Αίγυπτος, Μπαχρέιν, Λιβύη
ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΠΑΤΣΑ
29 Μαρτίου 2011
«Όταν έφτασα στη Λιβύη, η κατάσταση ήταν εμπόλεμη, Πιστοί οπαδοί του Μουμπάρακ έκαναν απανωτές επιθέσεις κατά των διαδηλωτών με ρόπαλα και πέτρες. Την πρώτη νύχτα, οι δημοσιογράφοι είχαν μαζευτεί στο lobby του ξενοδοχείου και αρνούνταν να βγουν έξω. Έτσι κι εγώ, τράβηξα τις πρώτες φωτογραφίες από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου μου.
Την επόμενη μέρα, ακολούθησα του διαδηλωτές. Ετερόκλητο πλήθος, όλες οι τάξεις ενωμένες κατά της κυβερνητικής καταπίεσης και κατάχρησης εξουσίας.
Το Facebook και άλλες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έφεραν τη μεσαία τάξη και τους πιο μορφωμένους στην επανάσταση. Οι περισσότεροι Αιγύπτιοι δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ήξεραν πως ο σκοπός τους ήταν σωστός και δίκαιος και είχαν έναν ενθουσιασμό που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Όταν είδαν ότι ο Μουμπάρακ δεν αποσύρθηκε οι διαδηλωτές έγιναν έξαλλοι. Ήταν δύσκολο τότε να τραβήξω φωτογραφίες στην πλατεία. Ήταν σκοτεινά, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, άνθρωποι έτρεχαν και πηδούσαν. Ήξεραν πως ήταν μέρος ενός σημαντικού γεγονότος της ιστορίας της Μέσης Ανατολής. Αυτή η ατμόσφαιρα ενέπνευσε και άλλες περιοχές. Και έτσι κατέληξα στο Μπαχρέιν.
Έφτασα εκεί με απευθείας πτήση από το Κάϊρο. Οι Αμερικάνοι παίρνουν βίζα με την άφιξή τους στο αεροδρόμιο. Όμως μετά είδαν τον εξοπλισμό μου και μου τα πήραν όλα. Κάμερα, φορητό υπολογιστή και δορυφορικό αναμεταδότη. Δεν ήθελαν να καλύψω το γεγονός. Αγόρασα ερασιτεχνικό εξοπλισμό από το πρώτο εμπορικό κέντρο που βρήκα. Μια κάμερα, έναν φτηνό φακό και έναν φορητό υπολογιστή.
Η κατάσταση στο Μπαχρέιν έγινε βίαιη μία μέρα μετά την άφιξή μου. Η αστυνομία χτυπούσε τους διαδηλωτές με όπλα. Πέρασα πολύ από το χρόνο μου καλύπτοντας κηδείες - ήταν και από τα λίγα μέρη όπου μπορούσα να φωτογραφίσω γυναίκες. Η θλίψη τους με στοιχειώνει ακόμα.
Πήρα τον εξοπλισμό μου πίσω λίγο πριν φύγω. Ίσα-ίσα για να καλύψω την τελευταία μου στάση, τη Λιβύη. Το πιο βίαιο από τα ταξίδια μου. Η πρωτεύουσα ήταν εκτός ορίων για τους δημοσιογράφους. Έτσι ταξιδέψαμε όλοι μαζί σαν καραβάνι αυτοκινήτων επί 6 ώρες μέχρι τη Βεγγάζη. Όταν φτάσαμε εκεί, το σκηνικό ήταν επικό. Ιπτάμενα μέταλλα παντού. Έχω ξαναβρεθεί και άλλες φορές σε εμπόλεμη ζώνη αλλά αυτό ήταν το πιο σκληρό σκηνικό που έχω βιώσει ποτέ.
Σταδιακά, οι ανώτερες στρατιωτικές κυβερνητικές δυνάμεις ανάγκασαν τους επαναστάτες να οπισθοχωρήσουν οι οποίοι με κάθε τραυματισμό ή θάνατο, έχαναν το πνεύμα τους. Άρχισαν να κατηγορούν τα media πως έδιναν τις θέσεις τους στους αντιπάλους. Μέχρι τότε, μας φέρονταν καλά, αλλά πλέον ήταν πολύ δύσκολο να τους τραβήξω. Ύστερα άρχισε η οπισθοχώρηση. Πρώτα από εκεί, μετά έξω από τη Βεγγάζη και έπειτα έξω από τη χώρα.
Αυτές οι έξι εβδομάδες ήταν απίστευτα έντονες. Ήταν φοβερό να δουλεύω σε αυτό το μέρος του κόσμου».
H συνέντευξη δόθηκε τηλεφωνικά στον Μάικ Φριτζ και στο κανάλι PBS, για το NewsHour, λίγο πριν επιστρέψει ο ρεπόρτερ στην πατρίδα του. Το PBS είναι τηλεοπτικό κανάλι με έδρα την Ουάσινγκτον .
εμφάνιση σχολίων