Η Μέριλ Στριπ έχει προταθεί για περισσότερα βραβεία Όσκαρ από οποιονδήποτε άλλο ηθοποιό. Το 2015, έστειλε σε κάθε μέλος του Κογκρέσου μια επιστολή υποστηρίζοντας μια προτεινόμενη τροποποίηση του συντάγματος των ΗΠΑ για την επιβολή ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες. Η τροπολογία δεν εγκρίθηκε. Όσο περνάνε τα χρόνια χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τις δημόσιες εμφανίσεις της προκειμένου να μιλάει για ζητήματα που θεωρεί μεγάλα όπως την ισότητα, τα δικαιώματα των γυναικών, την έλλειψη δικαιοσύνης και δημοκρατίας, την αξία της τέχνης.
«Δεν ήθελα πάντα να γίνω ηθοποιός. Νόμιζα ότι ήθελα να γίνω μεταφραστής στον ΟΗΕ και να βοηθήσω τους ανθρώπους να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον. Μερικοί νέοι έρχονται στην υποκριτική επειδή τη βλέπουν ως κάτι λαμπερό, εξυψωμένο, πιο «θεϊκό». «Αυτό που ενδιέφερε πάντα εμένα είναι να εμβαθύνω στη ζωή κάποιου άλλου, να καταλάβω τι τον ώθησε να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Τα υπόλοιπα συνοδευτικά, δεν μου άρεσαν ποτέ. Η μητέρα μου έλεγε: "Οι άνθρωποι θα έδιναν το δεξί τους χέρι για να περπατήσουν στο κόκκινο χαλί. Απόλαυσέ το!". Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις ποιος είσαι.
Οι πραγματικοί influencers στη βιομηχανία μας είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες: οι Κριτικοί, ή ο κλάδος των σκηνοθετών της Ακαδημίας. Αν ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν γυναίκες, θα υπήρχε έντονη αντίδραση. Οι γυναίκες έχουν το 17% της επιρροής, λίγο πολύ, σε κάθε μέρος της διαδικασίας λήψης αποφάσεων στη βιομηχανία και, αναπόφευκτα, αυτό θα καθορίσει το είδος των ταινιών που θα γυριστούν. Το υλικό που φτάνει σε μένα, ευτυχώς εξακολουθεί να είναι ενδιαφέρον. Είμαι 70 και, αλλά υπάρχουν υπέροχα πρότζεκτ σήμερα, που δεν θα έβλεπες πριν μια δεκαετία. Πριν από είκοσι χρόνια, στην ηλικία των 70 και, θα έπαιζα μόνο μάγισσες και «ηλικιωμένες».
Πριν από είκοσι χρόνια, στην ηλικία των 70 και, θα έπαιζα μόνο μάγισσες και «ηλικιωμένες»
Το καλό με την υποκριτική είναι πως το να πηγαίνω από φιλμ σε φιλμ, χωρίς να γνωρίζω ποτέ και πού θα είναι ο επόμενος ρόλος, μου επέτρεψε να περνάω χρόνο με τα τέσσερα παιδιά μου -περισσότερο από ό,τι αν εργαζόμουν ως υπάλληλος γραφείου π.χ που την θεωρώ μια πολύ δύσκολη δουλειά και δεν ξέρω αν θα μου επέτρεπε καν να είχα τέσσερα παιδιά. Οι αποφάσεις που πήρα ως εργαζόμενη μητέρα δεν βασίζονταν πάντα σε αισθητικά κριτήρια, υπήρχαν και άλλα που ήταν πολύ απλά όπως: ήταν κοντά τα γυρίσματα της ταινίας, θα γυριζόταν στις διακοπές όταν βλέπω τα παιδιά μου; Κάνεις κάθε είδους συμβιβασμούς για να έχεις κάτι που εκτιμάς.
Όταν ήμουν νεότερη, περνούσα πάρα πολύ χρόνο σκεπτόμενη πόσο ζύγιζα. Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, θα έλεγα: «Σκέψου τη μεγαλύτερη εικόνα». Φυσικά σε αυτή τη δουλειά σκεφτόμαστε την εμφάνισή μας. Δεν φέρνω τον φάκελό μου σε μια οντισιόν, φέρνω το σώμα μου, οπότε δεν μπορείς να γκρινιάζεις για το γεγονός ότι κρίνεσαι για την εμφάνισή σου: είναι showbusiness. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: εκπροσωπείς ζωές, και οι ζωές φαίνονται με διαφορετικούς τρόπους και σχήματα. Αυτό είναι κάτι που βλέπω να αλλάζει, και είναι πραγματικά καλό. Κάνει το πολιτιστικό τοπίο πιο πλούσιο.