Στο σύμπαν του Α' ΠΡΟΣΩΠΟ Γκέμπελς

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ Ζούμε πλέον στο σύμπαν του Γκέμπελς όπου η καταστροφή βαπτίζεται σωτηρία, όπου η επόμενη δόση χρέους σε μια υπερχρεωμένη χώρα μεταμορφώνεται στη μοναδική σανίδα σωτηρίας, όπου το σκοινί στο λαιμό βαπτίζεται περιδέραιο και ο ζόφος ελπίδα.

Αιχμάλωτες του χρηματοπιστωτικού και τραπεζικού συστήματος οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών φαίνονται αποφασισμένες να παρασύρουν τους λαούς που κυβερνούν στην άβυσσο της συρρίκνωσης και της κατάρρευσης του βιοτικού επιπέδου.

Η μία μετά την άλλη σύρονται σε ένα οικονομικό χαρακίρι, εκτός από τη Γερμανία που αυξάνει τον δανεισμό της, ενώ κουνάει το δάχτυλο της αυστηρής λιτότητας στην υπόλοιπη Ευρώπη και ταυτόχρονα αυξάνει τις φοροαπαλλαγές για τους Γερμανούς πολίτες.

Στη χώρα που ανθούν φαιδρές κυβερνήσεις τα ρετάλια της ακροδεξιάς αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε εξελίξεις που αν δεν ήταν τόσο ζοφερές, θα ήταν απίστευτα κωμικές. Ζούμε το τέλος των πάντων, του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε.

Οι τεχνοκράτες αναλαμβάνουν να περάσουν τις πιο ανάλγητες πολιτικές χωρίς να χρεώνονται με πολιτικό κόστος.

Το σύστημα που έκανε την απληστία παντιέρα επιβάλλει τώρα τη λιτότητα σε εκείνους που ήσαν αρκετά ηλίθιοι ώστε να το διασώσουν με αλλεπάλληλα πακέτα σωτηρίας. Όλοι μιλάνε για την επιτακτική ανάγκη περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και ακόμα δεν έχουν καταφέρει να επιβάλλουν έστω και έναν ελάχιστο συντελεστή φορολόγησης στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές.

Η εθνική μας υπόσταση κρεμιέται από την κλωστή της 6ης δόσης κι ύστερα της 7ης και πάει λέγοντας μέχρι που το χρέος να φτάσει σε αστρονομικά ύψη και τότε θα μπορούμε επιτέλους να πέσουμε πάνω στον τοίχο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας.

Στην Ιταλία ο Σούπερ Μάριο αναλαμβάνει να «διασώσει» τα συντρίμμια του Καβαλιέρε σε μια οπερέτα σκηνοθεσίας Μπενίνι.

Όλα είναι «πολύ μεγάλα για να καταρρεύσουν» εκτός από τα εργασιακά δικαιώματα, τις αμοιβές, τις συντάξεις, τη δημόσια υγεία και παιδεία και το μέλλον των νέων ανθρώπων που καταδικάζονται σε μακροχρόνια ανεργία ή στον Καιάδα της ημιαπασχόλησης.

Έξω φυσάει ο μανιασμένος βοριάς των αγορών.

Η ζωή μας γίνεται όλο και πιο φτωχή σε όλα τα επίπεδα.

Η Ευρώπη της ευημερίας μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα στην έρημο των ελλειμμάτων, όπου η ανάπτυξη αποδεικνύεται μακρινός αντικατοπτρισμός. Αντί τα κράτη να επιδίδονται στην ανοικοδόμηση και τον εκσυγχρονισμό των υποδομών, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας, ρίχνουν στις κατακόμβες των τραπεζών απίστευτες ποσότητες χρημάτων κι εκείνες με τη σειρά τους τα συσσωρεύουν στα θησαυροφυλάκια τους αρνούμενες να τα επιστρέψουν στις αγορές με τη μορφή δανείων. Επιδοτούμε τις τράπεζες για να μη μας δανείζουν.

Πόσο πιο παράλογη θα μπορούσε να γίνει η πραγματικότητα πριν περάσουμε όλοι μαζί στον κόσμο του Πιραντέλο;

εμφάνιση σχολίων