2026: Οι αγαπημένες ΣΙΝΕΦΙΛ μας ταινίες για τη σεζόν

ΣΙΝΕΦΙΛ Παλιότερα, η σεζόν που ξεκινούσε τον Σεπτέμβριο, με την επιστροφή των αδειούχων στις πόλεις, τελείωνε στις αρχές του επόμενου Μαΐου, αν όχι ήδη από την εβδομάδα μετά το Πάσχα. Οι θερινοί κινηματογράφοι έπαιζαν επαναλήψεις του χειμώνα και τίτλους ρεπερτορίου από πολυπαιγμένες κόπιες, πολλές φορές σε θεματικά αφιερώματα σε κινηματογραφικά είδη, σκηνοθέτες και ηθοποιούς.
 
Η εξάπλωση του διαδικτύου και η εμφάνιση της πειρατείας εντός του, ανάγκασαν τα μεγάλα στούντιο, να επιβάλουν την Παγκόσμια Πρεμιέρα των δυνατών τίτλων τους την ίδια μέρα σε όλο το κόσμο και οι ελληνικοί θερινοί, άρχισαν να «εκσυγχρονίζονται» και να παίζουν ταινίες Α' Προβολής (πολλές φορές ξεκαθαρίζοντας τα συρτάρια από τίτλους που είχαν περισσέψει το χειμώνα).
 
Η σεζόν αρχίζει πλέον την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου και τελειώνει την ίδια εβδομάδα, ένα χρόνο αργότερα. Ο ερχομός της πανδημίας, με το κοινό να φθίνει όλο και περισσότερο, απογείωσε τις θερινές αίθουσες σε σχέση με τις χειμερινές ομόλογές τους και πολλοί διανομείς, κρατάνε πλέον για θερινή έξοδο τους καλύτερους τίτλους τους.
 
Το κινηματογραφικό ενδιαφέρον κερδίζουν ξανά τα τελευταία χρόνια, οι αριστουργηματικές επανεκδόσεις σε ψηφιακά επεξεργασμένες και αποκατεστημένες εκδοχές, ακόμα και αν δεν κόβουν τα εισιτήρια που θα τους άξιζαν πραγματικά. 
 
Με την «Οδύσσεια» να σαρώνει τα φετινά καλοκαιρινά εισιτήρια, ιδού οι δικές μας αγαπημένες ταινίες της σεζόν. Κάποιες κυκλοφόρησαν το καλοκαίρι, ενώ άλλες επαναπροβάλλονται σε αίθουσες που προτιμούν τις (φθηνότερες) επαναλήψεις ή παίζουν ήδη σε κάποιες από τις πλατφόρμες. Η σειρά είναι αλφαβητική: 
 
 
 
CITY OF LIFE AND DEATH/MOUNTAIN PATROL (Nanjing! Nanjing!/Kekexili) του Τζουάν Λου. Ξεκινάμε λίγο ανορθόδοξα (και λόγω αλφαβητικής σειράς), με τις δύο ταινίες του Κινέζου Τσουάν Λου, από το 2009 η πρώτη και από το 2004 η δεύτερη, που παίχτηκαν φέτος για πρώτη φορά στη χώρα μας. Διαφορετικές μεταξύ τους: πιο φορμαλιστική και στιλιζαρισμένη η πρώτη, αφορά την ολική καταστροφή από τους Γιαπωνέζους της πόλης του Nanjing το 1937, την αιχμαλωσία, τον βασανισμό και την θανάτωση των κατοίκων της. Αρκετά πιο ελεύθερη και πιο κοντά στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ η δεύτερη, έχει για θέμα της τις προσπάθειες μιας περιπόλου από ντόπιους χωρικούς των βουνών του Θιβέτ, που προστατεύει τις αντιλόπες των βουνών, από τους λαθροκυνηγούς. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και τα πραγματικά μέλη της περιπόλου, υποδύονται τους εαυτούς τους. Η διανομή τους από την New Star, μας έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ένα αξιόλογο ταλέντο του λεγόμενου world cinema, έστω και αν μοιάζει να απευθύνεται, στο δυτικό, "λευκό" φεστιβαλικό κοινό και κύκλωμα, κυρίως.
 
