iDOCERS | Περιμένοντας τον Γκοντό

«Πάμε να φύγουμε». «Μα δεν μπορούμε». «Γιατί;». «Γιατί περιμένουμε τον Γκοντό…». Πάντα υπάρχει ένα βαρίδι που δε μας αφήνει να πάμε παρακάτω. Στο συγκεκριμένο έργο ήταν κάποιος Γκοντό. Σήμερα, για την Ελλάδα, για ένα λαό, για δυο τρεις γενιές, τι είναι;

Μα κάθε φορά στην ιστορία κάτι δε φρενάρει την πρόοδο; Την ακατάσχετη πρόοδο, ναι. Σε φυσιολογικές συνθήκες μιας κάποιας ευημερίας, η πρόοδος με την έννοια της πρωτοπορίας σίγουρα πρέπει να συγκρατείται. Πρέπει να προλάβει ο όχλος να χαρεί κάποια κατάκτηση, να ξεκουραστεί πριν από την επόμενη μάχη της ζωής. Αν δεν ερωτευθείς, δε μπορείς να ξέρεις γιατί πρέπει να επαναστατήσεις. Η αλλαγή είναι μέσα στη φύση μας.

Αλλά... Αλλά τώρα που όλα είναι ένα βήμα πριν από την εξαθλίωση, τι στο διάολο κρατάει κάποιον, κάποιους, εμένα, εσένα από το να βγω/βγεις/βγει/βγούμε/βγείτε/βγουν στους δρόμους; Και όταν λέω δρόμο, εννοώ στην απέξω. Στις σχέσεις, στη δουλειά, στη φιλία, στην ανεργία. Τι είναι αυτό που ορίζει το μαζικό; Ποια είναι η μεταφυσική δύναμη που σπρώχνει τον άνθρωπο ταυτόχρονα σε ένα παραλήρημα λογικής που απώτερο σκοπό έχει μια ουτοπία;

Η δύναμη που σε κάνει να ξεχάσεις, να αγνοήσεις τον Γκοντό, να πάρεις κάποια πρωτοβουλία για να ξεκολλήσεις απ' το ίδιο ξέφωτο με το ένα και μοναδικό δέντρο. Να μπορείς να σκεφτείς και χωρίς το καπέλο. Και τι θα γίνει αν χάσουμε αυτά που έχουμε; Μα, σκέφτηκες ότι αυτά που έχεις δεν είναι καν μαγιά για ένα όνειρο της προκοπής; Ό,τι έχεις είναι μια χειμερία νάρκη, μια προσομοίωση κλινικού κόμματος, μια πρόβα θανάτου.

Γιατί δεν εκνευρίζεσαι; Γιατί πάντα όλοι μιλάνε για την ανθρώπινη φύση, αναφέροντας μόνο τα αρνητικά; Η ανθρώπινη φύση σε κάποιες στιγμές καλύπτεται πίσω από τον πανικό, το μαζικό φόβο. Αλλά είναι η ίδια φύση που αναρωτιέται, αμφισβητεί, σπάει δεσμά με το παρελθόν και βαδίζει στο αβέβαιο μέλλον.

Δε θα υπάρξει ηγέτης που θα κινήσει όλα αυτά τα κίνητρα. Δε μπορεί να επιβιώσει ηγέτης σήμερα. Λόγω της γνώσης και της προόδου, είμαστε όλοι μικροί ηγέτες. Λόγω της τεχνολογίας, του διαδικτύου, έχουμε γίνει μικροί ηγέτες, όλοι μας. Στα χέρια μας είναι η τύχη μας. Τώρα πιο πολύ από ποτέ…

Σίγουρα είναι πιο δύσκολα τώρα. Δεν έχουμε να ελπίζουμε στο σωτήρα, στον Γκοντό, στις ιδεολογίες, στους ηγέτες. Στο μόνο που πρέπει να πιστέψουμε είναι τα πόδια μας. Για να κάνουμε το επόμενο βήμα.

εμφάνιση σχολίων