ΚΟΣΜΟΣ
Η επιστροφή στο πατρικό σπίτι δεν είναι ελληνικό φαινόμενο
ΠΕΡΣΑ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
29 Αυγούστου 2012
Κάποτε το μόνο που ήθελε ένας άνθρωπος στα είκοσι και, ήταν να πετάξει μακριά από το πατρικό του, να σταθεί στα πόδια του φτιάχνοντας το δικό του σπίτι. Όχι πια. Η αυτονομία είναι πολυτέλεια.
Σύμφωνα με το Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, μόνο στη Βρετανία περίπου 3 εκατ. ενήλικες ηλικίας 20-34 επέστρεψαν στο παιδικό τους δωμάτιο μέσα στο 2011, δηλαδή πάνω από 20% αύξηση από το 2007. Ένα εκατ. νέοι κάτω των 25 είναι σήμερα άνεργοι και με την αύξηση των διδάκτρων (στις περισσότερες δυτικές χώρες), μόλις πάρουν το πτυχίο στο χέρι θα έχουν και ένα υπέρογκο χρέος να ξεπληρώσουν σε φοιτητικά δάνεια. Αυτό συν την αύξηση των τιμών κατοικίας, τη μείωση χορήγησης δανείων, την ανεργία και τους μικρούς μισθούς των νέων, το να αποκτήσει κάποιος σπίτι, αποτελεί για το μεγαλύτερο ποσοστό άπιαστο όνειρο.
Η Κρίση έχει αναγκάσει μια ολόκληρη γενιά να τρέξει πίσω στους γονείς. Μερικές φορές μάλιστα μαζί με μια νέα οικογένεια. Είναι περίεργο να ξεφυλλίζεις βρετανικές εφημερίδες και να βλέπεις φωτογραφίες 40άρηδων μαζί με τα παιδιά τους και τους μπαμπάδες τους -όχι δεν μιλάμε για ελληνικό φαινόμενο. Και όχι, δεν είναι κακό να επιστρέφει κανείς στο πατρικό του. Η αλληλεγγύη ξεκινά από την οικογένεια και μπορεί να είναι το πιο πολύτιμο νόμισμα στις μέρες μας.
Αρκεί να μην πέφτει κανείς στην παγίδα της αίσθησης πως ο χρόνος πάγωσε στα 25, η ζωή είναι τεράστια, και πως οι προοπτικές στέκονται ακίνητες στο χρόνο και μας περιμένουν. Τουλάχιστον όχι για πολύ.