.
Πιο εσύ.
Πιο εγώ και εσύ.

Να με κοιτάς με αυτά τα γλυκά μάτια, που τα χρυσώνουν οι μελένιες δειλές αχτίδες του νεογέννητου ήλιου.
Ζεστό μυστήριο σιρόπι από τους ψίθυρους της ζάχαρης που κρύβεται στο σάλιο σου γεύομαι και κυλάω σαν σταγόνα από ιδρώτα επάνω στο περίγραμμα από τα χείλη σου, δίψα για τη δίψα σου.
Και τ’ ακροδάχτυλά σου πυρκαγιές στο δέρμα μου που πάλλεται για τη δική σου καύση.
Με διαλύεις και με ξαναζείς σε έναν ανεμοστρόβιλο από παθιασμένα άκρα, πόδια, χέρια, που τυλίγονται σαν πεινασμένα φίδια σε έκσταση γύρω από το κορμί μου.
Με μυρίζεις αχόρταγα, και εκεί ξυπνά η πιο σκοτεινή μου επιθυμία που ίσα-ίσα να σε ακουμπώ τρέμει το σύμπαν ανάμεσά μας και ο πόθος ξεσκίζει την απαγόρευση και η ελπίδα γίνεται φάρος στη φουρτούνα.
Σου έχω απογυμνωθεί.
Μη με πατήσεις με το σκονισμένο παπούτσι σου.

Ερωτεύομαι με όλο μου το είναι, σε περίμενα από την αντανάκλαση της δημιουργίας μου για να σε συναντήσω.
Σου έβγαλα τον καθρέφτη μου.
Σε γνώρισα και έγινα σαν ένα παιδί που κοιτάει ένα γίγαντα, και μεγάλωσα για να φτάνω στην ανάσα σου που μου δίνει την τεχνητή αναπνοή της υπεροχής του έρωτα πέρα από κάθε φαντασία.
Με κάνεις να έχω την οικειότητα του έρωτα, να «γίνομαι» για να «γίνει» η ώρα που θα σε δω. Να ωριμάζουν τα δευτερόλεπτα σαν σταφύλια που γεννούν κρασί και ικανοποιούν τη γλώσσα.
Να ανοίγουν τα μάτια σου, και σαν δυο ενεργά ηφαίστεια να κοιτούν τα δικά μου τα πυρακτωμένα από το βλέμμα σου.
Τα χέρια σου, αδύναμα από το χάδι του πρώιμου ξυπνήματος, να αράζουν σαν κουρασμένοι γλάροι επάνω στο κορμί μου.
Σαν φτερά από έναν άγγελο που ξεδιψάει στην υδάτινη αγκαλιά μου.

Έχεις τόση «ομορφιά».
Σαν ένα μικρό λουλούδι που έχει τη δύναμη να δαμάσει το βράχο και να φυτρώσει πάνω του.
Ένα κυκλάμινο που βρίσκει μοβ να πάρει από ένα φύσημα του αέρα.
Και ο αέρας είμαι εγώ που σ’ αγκαλιάζω.
Σηκώνω μποφόρ για να σε φτάσω.
Και να νιώσω την υπόστασή σου.
Τόσο πολύ θέλω να υπάρχεις.
Τόσο πολύ θέλω όλα μου τα θέλω να συνδυάσουν τα δικά σου.
Το έμαθα αυτό στα μεγάλα μάτια που με πόθο σε κοιτάζουν.
Καβάλα στη μηχανή των ερωτικών κυβικών σου, να διασχίζω χιλιόμετρα προς την επιθυμία.
Σαν νυχτερινή καλοκαιρινή βόλτα προς το Σούνιο με τις ανάσες του ελεύθερου αέρα που σε αλλάζει για πάντα.
Και το όχι και το μη να χάνουν ήδη.
 

εμφάνιση σχολίων