Ένα σταχτοδέλφινο στα νερά του Κορινθιακού
ΜΑΡΙΑ ΛΙΒΑΝΟΥ
3 Αυγούστου 2012
Είχα ξαναπάει με το Ινστιτούτο Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος σε αναζήτηση φυσητήρων, αυτή τη φορά όμως σαλπάραμε στα νερά που κολυμπάω από παιδί για να δούμε ένα άλλο μοναδικό φαινόμενο. Η απαραίτητη δόση αντηλιακού, καπέλου και άσπρης μπλούζας και με τα κιάλια στο χέρι περιμέναμε υπομονετικά να δούμε κάτι στον ορίζοντα. Και πράγματι, μετά από μερικές ώρες, το σκάφος πλαισιώθηκε από την μοναδική αυτή κοινωνία. Και ανάμεσά τους, ένας και μοναδικός, ο τελευταίος των Μοϊκανών.
«Παλιότερα ήταν δύο, τώρα έχει απομείνει μόνο ένας» μου είπε η Βούλα (μέλος του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών Πέλαγος). Με την τελείως διαφορετική εξωτερική του μορφολογία, το μοναδικό αυτό σταχτοδέλφινο φάνταζε στα μάτια μου ακόμα πιο μόνος. Ξεχώριζε από τα άλλα δελφίνια όχι μόνο επειδή ήταν ένας αλλά και από το μεγαλύτερό του μέγεθος αλλά και τις άσπρες γρατζουνιές στο κορμί του. «Γεννιέται γκρι αλλά με την πάροδο των χρόνων το σώμα του γεμίζει με τις άσπρες γρατζουνιές, σημάδια ρωμαλότητας» συνέχισε.
Συνεχίσαμε την πορεία μας παράλληλα με το κοπάδι με σταθερή πορεία, τραβήξαμε όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούσαμε, απαραίτητες για να μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για τα συμπαθέστατα αυτά θηλαστικά, απολαύσαμε την επαφή ενώ τα δελφίνια έκαναν …κόλπα, το λεγόμενο και bow riding στα απόνερά μας.
Η σκέψη μου όμως ήταν στον τελευταίο των Μοϊκανών. Άραγε να μπορεί να μιλήσει με τους άλλους συντρόφους του παρόλο που είναι τόσο διαφορετικός; Έχει φίλους ή απλά συνυπάρχει μαζί τους; Όλα τα δελφίνια, επικοινωνούν μεταξύ τους και έχουν τη δική τους μοναδική υπογραφή. Συγκεκριμένα τα σταχτοδέλφινα παράγουν 800 κλικ το δευτερόλεπτο όμως το ανθρώπινο αυτί ακούει απλώς ένα σφύριγμα. Και τι να λένε μεταξύ τους; Τόσα αναπάντητα ερωτήματα αλλά ταυτόχρονα και τόση ομορφιά.
Τα μαγικά αυτά ζώα, ζουν στις ελληνικές θάλασσες, δίπλα μας. Και ξέρουμε τόσα λίγα για αυτά. Μοιραζόμαστε το ίδιο σπίτι, ας μάθουμε να ζούμε μαζί!
εμφάνιση σχολίων