SEX/LOVE/DREAMS (Σεξ-Όσα Λένε οι Άντρες Μεταξύ τους/Αγάπη Μόνο/Όνειρα) του Νταγκ Γιόχαν Χαουγκερουντ. Το 2024 γυρίστηκε η Τριλογία του Νορβηγού σκηνοθέτη που αν και δουλεύει 28 χρόνια τώρα, έγινε ευρύτερα γνωστός από το 2019 και μετά. Με σκανδιναβική μενταλιτέ: μινιμαλισμό και λοξό χιούμορ, πετυχαίνει εκεί που δεν τα καταφέρνει ο πιο νέος (κατά 21 χρόνια), διάσημος και πιο δημοφιλής συμπατριώτης του, Κρίστοφερ Μπόργκλι (Σιχάθηκα τον Εαυτό μου, Ονειρικό Σενάριο, The Drama). Με queer θεματική, χαμηλότονες αφηγήσεις και πολλούς, πάρα πολλούς καλογραμμένους διαλόγους, ξεχωρίζει για την ευστοχία του, την ειρωνεία του και το "δικό του" προσωπικό αποδομητικό ύφος, που τον φέρνει κοντά στην "σχολή" του γείτονα, Ρούμπεν Έστλουντ (Ανωτέρα Βία, Τετράγωνο, Το Τρίγωνο της Θλίψης). Την φετινή σεζόν βγήκαν τα «Αγάπη Μόνο» και «Όνειρα», αλλά παρόλο που οι τρεις ταινίες συνδέονται μονάχα νοερά, δεν θα μπορούσε κανείς να τις δει παρά ως τρεις παραλλαγές στο ίδιο θέμα, την ανθρώπινη σεξουαλικότητα. 
 
SIRAT του Ολιβερ Λάσε (2025). Η πιο εντυπωσιακή και ταυτόχρονα, η πιο "Αντονιονική" ταινία της σεζόν, ήταν αυτή η υπαρξιακή αλληγορία που ένωσε τους κριτικούς, αλλά δίχασε το κοινό. Ό,τι και αν έχει διαβάσει κανείς, η θέασή της είναι μια μοναδική εμπειρία από μόνη της, ανεξαρτήτου προτιμήσεως ή όχι. Τολμηρό σινεμά που μιλάει με περισσότερο από έναν τρόπους για το σήμερα της παρακμής, της αποξένωσης και των εκρηκτικών "τετελεσμένων". 
 
Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ (The Love That Remains/Ástin sem eftir er) του Χλίνουρ Πάλμασον.  Μετά το εξαιρετικό «Godland» (2022), ο Ισλανδός δημιουργός επιστρέφει με άλλο ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό φιλμ για τις οικογενειακές σχέσεις, απόλυτα στυλιζαρισμένο, αλλά καθόλου ψυχρό ή απόμακρο, παρόλη τη σκανδιναβική του καταγωγή. Weird, απρόσμενο, συναρπαστικό. 
 
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ (Öldürdügün Seyler/The Things You Kill) του Αλιρεζά Χαταμί. Υπαρξιακό, ψυχολογικό θρίλερ στα όρια ενός "Λυντς-ικού" εφιάλτη. Ένα αινιγματικό θρίλερ για την αρρενωπότητα, την πατριαρχία και τις επιπτώσεις της, στις σχέσης μιας οικογένειας μοιρασμένης ανάμεσα σε ανατολή και δύση. 
 
ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ (kokuho/National Treasure) του Σανγκ-ιλ Λι. Επικό φιλμ τρίωρης διάρκειας, που θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο πάνω στο οπερατικό θέατρο Kabuki. Αντί αυτού, έχουμε ένα ταξικό, οικογενειακό και καλλιτεχνικό δράμα, λεπτών ισορροπιών και απίστευτης ακρίβειας. Συνταρακτικές ερμηνείες και μια ενδελεχής εντρύφηση στο γιαπωνέζικο αυτό είδος θεάτρου, καθώς εξετάζει τα γνωστότερα έργα του, ένα ένα, σε αντιπαραβολή με την εξέλιξη της μυθοπλαστικής αφήγησης. Ξεχωριστό!
 
ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (Un Poeta/A Poet) του Σιμόν Μέσα Σότο. Έκπληξη από την Κολομβία, που είναι για εμάς μέχρι στιγμής, η καλύτερη ταινία του φετινού καλοκαιριού, ακόμη και αν έχουμε δει παραλλαγές της θεματικής της σε άλλες, προηγούμενες δημιουργίες. Αρκεί ένας έντιμος άνθρωπος για να αλλάξει το υποκριτικό καθεστώς, είτε αυτό αφορά μια ομάδα αστών καλλιτεχνών, είτε μια κοινωνία τρομακτικών ανισοτήτων - όπως αυτή του Μεντεγίν - όταν ο ίδιος, στερείται οράματος και εναποθέτει τις ελπίδες του σε μια νέα φωνή, που τώρα μαθαίνει να ψελλίζει; Μαύρο χιούμορ, κοινωνικός ρεαλισμός και ο καλύτερος ερασιτέχνης ηθοποιός της δεκαετίας, ο συγκλονιστικός Ουμπεϊμάρ Ρίος.   

