ΣΙΝΕΜΑ: Ο Μέγας ΣΙΝΕΦΙΛ Οζ

ΣΙΝΕΦΙΛ
Ήταν ένα κυριακάτικο καλοκαιρινό πρωινό του Δεκέμβρη, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας πριν από 24 χρόνια. Η Κλέμενς από τη Νέα Ζηλανδία, που δούλευε κι αυτή barwoman στο Chevron και που έμενε στο μπροστινό ισόγειο δωμάτιο του κήπου, δεν είχε ασφαλίσει το παράθυρό της και μας είχαν κλέψει. Χρεωστικές κάρτες, φωτογραφικές μηχανές, τηλεόραση, βίντεο και στερεοφωνικό είχαν μπει σε μαξιλαροθήκες κι είχαν αλλάξει χέρια προφανώς για μερικές δόσεις κάποιας άσπρης σκόνης. Όταν μισή ώρα αργότερα οι αστυνομικοί, ένας άντρας και μία γυναίκα, περιεργάζονταν το vintage μπαούλο πάνω στο οποίο ήταν η θέση του βίντεο και της τηλεόρασης, ευχόμουν να μην το ανοίξουν και βρουν όλο το πορνογραφικό υλικό που ήταν αποθηκευμένο εκεί μέσα. Ούτε και να με ρωτήσουν ποια βιντεοκασέτα υπήρχε μέσα στο video player. Γιατί; Μα γιατί ήταν το παράδοξα «άρρωστο» "Evil Dead" του Σαμ Ράιμι. Ένα splatter του 1981, που στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει τέσσερα χρόνια αργότερα κατευθείαν στα βίντεο κλαμπ και το οποίο δεν είχα καταφέρει να δω μέχρι τότε. Ήταν, αν δεν κάνω λάθος, ο πρώτος ηθελημένος συνδυασμός τρόμου και κωμωδίας (ακολούθησαν χιλιάδες από τότε, με κορυφή όλων το "Braindead" του Πίτερ Τζάκσον του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» το 1992), μία κλασική πλέον ταινία τρόμου, που εκτόξευσε τον νεαρό τότε σκηνοθέτη της στην πρώτη γραμμή του σινεμά του φανταστικού, δίπλα σε μεγάλα ονόματα της προηγούμενης γενιάς, όπως αυτά του Κάρπεντερ, του Κρέιβεν, του Ντε Πάλμα και του Τομπ Χούπερ.

Πολύ σελιλόιντ κύλισε από τότε έξω, αλλά και μέσα στην καμπίνα προβολής. Η τριλογία του "Evil Dead" των '80s έγινε τριλογία του "Spider-Man" στα '00s με ενδιάμεσους σταθμούς καλές ("Darkman", «Ένα Απλό Σχέδιο», "Spider-Man 1 & 2") και μέτριες ("The Quick and The Dead", «Το Χάρισμα», "Spider-Man 3") δουλειές. Ενώ ως παραγωγός στην τηλεόραση τα τελευταία 30 χρόνια (των American Gothic, Spy Games, M.A.N.T.I.S., Ο Θρύλος του Εκλεκτού, Σπάρτακος, αλλά και της Xena -ναι, η Ζίνα- και του Ηρακλή) έστρωσε το δρόμο για την επιτυχία των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών των τελευταίων χρόνων.

Χωρίς ποτέ έκτοτε να αφήσει τα χρέη παραγωγού, είτε για την τηλεόραση (Spartacus:Blood and Sand, ενώ ετοιμάζει τα επερχόμενα Poltergeist και Noir) είτε για το σινεμά (το remake του "Evil Dead" που θα βγει στην Αμερική σε ένα μήνα σε σκηνοθεσία του Fede Alvarez, enfant terrible του σινεμά φαντασίας της Ουρουγουάης) επιστρέφει με το «Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος» σε παραγωγή της Ντίσνεϊ.

Πρόκειται για ένα prequel του κλασικού «Μάγου του Οζ», που μας εξιστορεί το πώς ο Όσκαρ Ντιγκς (Τζέιμς Φράνκο) από τσαρλατάνος ψευτο-μάγος του Κάνσας, μεταμορφώθηκε στον Οζ, το χαρακτήρα του βιβλίου και της κλασικής ταινίας του Βίκτορ Φλέμινγκ του 1939, με την Τζούντι Γκάρλαντ. Η ιστορία είναι βασισμένη σε μια σειρά από άλλα βιβλία του Frank Baum, συγγραφέα του The Wonderful Wizard of Oz.

