ΣΙΝΕΜΑ: Με λένε ΣΙΝΕΦΙΛ Ερνέστο

ΣΙΝΕΦΙΛ Έχουν περάσει πολλά χρόνια από το 1988, τότε που τρέχαμε στο υπόγειο του Άστυ για να δούμε το  «Νότο» (Sur) του Φερνάντο Σολάνας, για μια πρώτη μας εμπειρία με το αργεντίνικο σινεμά και τα υπέροχα «μεταλλαγμένα» tangos του Αστόρ Πιατσόλα. Το 1989 ήταν το “Apartment Zero”, ένα παράξενο ψυχολογικό θρίλερ, και μετά σιωπή. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2002 και στις «9 Βασίλισσες», για να το συναντήσουμε και πάλι, ενώ αργότερα ακολούθησαν «Το Άγιο Κορίτσι» το 2004, «Το Μυστικό στα Μάτια της» το 2009 και «Οι Ακακίες» με την «Αγελάδα που Έπεσε από τον Ουρανό», πέρυσι.

Αυτό δε σημαίνει ότι όλη η άξια λόγου παραγωγή της χώρας αρχίζει και τελειώνει με αυτές τις εφτά (οκτώ με τον «Ερνέστο») ταινίες. Όπως έχουμε γράψει πολύ πρόσφατα, το σύστημα διανομής στη χώρα μας δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, ιδιαίτερα τώρα που και το κοινό δε μπορεί ν’ ανταποκριθεί, να αγοράσει και να προβάλλει ό,τι ενδιαφέρον κυκλοφορεί στην παγκόσμια αγορά του σινεμά. Έτσι, μόνο θετικά μπορούμε να δούμε την προβολή στη χώρα μας τούτης της αξιόλογης, πρώτης ταινίας του Μπεντχαμίν Άβιλα.

Βασισμένη σε πραγματικό γεγονός, περιγράφει τη ζωή μιας αντικαθεστωτικής οικογένειας το 1979, κατά την περίοδο της στρατιωτικής χούντας που κράτησε από το 1976 μέχρι το 1983. Γυρίζοντας από την εξορία με πλαστές ταυτότητες, ο 12χρονος Χουάν με τους γονείς του και το θείο του Μπέτο (όλοι τους μέλη αντιστασιακής οργάνωσης), θα κυκλοφορούν εκτός σπιτιού με διαφορετικά ονόματα. Το δικό του είναι Ερνέστο και δε θα πρέπει να το ξεχάσει ποτέ. Στο σχολείο θα ερωτευτεί μια συμμαθήτριά του, τη Μαρία, όμως τα πολιτικά γεγονότα θα ανατρέψουν για άλλη μια φορά τα σχέδιά του και θα τον στείλουν στο σπίτι της γιαγιάς του.

Καθαρά αυτοβιογραφικό, το φιλμ του Άβιλα είναι άλλη μια ιστορία ενηλικίωσης, μέσα από την επώδυνη περίοδο μιας στρατιωτικής δικτατορίας (στο νου μας έρχεται η «Πίσω Πόρτα» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου). Το πολιτικό background παραμένει background, και μπροστά έρχονται τα συναισθήματα του μικρού ήρωα κι η αλληλεπίδρασή τους με την οικογένειά του και το κορίτσι που του τραβάει -για πρώτη φορά έως τότε- το ενδιαφέρον. Ο μικρός Τεό Γκουτιέρεζ Μορένο είναι εκπληκτικός, το ρόλο της μαμάς του έχει η γνωστή ουρουγουανή σταρ των αργεντινίκων «σαπουνιών» Ναταλία Ορέιρο (Μιλάγκρος, η Ατίθαση), η αναπαράσταση της εποχής αρκετά πειστική δίνει έμφαση στα αυτοκίνητα της περιόδου και (για πολλοστή φορά σε φιλμ για τα ’70s) στα φριχτά μαλλιά των αντρών. Η ταινία έρχεται με βραβεία από το Σαν Σεμπάστιαν, συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες και είχε προταθεί από την Αργεντινή για το φετινό όσκαρ Ξένης Ταινίας. Τρυφερό και καθόλου αδιάφορο.


info: «Με Λένε Ερνέστο» (“Infancia Clandestina”) -Κοινωνικό. Αργεντινή, Ισπανία, Βραζιλία 2011. Πρεμιέρα: Πέμπτη 18 Απριλίου. Σκηνοθεσία: Μπεντχαμίν Άβιλα. Σενάριο: Μπενχαμίν Άβιλα, Μαρσέλο Μίλερ. Παίζουν: Ναταλία Ορέιρο, Τεό Γκουτιέρεζ Μορένο, Ερνέστο Αλτέριο. Διανομή: Videorama

εμφάνιση σχολίων