Στην τραγωδία της οδού Λυσικράτους στην Πλάκα υπάρχει μια εικόνα με ισχυρό συμβολισμό. Στον έναν όροφο του κτιρίου διέμεναν τέσσερις Αμερικανοί τουρίστες σε κατάλυμα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στον άλλον, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι μόνιμων κατοίκων, με τον άνδρα κατάκοιτο. Είναι μια τραγική μικρογραφία της σημερινής Πλάκας.
Γιατί η Πλάκα είχε κάποτε σωθεί (πριν πενήντα χρόνια) ακριβώς με την αντίστροφη πολιτική: με θεσμική προστασία της κατοικίας και περιορισμό της τουριστικής και εμπορικής εκμετάλλευσης.
Σήμερα η φορά έχει αντιστραφεί. Airbnb, ξενοδοχεία, εστίαση και τουριστικές υπηρεσίες εκτοπίζουν σταδιακά τη μόνιμη κατοικία. Στην ευρύτερη περιοχή Πλάκας–Μοναστηρακίου η τουριστική πίεση έχει φτάσει περίπου στους 198 τουρίστες ανά μόνιμο κάτοικο.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ερώτημα: μπορεί να υπάρχει πόλη χωρίς κατοίκους; Ποιος φροντίζει το γερασμένο κτιριακό της απόθεμα, ποιος γνωρίζει τον γείτονά του, ποιος συγκροτεί κοινότητα, όταν η κατοικία μετατρέπεται σε επενδυτικό προϊόν και η γειτονιά σε τουριστικό κατάλυμα;
Υπερτουρισμός δεν σημαίνει απλώς "πάρα πολλούς τουρίστες". Σημαίνει αλλαγή χρήσεων, εκτόπιση κατοίκων και τελικά αποκοινωνικοποίηση της πόλης.
Η Πλάκα σώθηκε μία φορά και ειναι πολιτικη προτεραιότητα να ξανασωθεί, αυτή τη φορά από την τουριστική μονοκαλλιέργεια. Οπως πρεπει να γινει και με πάμπολλες περιοχές της χώρας.