Η Άστριντ Λίντγκρεν παρουσίασε στα παιδιά την Πίπη Φακιδομύτη, το πιο δυνατό, το πιο πλούσιο και το πιο ανέμελο κορίτσι του κόσμου, που κάνει την είσοδό της στη λογοτεχνία, χαρίζοντάς χαρά και ελευθερία ως αντίδοτο στην καταπίεση και το φόβο της εποχής της, λίγο πριν τον τέλος του παγκόσμιου πολέμου. Η Πίπη δεν έχει γονείς, δεν έχει πρόγραμμα, δεν φοβάται. Στα χέρια της έχει τη δύναμη να σηκώσει ένα άλογο και η γενναιοδωρία της είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις ικανότητές στην στον «μολλαφλασιασμό». Α, δεν σας είπαμε το καλύτερο: σχολείο, δεν πηγαίνει! Διαβάστε με τα πιτσιρίκια σας μια σελίδα από την Πίπη και θα κολλήσετε το μικρόβιο.
«Την όμορφη εκείνη καλοκαιριάτικη μέρα, που η Πίπη πρωτοπάτησε το κατώφλι της Βιλεκούλα, ο Τόμι και η Ανίκα έλειπαν. Είχαν πάει να περάσουν μια βδομάδα στη γιαγιά τους κι έτσι δεν είχαν ιδέα πως κάποιος μετακόμισε στο διπλανό τους σπίτι.
Το άλλο πρωινό, μετά το γυρισμό τους, στέκονταν στην αυλόπορτα και χάζευαν το δρόμο. Κι ακόμη, δεν είχαν ψυλλιαστεί πως μια καινούργια φίλη βρισκόταν τόσο κοντά. Καθώς στέκονταν λοιπόν κι αναρωτιόνταν με τι τάχατες να καταπιαστούν, κι αν υπήρχε άραγε περίπτωση να συμβεί κάτι ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα ή αν θα ’ταν κι αυτή μια απ’ τις βαρετές εκείνες μέρες, που δεν μπορείς να σκαρφιστείς τίποτα το ενδιαφέρον – εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή – η πόρτα της Βιλεκούλα άνοιξε κι ένα μικρό κορίτσι έκανε την εμφάνισή του.
Ήταν το πιο παράξενο παιδί που ’χαν δει ποτέ τους. Ήταν η Πίπη Φακιδομύτη, έτοιμη για τον πρωινό της περίπατο. Να τι είδαν τα μάτια τους: τα μαλλιά της είχαν ακριβώς το ίδιο χρώμα με τα καρότα, σφιχτοπλεγμένα σε δυο αλύγιστα κοτσιδάκια, που πετάγονταν όρθια πάνω από τ’ αυτιά της. Η μύτη της είχε το σχήμα μιας πολύ μικρής πατάτας κι ήταν γεμάτη φακίδες. Κάτω απ’ τη μύτη βρισκόταν ένα πραγματικά πολύ μεγάλο στόμα, με κάτασπρα δόντια όλο υγεία.
Το φόρεμά της ήταν πολύ παράξενο. Η Πίπη το ’χε φτιάξει μονάχη της. Υποτίθεται ότι έπρεπε να ’ναι μπλε, αλλά, επειδή δεν είχε αρκετό ύφασμα όταν το ’ραβε, η Πίπη είχε αποφασίσει να του προσθέσει εδώ κι εκεί μικρά κόκκινα μπαλώματα. Στα θεόψηλα καλαμένια πόδια της φορούσε μακριές κάλτσες, τη μια καφέ και την άλλη μαύρη. Κι είχε ένα ζευγάρι μαύρα παπούτσια, ακριβώς διπλάσια απ’ το νούμερό της. Τα ’χε αγοράσει ο πατέρας της στη Νότια Αμερική, για να μην τη στενεύουν καθώς το πόδι της θα μεγάλωνε, κι η Πίπη δε θέλησε ποτέ να τ’ αποχωριστεί.
Εκείνο που ’κανε τον Τόμι και την Ανίκα να γουρλώσουν τα μάτια τους, ήταν το πιθηκάκι που καθόταν στον ώμο του απίθανου κοριτσιού. Ήταν μια σταλιά, με μια πολύ μακριά ουρά, ντυμένο με μπλε παντελόνι, κίτρινο σακάκι κι ένα λευκό ψάθινο καπέλο...
Άστριντ Λίντγκρεν, Πίπη Φακιδομύτη, μτφ. Ντίνα Καμπά-Κούτρα, εικ. Ίνγκριντ Βανγκ-Νίμαν, Ψυχογιός. Η Άστριντ Άννα Εμίλια Λίντγκρεν (14 Νοεμβρίου 1907 - 28 Ιανουαρίου 2002) ήταν Σουηδή συγγραφέας και σεναριογράφος παιδικής λογοτεχνίας, της οποίας τα έργα έχουν μεταφραστεί σε 85 γλώσσες και κυκλοφορήσει σε περισσότερες από εκατό χώρες, ξεπερνώντας πλέον τα 145 εκατομμύρια αντίτυπα