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ (In die Sonne Schauen/The Sound of Falling) της Μάσα Σιλίνσκι. Σινεφίλ οικογενειακό δράμα εποχής, γυρισμένο με λυρική έξαψη και τόλμη, το σκοτεινά ποιητικό φιλμ της Σιλίνσκι, ήταν μια από τις ωραιότερες εκπλήξεις της σεζόν, γήινο και ταυτόχρονα υπερβατικό, αφαιρετικό αλλά και επείγον. Ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας.
 
ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΣ (Magalhães/Magellan) του Λαβ Ντίαζ. Σινεφίλ ιστορικό δράμα για τους φίλους του "αργού" σινεμά, το «Μαγγελάνος» ήταν η πρώτη ταινία του Φιλιππινέζου Ντίαζ που παίχτηκε στις ελληνικές αίθουσες (χάρη στην παρουσία του Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στον ομώνυμο ρόλο), αλλά και μία από τις πιο σύντομες σε διάρκεια, με τα μόνο, 160 λεπτά της. Ποιητικό, αφαιρετικό σινεμά, από το οποίο δεν λείπουν, ούτε το χιούμορ, ούτε η συγκίνηση.   
 
Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ (O Agente Secreto/The Secret Agent) του Κλεμπερ Μεντοσα Φιλιο. Η πιο "χύμα" ταινία της σεζόν, είναι παραδόξως και η πιο ολοκληρωμένη. Ο ειρωνικός τίτλος της έχει να κάνει με την προσπάθεια ενός αντικαθεστωτικού καθηγητή, στη Βραζιλία του 1977, να διαφύγει από την χώρα μαζί με τον γιο του. Γύρω του ξεδιπλώνονται διάφορες παράλληλες αφηγήσεις που δεν καπελώνουν, ούτε αποπροσανατολίζουν, αλλά αντίθετα αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο το κεντρικό θέμα. Κάποιοι "βαρέθηκαν", εμείς θα θέλαμε να μην τελειώσει, παρά την σχεδόν τρίωρη διάρκειά της. 
 
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ (Affeksjonsverdi/Sentimental Value) του Γιοακίμ Τρίερ. Στην σκανδιναβική παράδοση του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, ο Νορβηγός, Γιοακίμ Τρίερ υπογράφει την καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία του. Ένα "εξωστρεφές" οικογενειακό δράμα, για τις δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, την αντιπαράθεση της ζωής και της τέχνης, του πόνου των τραυμάτων της πρώτης και τη θεραπευτική επίδραση σε αυτόν τον πόνο, της δεύτερης. 
 
 
ΑΛΛΟΙ 12 ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΤΙΤΛΟΙ:

FATHER, MOTHER, SISTER, BROTHER του Τζιμ Τζάρμους. Σπονδυλωτή σάτιρα των οικογενειακών σχέσεων, σαν το απόσταγμα της αφηγηματικής "σοφίας" ενός ώριμου, και σε ηλικία πλέον, δημιουργού. 
 
MISERICORDIA (Miséricorde/Ευσπλαχνία) του Αλέν Γκιροντί. Οι δημιουργίες του Γκιροντί, αποτελούν ένα ξεχωριστό είδος από μόνες τους και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά και εδώ. Μαύρο χιούμορ και ψυχόδραμα, ερωτισμός και φονικά ένστικτα, σε μια μίξη διαφορετικών συστατικών, με διασκεδαστικά σαδιστική επίγευση, για όσους αγαπούν τα "ξινά".
 
NOUVELLE VAGUE του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ. Απολαυστικός φόρος τιμής στο «Με Κομμένη την Ανάσα» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, που μας μεταφέρει νοερά σε μια εποχή νέων μορφών έκφρασης και δυνατοτήτων, την οποία νοσταλγούμε, χωρίς να την έχουμε καν ζήσει (όταν συνέβαινε). 
 
