Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Συναντήσεις στο τέλος του κόσμου» ή Antarctica – Encounters at the End of the World (2007) σε σκηνοθεσία του Werner Herzog, είναι ένα οδοιπορικό στο πιο απομακρυσμένο και αφιλόξενο άκρο του πλανήτη, όπου το τοπίο δεν λειτουργεί ως φόντο αλλά ως πρωταγωνιστής, και η επιστημονική παρατήρηση συνυπάρχει με την υπαρξιακή αγωνία.
Ο Herzog ταξιδεύει στην Ανταρκτική, στη βάση McMurdo, αποφεύγοντας συνειδητά την εύκολη οικολογική ρητορική ή τον εντυπωσιασμό της «παρθένας φύσης». Αντ’ αυτού, στρέφει το βλέμμα του στους ανθρώπους που επέλεξαν να ζουν και να εργάζονται στο τέλος του κόσμου: επιστήμονες, τεχνικούς, δύτες, μοναχικούς στοχαστές. Οι αφηγήσεις τους αποκαλύπτουν γι' αυτούς μια κοινή συνισταμένη: την ανάγκη του ανθρώπου να βρεθεί στα όρια, τόσο γεωγραφικά όσο και πνευματικά.
Η κάμερα καταγράφει συγκλονιστικές εικόνες, υποθαλάσσιους κόσμους κάτω από τον πάγο, το απόκοσμο, εξωγήινο soundtrack του τόπου, το αχανές λευκό τοπίο που καταργεί κάθε αίσθηση κλίμακας και χρόνου. Παράλληλα, η χαρακτηριστική φωνή του Herzog καθοδηγεί τον θεατή σε στοχασμούς γύρω από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, την επιστημονική περιέργεια και τη θέση μας σε έναν κόσμο που δεν μας έχει ανάγκη.
Τώρα ξαναβλέπουμε το ντοκιμαντέρ εξαιτίας ενός πιγκουίνου και των social: Μια από τις πιο πολυσυζητημένες σκηνές είναι εκείνη με τον μοναχικό πιγκουίνο Adélie, ο οποίος αποσπάται από την αποικία του και αρχίζει ένα μοναχικό ταξίδι προς το εσωτερικό της Ανταρκτικής, μακριά από τη θάλασσα και τις φυσικές διαδρομές επιβίωσης του είδους του.
Καθώς οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να επεμβαίνουν στην ζωή την άγριων ζώων, η κάμερα τον καταγράφει να «δραπετεύει» μέσα στο αχανές, παγωμένο τοπίο, προς μια περιοχή όπου η επιβίωση φαντάζει απίθανη. Το συγκεκριμένο πλάνο με την μοναχική φιγούρα που χάνεται στο λευκό, απέκτησε νέα ζωή στο διαδίκτυο, και ο μοναχικός πιγκουίνος χρησιμοποιείται ως μια συμβολική εικόνα υπαρξιακής απομόνωσης και ρήξης από την ομάδα ή την οικογένεια.
Το Encounters at the End of the World τιμήθηκε με σημαντικές διακρίσεις και υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Είναι μια ταινία που δεν προσφέρει απαντήσεις, αλλά θέτει ερωτήματα: τι αναζητούμε στα άκρα της Γης; Και τι αποκαλύπτουν αυτά τα άκρα για εμάς τους ίδιους;