Οι Ταινίες της ΣΙΝΕΦΙΛ Εβδομάδας

ΣΙΝΕΦΙΛ ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ (Disclosure Day). Περιπέτεια Επιστημονικής Φαντασίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Αν ανακάλυπτες ότι δεν είμαστε μόνοι, αν κάποιος σου το έδειχνε, σου το αποδείκνυε, θα σε τρομοκρατούσε; Αυτό το καλοκαίρι, η αλήθεια ανήκει σε επτά δισεκατομμύρια ανθρώπους. Πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στην Ημέρα Αποκάλυψης.
 
Για άλλη μια φορά ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στο αγαπημένο θέμα του, αυτό της εξωγήινης ζωής μετά από το «Firelight» (ερασιτεχνικό φιλμ που γύρισε το 1964 σε ηλικία 17 ετών), τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» (1977), το «Ε.Τ. Ο Εξωγήινος» και το «Ο Πόλεμος των Κόσμων» (2005). Λέγεται ότι ο σεναριογράφος, Ντέιβιντ Κεπ, που είχε διασκευάσει και το «Jurassic Park» το 1993 για τον Σπίλμπεργκ, έγραψε 42 διαφορετικά κείμενα σαν προσχέδια του σεναρίου. 
 
ΗΠΑ, 2026. Πρεμιέρα: Πέμπτη, 11 Ιουνίου. Παίζουν: Εμιλι Μπλαντ, Τζος Ο’Κόνορ, Κόλιν Φερθ, Ιβ Χιούσον, Κόλμαν Ντομίνγκο. Διάρκεια: 145' Διανομή: Tanweer. 
 

 
 
ΤΟ ΙΕΡΟ ΑΓΟΡΙ (La Valle dei Sorrisi/The Holy Boy). Ψυχολογικό Θρίλερ Μεταφυσικού Τρόμου του Πάολο Στριπόλι. Στο "πιο ευτυχισμένο" χωριό της ορεινής Βόρειας Ιταλίας, ένας δάσκαλος τζούντο, στοιχειωμένος από το παρελθόν του, ανακαλύπτει το σκοτεινό μυστικό πίσω από τις παράξενες τελετουργίες των κατοίκων του. Καθώς προσπαθεί να προστατεύσει ένα έφηβο αγόρι που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αλλόκοτης κοινότητας από τις παράδοξες απαιτήσεις της από εκείνο, λόγω ενός χαρίσματος που το διακρίνει, αποκαλύπτεται η ανατριχιαστική αλήθεια πίσω από την επίφαση της απόλυτης ευτυχίας της.
 
3η μεγάλου μήκους μυθοπλασία του μόλις 33χρονου Πάολο Στριπόλι, η οποία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας ενώ στην Ελλάδα παίχτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
 
Βαθμολογία (3.5/5). Αγαπάμε το σινεμά τρόμου και έχουμε απογοητευθεί, ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, από πολυαναμενόμενες ταινίες νέων ή λιγότερο νέων δημιουργών που αποδεικνύονται είτε άνισες, είτε υπερεκτιμημένες από τη διεθνή, αλλά και τη ντόπια κριτική τελικά. 
 
Δεν έχουμε δει τις δύο προηγούμενες δουλειές του Πάολο Στριπόλι, τα «A Classic Horror Story» (του 2021, για το Netflix) και «Flowing» (2022). «Το Ιερό Αγόρι» («Η Κοιλάδα των Χαμόγελων» είναι ο πρωτότυπος τίτλος του) αρχικά θυμίζει κάτι από «Twin Peaks» με τη μικρή ορεινή κοινότητα να επιβιώνει από ένα συλλογικό τραύμα, ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή κατοίκων της πόλης, με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί, μια για πάντα, ο τοπικός σταθμός.
 
