iDOCERS | Άνοιξη έρχεται, θα γίνεις καλά

Μπα… Δεν το βλέπω γι’ αυτήν την άνοιξη. Παρότι, με μηχανικές κινήσεις, κατέβασα πάλι από την πάνω ντουλάπα το παλιό μαύρο δερμάτινο μπουφάν. Έχω ξεχάσει πόσα χρόνια το έχω και πόσες φορές έχω ξεγελαστεί. Αυτό το μπουφάν έχει πάρει εντελώς το σχήμα του σώματός μου. Μοιάζει σαν μια στρώση επιδερμίδας ακόμη. Αλλά κάτι μου λέει ότι φέτος δε θα πιάσει το κόλπο.

Αυτήν την άνοιξη αισθάνομαι ότι πρέπει να βγάλω κάτι από πάνω μου. Μια στρώση δέρματος. Φέτος δεν το χρειάζομαι. Θέλω να πλησιάζω, όσο περνούν τα χρόνια, στον πυρήνα των πραγμάτων. Ακόμα και αν δε φτάσω ποτέ εκεί. Σαν τις κάθε λογής ουτοπίες. Δε θα τις κατακτήσουμε ποτέ, γιατί δεν είναι αυτός ο λόγος ύπαρξής τους. Υπάρχουν απλά για να μας δείχνουν την κατεύθυνση. Βέβαια, την ώρα της όποιας απόφασης μαρμαρώνουν οι -όλη την άλλη ώρα- αστάθμητοι παράγοντες. Χρειάζεται ένα στιγμιαίο έγκλημα για μια υπόσχεση ευτυχίας.

Έτσι, φέτος ένα στιγμιαίο έγκλημα με οδηγεί να απαρνηθώ κάτι πολύ δικό μου. Σχεδόν ένα κομμάτι της επιδερμίδας μου. Εσένα. «Κι όσο κι αν πονώ όπως θα μπαίνει η άνοιξη, δε θα γυρίσω να κοιτάξω».

(το κείμενο αρχίζει με ένα στίχο από το Σαν Ηλιος από τους Ερασιτέχνες Εραστές, και κλείνει με ένα στίχο από την Άνοιξη της Λίνας Νικολακοπούλου).

εμφάνιση σχολίων