ΑΝ ΕΙΧΑ ΠΟΔΙΑ ΘΑ ΣΕ ΚΛΩΤΣΟΥΣΑ (If I Had Legs, I'd Kick You) της Μέρι Μπρόνστεϊν. Άλλη μια εξαιρετική μαύρη κωμωδία, στα όρια ενός καφκικού εφιάλτη, γιατί ποιος καλύτερος να μιλήσει για τις γυναίκες από τις ίδιες; Κορυφαία ερμηνευτική στιγμή για την Αυστραλή Ρόουζ Μπερν. 
 
ΒΟΥΓΟΝΙΑ (Bugonia) του Γιώργου Λάνθιμου. Ο Λάνθιμος διασκευάζει στο δικό του ύφος το σατιρικό, αντικαπιταλιστικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, «Save the Green Planet» (2003), του ΝοτιοΚορεάτη Τζουν-χουάνγκ Γιανγκ και το προσαρμόζει στα σημερινά δεδομένα και στην παρουσία της Έμα Στόουν. Αγέρωχος δίπλα της ο Τζέσε Πλέμονς, σχεδόν κλέβει τη παράσταση, ενώ το φινάλε της ταινίας είναι "όλα τα λεφτά", καθώς, εμείς προσωπικά, το επικροτούμε. 
 
ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΑΤΥΧΗΜΑ (Yek tasadof-e sadeh/It Was Just an Accident) του Τζαφάρ Παναχί.  Μια παραβολή με θέμα την απόδοση δικαιοσύνης, την εκδίκηση και τη συγχώρεση, με όλα τα ηθικά και "ειδικά" διλήμματα που προκύπτουν, δοσμένη με τόσο άμεσο και απλό τρόπο, που μόνο ένας Ιρανός σκηνοθέτης, ο οποίος γυρίζει την ταινία του στην παρανομία, θα μπορούσε να έχει οραματιστεί. Επείγουσα, ακέραιη, αγωνιώδης, ουσιαστική. 
 
ΤΟ ΙΕΡΟ ΑΓΟΡΙ (La Valle dei Sorrisi/The Holy Boy) του Πάολο Στριπόλι. Μελαγχολική ταινία μεταφυσικού τρόμου και αποπαίδι του «Twin Peaks», σχολιάζει με δηκτικό τρόπο, την εμμονή του σύγχρονου ανθρώπου με τον ατέρμονο ευδαιμονισμό, την υποχρεωτική και με πάση θυσία, ευτυχία, την φυγοπονία. Ατμοσφαιρική, queer και ξεχωριστή παραβολή και αλληγορία, που μας ξάφνιασε ευχάριστα το φετινό καλοκαίρι.
 
ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ (Eo-jjeol su-ga eop-da/No Other Choice) του Τσαν-γουκ Παρκ. Διασκευή του μυθιστορήματος του Ντόναλντ Ε. Γουέστλεϊκ στο οποίο βασίστηκε και «Το Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά, στο οποίο ο Κορεάτης Τσαν-γουκ Παρκ (Oldboy, Η Υπηρέτρια), βρίσκει το ιδανικό υλικό για να μιλήσει για τη διαβρωτική επίδραση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.  
 
ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ (One Battle After Another) του Πολ Τόμας Αντερσον. Ο Π.Τ.Α. είναι ο αγαπημένος μας εν ζωή Αμερικανός σκηνοθέτης και μπορεί να μην "τρελαθήκαμε" ακριβώς με την τελευταία του ταινία που σάρωσε στα βραβεία Οσκαρ, όμως πρέπει να παραδεχτούμε πως το timing ήταν εξαιρετικό και ότι ακόμα και αυτή η εκ των έσω "επίθεση" στον τραμπισμό, έχει κάποια αξία την οποία μπορούν να εκτιμήσουν περισσότερο οι ίδιοι οι Αμερικανοί των ηνωμένων Πολιτειών (που μόνο ενωμένες δεν τις λες πλέον).  
 
ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ (Beachcomber) του Αριστοτέλη Μαραγκού. Η πιο αγαπημένη μας ελληνική ταινία της σεζόν (ομολογούμε πως δεν έχουμε δει ακόμα τη «Σπασμένη Φλέβα»), είναι ένα ποιητικό, φιλοσοφικό και υπαρξιακό δράμα, μια λυρική παραβολή για τα ματαιωμένα μας ταξίδια, όνειρα και σχέδια, για την αδυναμία του να ανταποκριθεί κανείς στην εικόνα ενός ιδεατού εαυτού. Βασίζεται σε επιστολές του Νίκου Καββαδία, έχει υπέροχη και βραβευμένη φωτογραφία (Γιώργος καρβέλας) και μια αποστομοτική ερμηνεία από τον Χρήστο Πασσαλή. 
 