Έχοντας βρει θεραπεία με έναν ανορθόδοξο τρόπο, τον οποίο έχει ενστερνιστεί όλος ο πληθυσμός, εκτός ενός άνδρα, που τυχαίνει να είναι και γείτονας του νεοφερμένου γυμναστή, προσπαθεί να προσηλυτίσει τον δεύτερο, όταν διαπιστώνει πως κουβαλάει μέσα του έναν δικό του τραυματικό πόνο, αυτό της αυτοκτονίας του γιου του. Ο νεοφερμένος θα δοκιμάσει το «φάρμακο», θα ανακουφιστεί προσωρινά, αλλά και θα προσπαθήσει να καταλάβει τί ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτή τη βιτρίνα της συλλογικής ευτυχίας, αρχικά μόνος του και στη συνέχεια με την βοήθεια του αμφισβητία γείτονά του, ο οποίος αποφασίζει να του ανοίξει τα μάτια. 
 
Πρόκειται για μια εξαιρετική αλληγορία για την εμμονή του σύγχρονου δυτικού κόσμου με την -σώνει και καλά- Ευτυχία και την αποφυγή -αν όχι τον εξορκισμό- από τη ζωή του, του πόνου και του τραύματος, με πρακτικούς, φυσικούς ή μεταφυσικούς τρόπους. Το αγόρι του τίτλου, έχει την ιδιότητα να απορροφά όλο τον πόνο της κοινότητας. Ο γυμναστής πλησιάζει το αγόρι, το οποίο έχει εγκαταλείψει οποιαδήποτε ελπίδα για μια «φυσιολογική» ζωή, προσπαθώντας να το βοηθήσει (γεγονός που βάζει την κοινότητα σε υποψίες) και να καταλάβει πως μετουσιώνεται όλος αυτός ο πόνος και που πηγαίνει. Πολυεπίπεδο σε αναγνώσεις και στιγμές σπαρακτικό, το φιλμ του Στριπόλι είναι μια απαισιόδοξη παραβολή για το σήμερα, αλλά και για τις επόμενες γενιές που κουβαλούν το υπαρξιακό βάρος, το οποίο κληρονομούν από εμάς, τους λάτρεις του ατέρμονου ευδαιμονισμού, για τον οποίο είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τα πάντα, το μέλλον το δικό μας, των παιδιών μας, του πλανήτη μας. Ιδιαίτερο, ατμοσφαιρικό, μελαγχολικό, συγκινητικό.
 
Ιταλία, 2025. Πρεμιέρα: Πέμπτη, 11 Ιουνίου. Παίζουν: Μικέλε Ριοντίνο, Τζούλιο Φέλτρι, Πάολο Πιερομπόν, Ρομάνα Ματζιόρα Βεργκάνο. Διάρκεια: 122’ Διανομή: Weird Wave.
 

 
 
Ο ΞΕΝΟΣ (L'Etranger/The Stranger). Ψυχολογικό Δράμα Εποχής του Φρανσουά Οζόν. 1938. Αλγέρι. Ο Μερσώ, ένας ήσυχος υπάλληλος, θάβει τη μητέρα του χωρίς να δείξει το παραμικρό συναίσθημα. Την επόμενη ημέρα ξεκινά μια σχέση με τη Μαρί, συνάδελφό του στη δουλειά, και επιστρέφει στη ρουτίνα του. Όμως ο γείτονάς του διαταράσσει την καθημερινότητά του και τον μπλέκει σε ύποπτες ιστορίες, μέχρι που, μια μέρα με ανυπόφορη ζέστη, ένα τραγικό γεγονός σε μια παραλία θα αλλάξει τα πάντα.
 
Η ταινία συμμετείχε στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 82ου Φεστιβάλ Βενετίας.
 
