Η Δημόσια Ιδιωτική Οικία: 9 στροφές για την Αθήνα: Το νέο ντοκιμαντέρ του Onassis Culture είναι ένα αστικό δοκίμιο και κάνει πρεμιέρα στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νίκης,
Το νέο ντοκιμαντέρ του Onassis Culture είναι ένα αστικό δοκίμιο για τις μορφές συλλογικής κατοίκησης, ανθρώπινες και μη, μέσα από τη ζωή τεσσάρων παιδιών που αγωνίζονται να μείνουν μαζί σε μια πόλη που ακόμα δεν έχει μάθει ν’ αγαπά. H Παγκόσμια πρεμιέρα θα γίνει στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στις 9 Μαρτίου, παρουσία των συντελεστών και θα ακολουθήσει Q&A.ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΛΕΝΑ ΛΥΔΑΚΗ
27 Φεβρουαρίου 2026
Η ταινία επιλέγει να δει την πόλη μέσα από αυτό που ονομάζει οικιακή ευτυχία: μέσα από τις ζωές που πασχίζουν να κρατηθούν, που φεύγουν για ένα «καλύτερα», που προσπαθούν να ανήκουν. Η ταινία έχει στο επίκεντρο τέσσερις νέες γυναίκες, που συγκατοικούν σε ένα ρετιρέ στην Αχαρνών και εστιάζει σε μια συμμετοχική, «εκ των έσω» καταγραφή, χωρίς ιεραρχίες. Οι ακαδημαϊκοί π.χ. που εμφανίζονται δεν φέρουν τίτλους αλλά εναλλάσσονται ισότιμα με τις τέσσερις γυναίκες, τους φίλους τους και τα είδη πουλιών που κατοικούν στην Αθήνα.
Πώς φαντάζει το μέλλον της Αθήνας μέσα από τα μάτια των ενοίκων, των νέων, των μεταναστών, των πουλιών;
Η Δημόσια Ιδιωτική Οικία: 9 Στροφές για την Αθήνα, έχει εμπνευστεί από δύο εκδόσεις με θέμα την αθηναϊκή πολυκατοικία, τις 37 Ιστορίες Αθηναϊκών Πολυκατοικιών (Θωμάς Μαλούτα, Νικολίνα Μυωφά, Δημήτρης Μπαλαμπανίδη, Ιφιγένεια Δημητράκου, εκδ. Ιδρύματος Ωνάση) και το The Public Private House, από το οποίο έχει δανειστεί και τον τίτλο του.Ο Τάσος Λάγγης σκηνοθέτησε επίσης μαζί με τον Γιάννη Γαϊτανίδη και το ντοκιμαντέρ «Χτίστες, Νοικοκυρές και η Οικοδόμηση της Σύγχρονης Αθήνας» σε παραγωγή Onassis Culture, που παρουσιάστηκε στο Επίσημο Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Νύχτες Πρεμιέρας» 2021 και ακολούθησε διεθνή πορεία.
«Το ερώτημα είναι απλό και ταυτόχρονα αδύνατο: τι σημαίνει να «κατοικούμε» σήμερα; Πώς μπορούμε να συνυπάρχουμε και να αγαπάμε μέσα σε μια πόλη που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να κατανοήσουμε;» αναφέρει στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο Τάσος Λάγγης. «Η Αθήνα βρίσκεται σε μια καμπή. Η οικονομική και η στεγαστική κρίση, η εκτίναξη των ενοικίων, η τουριστικοποίηση και ο εξευγενισμός των γειτονιών, η μετατροπή των σπιτιών σε επενδυτικά προϊόντα και η εμφάνιση γκέτο, διαλύουν τις μικρές μορφές κοινωνικότητας που κάποτε χαρακτήριζαν την πόλη. Κι όμως, μέσα σε αυτό το ασφυκτικό τοπίο, η αθηναϊκή πολυκατοικία — αυτή η άναρχη αλλά βαθιά κοινωνική κατασκευή — εξακολουθεί να προτείνει έναν άλλο τρόπο συνύπαρξης».
Ο κάθετος κοινωνικός διαχωρισμός, η μίξη των χρήσεων, τα μπαλκόνια που συνορεύουν, γεννούν μια μορφή καθημερινής δημοκρατίας. Δεν είναι το τέλειο κτίριο· είναι το πορώδες, το ωσμωτικό, αυτό που επιτρέπει απεριόριστη προσαρμοστικότητα» λέει ο Τάσος Λάγγης.
«Η ταινία ξεδιπλώνεται σε εννέα «στροφές», όπως ένα μουσικό κομμάτι ή ένα ποίημα. Αυτή η δομή μου επιτρέπει να συνδέσω ανακαλύψεις από την αρχιτεκτονική, την ανθρωπολογία, την τέχνη, τη γεωγραφία, τη ζωολογία και την ηθολογία, και να τις μεταφράσω σε καθημερινή γλώσσα, πέρα από κανονισμούς και αφηγηματικές πειθαρχίες (..)».
«Αυτή είναι, νομίζω, η ιδιαιτερότητα της Αθήνας: μια πόλη χτισμένη όχι πάνω στη λογική του σχεδίου, αλλά στη λογική της φροντίδας, μέσα στα νομικά πλαίσια που το επέτρεψαν. Αυτή είναι και η πραγματική δύναμη της αθηναϊκής πολυκατοικίας: ένας απλός τόπος και τρόπος να γίνει ο κόσμος κατοικήσιμος. Κι αν αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα σήμερα — η δυνατότητα να κατοικήσουμε ξανά τις πόλεις και τον κόσμο, να τα κάνουμε οικεία — η Αθήνα έχει ακόμη πράγματα να προτείνει, όσο κι αν την καταστρέφουμε, όσο κι αν δεν την καταλαβαίνουμε».