Τι LIVE! Όμορφα, σύγχρονο, άρτιο, «ανθρωπένιο», με έμπνευση, μέτρο και χωρίς ίχνος ναρκισσισμού. Μια «επίδειξη» δημιουργικότητας και νηφαλιότητας σε ταραγμένους και προκάτ καιρούς.
Μια ομάδα από 15 μέλη χωρίς κανένα σταθερό σημείο στη σκηνή, με τους μουσικούς να «φοράνε» όλο τον εξοπλισμό και τον Byrne να είναι μέρος του αέναου χορευτικού (στα 75 του),
να αλλάζει διαρκώς μουσικά όργανα, να μετατρέπεται από έναν Νεοϋορκέζο, κυνικό Talking Head σε έναν τρυφερό και γενναιόδωρο καλλιτέχνη, να μοιράζεται μικρές ιστορίες και αφορισμούς για τον άνθρωπο, τη φύση, τον υλισμό, τον φασισμό -και όλα με φόντο τεράστιες, έξυπνες προβολές υψηλής ευκρίνειας και πολλές «οικογενειακές» στιγμές οικειότητας επί σκηνής...
Όχι άλλη μια συναυλία, αλλά μια μουσική γιορτή με δομή, concept, art direction και σπουδαία χορογραφία, ένα live μεγάλης κλίμακας, βασισμένo στην πρωτοποριακή περιοδεία του American Utopia (που έγινε παράσταση και στο Μπρόντγουεϊ)
Η Αθήνα δεν ήταν έτοιμη για αυτή τη βραδιά ή ήταν πέραν κάθε προσδοκίας της -σίγουρα μια από τις πιο άρτιες μουσικές παραστάσεις που έχω δει στη ζωή μου.
ΥΓ. Πριν την έναρξη του σόου, σε όλη την περιοδεία του Who is the Sky αλλά και στην American Utopia, τα ηχεία δεν παίζουν ανθρώπινη μουσική αλλά τραγούδια πουλιών. Ευχαριστούμε David Byrne.