Βαθμολογία (3/5). Ο Φρανσουά Οζόν (8 Γυναίκες, Ο Χρόνος που Απομένει, Θέλημα Θεού, Peter von Kant), μεταφέρει στο σινεμά τον εμβληματικό «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ. Όπως και στο «Franz» του 2016, χρησιμοποιεί το ασπρόμαυρο για να αναδείξει την εποχή, ενώ η Ταγγέρη στο Μαρόκο, αντικαθιστά επάξια το Αλγέρι του 1938. Αν και πολλοί κατατάσουν το μυθιστόρημα στο Παράλογο ή στον Υπαρξισμό ως ύφος, ο Μερσώ είναι ένας νιχιλιστής ήρωας που αντιπροσωπεύει το κλίμα της εποχής του, ένας νεαρός άνδρας που αισθάνεται ξένος μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, απορρίπτοντας όλες τις συμβάσεις της. Πρόκειται για μια κοινωνία που τον θεωρεί και εκείνη ξένο, όταν αρνείται συστηματικά να παίξει τον ρόλο που αυτή αναμένει από τον ίδιο.
 
Ο Καμύ δεν κρίνει τον ήρωά του -όταν δεν ταυτίζεται κιόλας μαζί του- ενώ η ανάδειξη του χαρακτήρα του Μερσώ μέσω της «ακατανόητης» αδιαφορίας του, τονίζει ακόμα περισσότερο την υποκρισία της κοινωνικής και της θρησκευτικής ηθικής της γαλλικής αποικίας του Αλγερίου και ενός κόσμου που «διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλον», όπως είπε και μια «ψυχή» στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (23.24). Ακαδημαϊκή, αλλά λιτή και ουσιαστική, η προσέγγιση του Οζόν, έχει ευτυχήσει να έχει για πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Μπενζαμέν Βουαζέν (Το Καλοκαίρι του '85, Χαμένες Ψευδαισθήσεις). 
 
Γαλλία, 2025. Πρεμιέρα: Πέμπτη, 11 Ιουνίου. Παίζουν: Μπενζαμέν Βουαζέν, Ρεμπέκα Μαρντέρ, Πιερ Λοτέν, Ντενί Λαβάν, Σουάν Αρλό. Διάρκεια: 122' Διανομή: Spentzos Film.
 

 
 
ΟΙ ΑΛΛΟΙ (Los Otros/The Others). Ψυχολογικού Τρόμου Εποχής του Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ. Νήσος Τζέρσεϊ, 1945. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει, αλλά ο σύζυγος της Γκρέις δεν έχει επιστρέψει από το μέτωπο. Σε μια απομονωμένη βικτωριανή έπαυλη, η Γκρέις μεγαλώνει τα δύο της παιδιά, την Αν και τον Νίκολας, με αυστηρή πειθαρχία και έντονη θρησκευτική πίστη. Αυτό που τα κάνει να υποφέρουν όμως είναι μια παράξενη ασθένεια που δεν τους επιτρέπει την άμεση έκθεση στο φως του ήλιου. Οι τρεις νέοι υπηρέτες που προσλαμβάνονται από την οικογένεια οφείλουν να προσέχουν τον πιο αυστηρό κανονισμό: το σπίτι πρέπει να μένει πάντοτε σκοτεινό και καμία πόρτα δεν πρέπει να ανοίγει προτού κλείσει και κλειδωθεί η προηγούμενη! Ο ήδη παράξενος τρόπος ζωής της οικογένειας διαταράσσεται ακόμη περισσότερο, όταν τα δύο παιδιά αποκαλύπτουν στη μητέρα τους ότι το σπίτι κατοικείται και από μια «άλλη» οικογένεια…
 
8 βραβεία Goya, συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας και χάρισε στη Νικόλ Κίντμαν υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA.
 