Ο ΞΕΝΟΣ (L'Étranger/The Stranger) του Φρανσουά Οζόν. Εξαιρετική διασκευή του μυθιστορήματος του Αλμπέρ Καμί, στην οποία, όπως σχολίασε συνάδελφος κριτικός κινηματογράφου, "ο ανώνυμος Άραβας, αποκτά όνομα". Σχόλιο για την υποκριτική ηθική των λευκών αποίκων και της "πεφωτισμένης" Δύσης γενικότερα, μας συγκίνησε με τον ξεκάθαρα πεσιμιστικό μηδενισμό της. 
 
ΡΟΜΕΡΙΑ (Romeria) της Κάρλα Σιμόν. Με μια κάμερα στο χέρι, η 18χρονη Μαρίνα, κάνει ένα Προσκύνημα (μια Romeria), στο παρελθόν των γονιών της, σε μια συγκινητική ταινία δρόμου και ενηλικίωσης στις ατλαντικές ακτές της Ισπανίας. Η τρίτη πιο αγαπημένη μας ταινία του φετινού καλοκαιριού. 
 
 
ΕΠΙΣΗΣ:
 
Animated: Arco, Ne Zha 2, Toy Story 5, Καρό Νίντζα 3, Η Μικρή Αμελί, Στον Κόσμο των Ζώων, Τερατομουτζούρες.
 
Αστυνομικές: Tuner, Στα Βάθη του Χειμώνα, Η Παρακολούθηση, Ο Τελευταίος Βίκινγκ.
 
Βιογραφίες: Ο Άγνωστος της Μεγάλης Αψίδας, Δυστυχώς Βρίζω, Ζωή σαν Σινεμά, Μπερλινγκουέρ: Η Μεγάλη Ελπίδα, Το Νησί του Άμρουμ, Η Ομηρία, Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ.
 
Βιογραφικά Ντοκιμαντέρ: Orwell 2+2=5, Κράτα την Ψυχή Σου στο Χέρι και Περπάτα, Ρίφενσταλ: Στην Καρδιά του Τρίτου Ράιχ, Το Τραγούδι του Δάσους. 
 
Δραματικές: Harvest, Το Αριστερό μου Χέρι, Αχινός, Γαλάζιο Μονοπάτι, Ένζο, Νυχτερινή Εφημερία, Ξεκινήματα, Ομάχα, Το Πατρικό, Ρενουάρ.
 
Δραματικές Κομεντί: DJ Βοσκός, Ένα Τελευταίο για το Δρόμο, Θα Φύγω μια Μέρα, Όσα Ξέρει η Μαριέλ, Σαν Αδέλφια, Η Τούρτα του Προέδρου, Χωρίς Πατέρα. 
 
Ελληνικές: Cafe 404, Gorgona, Novak, Riviera, Regan, Άπειρη Γη, Αρκουδότρυπα, Ελλάδα 3.0, Η Θάλασσα του Χειμώνα, Θα σε Θυμηθώ τον Νοέμβρη, Η Μεγάλη Σφαγή των Β' ΚΑΠΗ Αλίμου, Μη Γελάτε θα σας Δει ο Κόσμος, Το Οτιδήποτε, Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, Σμαράγδα (I Got Thick Skin and I can't Jump), Τελευταία Κλήση. 
 
Ελληνικά Ντοκιμαντέρ: Mankind's Folly, Super Paradise: The Story of Mykonos, Οι Δικοί μου Άνθρωποι, Το Ελληνικό Πείραμα, Επιστροφή στην Πατρίδα, Ιερά Οδός 21 χλμ, Η Καρδιά του Ταύρου, Λο, Τα Τέρματα του Αυγούστου. 
 
Εμπνευσμένες από πραγματικά πρόσωπα/γεγονότα: Marty Supreme, Άμνετ, Το Μεγαλείο.
 
Περιπέτειες: Οδύσσεια.
 
Σατιρικές - Μαύρες Κωμωδίες: Kontinental 25, Pillion, Για Πάντα, Κάποτε στη Γάζα, Σκοτώστε τον Τζόκεϊ, Ο Τελευταίος Βίκινγκ.
 
Τρόμου & Φαντασίας: The Exit 8, Leviticus, Good Boy, Βοήθεια! Μαζί, Η Πανούκλα.
 
 
Να πηγαίνετε σινεμά και ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

εμφάνιση σχολίων