Κράτος, οικογένεια και ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ φιλανθρωπία

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ «Όσο επιδεινώνεται η οικονομική κρίση και διακρίνεται κι άλλη ύφεση στον ορίζοντα, τόσο η κοινωνική ανισότητα γίνεται όλο και πιο υπερεπείγον ζήτημα. Πως θα ενισχύσουμε την αλληλεγγύη και την υπευθυνότητα στο εσωτερικό μιας χώρας; Και ποιός θα προστατεύσει τους πιο αδύναμους;». Ο Dominique Moisi ιδρυτής του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Γαλλίας και συγγραφέας του βιβλίου Η Γεωπολιτική του Συναισθήματος (The Geopolitics of Emotion) μοιράζεται τις σκέψεις του στο The Project Syndicate.

Ως βάση, ο Moisi θυμάται μια συζήτηση που είχε πριν από μια δεκαετία στο Βερολίνο με θέμα «Παγκοσμιοποίηση και Ηθική» με συμμετέχοντες από Γερμανία, ΗΠΑ και Ασία. «Όλοι συμφώνησαν πως στην Ευρώπη, το κράτος αναλαμβάνει το ρόλο που παίζει η φιλανθρωπία στις ΗΠΑ και η οικογένεια στην Ασία. Όμως συμφώνησαν επίσης πως κανένα από αυτά τα μοντέλα δεν είναι πλέον “αμιγές”. Η σημερινή πραγματικότητα γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκη. Ο ρόλος της οικογένειας στην Ασία μικραίνει, η φιλανθρωπία έχει φτάσει στα όριά της στις ΗΠΑ ενώ τα καταχρεωμένα ευρωπαϊκά κράτη υπολειτουργούν. Οπότε ποιός θα αναλάβει το βάρος της ευθύνης να προστατέψει τις πιο αδύναμες ομάδες;».

Για τον πλούτο στο σημερινό αναπτυσσόμενο κόσμο παρατηρεί: «Στο δυτικό κόσμο, όσο πιο φτωχός είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πλήγεται από την ύφεση. Αλλά και στις εξελισσόμενες οικονομίες του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι πλούσιοι έχουν την τάση να κλείνουν τα μάτια απέναντι στα βάσανα των πιο φτωχών, εκτός απ’ όταν νιώθουν κίνδυνο πολιτικής αναταραχής (βλ. Σαουδική Αραβία). Οι πλούσιες ελίτ των αναπτυσσόμενων χωρών, αρνούνται τους φτωχούς. Τους αγνοούν. Και ναι μεν, η οικονομική ανάπτυξη είναι αναγκαία, όμως από μόνη της δεν είναι επαρκής: χρειάζεται επίσης μια αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Η παγκοσμιοποίηση καθιστά τους αδύναμους πιο ορατούς, επομένως και την απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης ακόμα πιο απαράδεκτη».

«Στη δυτική Ευρώπη, η έκκληση για θυσίες από όλους τους πολίτες προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους, προσκρούει στην πεποίθηση ότι δεν θα συνεισφέρουν όλοι το ίδιο, και ότι η κοινωνική ανισότητα θα αυξηθεί με τη λιτότητα. Καμία τέτοια έκκληση, στην Ευρώπη ή αλλού, δεν θα έχει ανταπόκριση αν δεν δοθεί μεγάλη έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη».

«Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος, ίσως τελικά να χρειάζονται απλές λύσεις. Ίσως οι χώρες θα πρέπει να βασίσουν τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας πάνω σε μια καινούρια βάση κράτους, οικογένειας και φιλανθρωπίας». Και μέχρι τότε τί γίνεται; Πως τη βγάζουμε χωρίς να τρελαθούμε; αναρωτιόμαστε με τους φίλους. Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο βιβλίο του Η Αέναη Ευφορία (εκδ. Αστάρτη) γράφει: «Πρέπει να αποκαταστήσουμε τις ιεραρχίες και απέναντι στους κουδουνιστούς παράδες να αντιτάξουμε άλλα πλούτη, πολιτισμικά, αισθητικά πνευματικά (…) Να μην αρκούμαστε μόνο στην εξασφάλιση των αναγκαίων, αλλά να ανακαλύπτουμε παντού μη αγοραστέα αγαθά που ξεφεύγουν από τον κανόνα του οικονομικού οφέλους, να αναβιώσουμε το παλιό επαναστατικό όνειρο της πολυτέλειας για όλους, της ομορφιάς που προσφέρεται ακόμα και στους πιο ταπεινούς».

εμφάνιση σχολίων