Βαθμολογία (4.5/5). Έχοντας επιρροές από «Το Στρίψιμο της Βίδας» του Χένρι Τζέιμς, ο μόλις 29χρονος το 2001, Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ (Άνοιξε τα Μάτια, Tesis, Η Θάλασσα Μέσα μου, Agora, Ο Αιχμάλωτος), γράφει και σκηνοθετεί το αριστούργημά του και μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου του νέου αιώνα και όλων των εποχών, ανατρέποντας τις αφηγηματικές προσδοκίες σε μια τελική στροφή, που καλό θα ήταν να μην αναφερθεί σε όσους δεν την γνωρίζουν. Χωρίς περιττά ειδικά εφέ ή jump scares, μονάχα με τη χρήση του φωτός και των ήχων, περιφερειακών και μη, ο σκηνοθέτης και οι συνεργάτες του (ο Χαβιέρ Αγκιρεσαρομπε στη φωτογραφία και η Ιζαμπέλ Ντίαζ Κασου στο σχεδιασμό του ήχου), δημιουργούν από το "τίποτα" μια ιδιαίτερα απειλητική και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ενώ το λαμπρό κάστινγκ συμβάλλει τα μέγιστα σε αυτή την ανεπανάληπτη δημιουργία, που προβάλλεται ξανά σε ψηφιακές κόπιες με την ευκαιρία της 25ης επετείου της κυκλοφορίας της. 
 
Ισπανία, ΗΠΑ, 2001. Επανέκδοση: Πέμπτη, 11 Ιουνίου. Παίζουν: Νικόλ Κίντμαν, Αλακίνα Μαν, Τζέιμς Μπέντλεϊ, Φιόναλα Φλάναγκαν, Κρίστοφερ Έκλεστον, Ερικ Σάικς, Ελέιν Κάσιντι. Διάρκεια: 104' Διανομή: Summer Classics.
 

 
 
 
S.O.S. ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΚΑΛΕΙ ΜΟΣΧΑ (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb). Σατιρική Μαύρη Κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Ένας παράφρων Αμερικανός στρατηγός παρακάμπτει την πολιτική ηγεσία και διατάζει μια αναίτια πυρηνική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης.  Ο Αμερικανός Πρόεδρος και οι σύμβουλοί του κλείνονται σε μια "Αίθουσα Πολέμου" (War Room), προσπαθώντας σε συνεργασία με τη Μόσχα να αναχαιτίσουν τα ίδια τους τα αεροπλάνα. Σύντομα όμως ανακαλύπτουν την ύπαρξη ενός σοβιετικού "μηχανισμού αντιποίνων της επόμενης μέρας" (Doomsday Machine), ο οποίος ενεργοποιείται αυτόματα και δεν μπορεί να ακυρωθεί.
 
Βαθμολογία (5/5). Αριστουργηματική, αντιπολεμική σάτιρα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ που το 1964, βασιζόμενος πολύ ελεύθερα στο μυθιστόρημα «Red Alert» του Πίτερ Τζορτζ, σκηνοθετεί μια διαχρονική μαύρη κωμωδία για την ψυχροπολεμική εποχή που δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη στην εποχή μας που η ιστορία επαναλαμβάνεται ως μακάβρια φάρσα, με τους εξωφρενικούς χαρακτήρες της ταινίας να μοιάζουν πιο σοβαροί από τους πραγματικούς πολιτικούς που έχουν τις τύχες του κόσμου μας στο χέρι τους, 62 ολόκληρα χρόνια αργότερα. 
 
Πιο μοντέρνα από πολλές σημερινές ταινίες, αναδεικνύει την σκηνοθετική ιδιοφυία του μεγάλου σκηνοθέτη και το αυτοσχεδιαστικό, ερμηνευτικό εύρος του Πίτερ Σέλερς που υπήρξε ο μοναδικός υποψήφιος Οσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου που παίζει ταυτόχρονα 3 διαφορετικούς χαρακτήρες στην ίδια ταινία. Καλοκαιρινό must see!
 
Ηνωμένο βασίλειο, ΗΠΑ, 1964. Επανέκδοση: Πέμπτη, 11 Ιουνίου. Παίζουν: Πίτερ Σέλερς, Τζορτζ Σ. Σκοτ, Στέρλινγκ Χέιντεν. Διάρκεια; 94' Διανομή: Athenee Art Cinema. 
 


 

εμφάνιση σχολίων