Μέλος ενός μπουλουκιού από καλλιτέχνες του τσίρκου (σε ασπρόμαυρο και κλασικών διαστάσεων format), θα αναγκαστεί να το σκάσει όταν τον κυνηγήσει ο μασίστας της ομάδας, το κορίτσι του οποίου έχει ξελογιάσει. Όμως, το αερόστατο με το οποίο θα πραγματοποιήσει την απόδρασή του θα πέσει σε ανεμοστρόβιλο, που θα τον ρίξει στην (έγχρωμη και widescreen) χώρα του Οζ, όπου θα τον υποδεχθούν σαν το μάγο-μεσσία που περιμένουν. Εκεί, θα έχει ν’ αντιμετωπίσει τις καχύποπτες μάγισσες Θεοδώρα (Μίλα Κούνις) και Ιβανόρα (Ρέιτσελ Γουάιζ), αλλά και θα βοηθηθεί από τη γνωστή και από την αυθεντική παραμυθία/ταινία καλή μάγισσα Γκλίντα (Μισέλ Γουίλιαμς). Παρέα με μια κούκλα από κινέζικη πορσελάνη κι έναν πίθηκο με στολή bell-boy ξενοδοχείου, θα πρέπει να έρθει σε μονομαχία με την Κακιά Μάγισσα αλλά και τις δικές του αδυναμίες και σκοτεινές επιθυμίες, για να εκπληρώσει την προφητεία και να σώσει τη χώρα και τα πλάσματα που την κατοικούν.

Το σενάριο καταφέρνει να πιάσει λίγο από την ατμόσφαιρα της κλασικής ταινίας, αλλά τον τελικό λόγο έχουν τα CGI (κατά κόσμον ψηφιακά εφέ). Υπάρχει και μια υποψία από τη θητεία του Ράιμι στις ταινίες τρόμου (οι γονείς παιδιών κάτω των δέκα θα έπρεπε να κουβεντιάσουν λίγο μαζί τους πριν τα εκθέσουν σε σκηνές μάλλον τρομακτικές για την ηλικία τους), αλλά και η αίσθηση ενός patchwork από εικόνες που έχουμε δει από τη «Χάρι Πότερ/Άρχοντα των Δακτυλιδιών» εποχή και μετά, είναι εμφανής. Ο Τζέιμς Φράνκο μάλλον βαριέται, ενώ το υπόλοιπο καστ κάνει ό,τι μπορεί.

Η στήλη έχει να σας προτείνει (ειδικά αν αγαπάτε τη μαύρη μουσική) τη blaxploitation εκδοχή του αυθεντικού «Μάγου». Πρόκειται για το “The Wiz” του Σίντνεϊ Λιούμετ του 1978, μία κιτς αλλά και αξιοπερίεργη μεταφορά στο σινεμά ενός μιούζικαλ του Broadway με αφροαμερικάνικο καστ: την Νταϊάνα Ρος ως Ντόροθι, τον Μάικλ Τζάκσον ως το σκιάχτρο (!), τη Λένα Χορν ως τη μάγισσα Γκλίντα και τον Ρίτσαρντ Πράιορ στο ρόλο του μάγου. Η disco μουσική είναι του Τσάρλι Σμολς σε παραγωγή του Κουίνσι Τζόουνς. Η χώρα του Οζ εδώ έχει δώσει τη θέση της σ’ ένα πολύχρωμο Μανχάταν! Το είχα δει τον Μάιο του 1979 σε ένα άδειο Έμπασσυ την τελευταία εβδομάδα της σεζόν (τότε δεν έβγαιναν καινούργιες ταινίες το καλοκαίρι). Camp & Sublime!

Τελικά πίσω στην Αυστραλία, βίντεο και κασέτα δε βρέθηκαν ποτέ. Ούτε και τα υπόλοιπα κλοπιμαία. Ευτυχώς για μένα α) η ταινία ήταν παλιά, β) το βίντεο κλαμπ το είχαν έλληνες, γ) η κασέτα ήταν αντίγραφο!


«ΟΖ: Μέγας και παντοδύναμος  »   (Oz the Great and Powerful) -Παιδικής Φαντασίας. Η.Π.Α. 2013, Σκηνοθεσία: Σαμ Ράιμι. Σενάριο: Μίτσελ Κέιπνερ, Ντέιβιντ Λ. Αμπέιρ, βασισμένο σε χαρακτήρες του Φρανκ Μπάουμ. Παίζουν: Τζέιμς Φράνκο, Ρέιτσελ Γουάιζ, Μισέλ Γουίλιαμς, Μίλα Κούνις. Διανομή: W. Disney Pictures, Feelgood Εntertainment.

εμφάνιση σχολίων