«Η ψυχή του ανθρώπου στο τέλος ξεκαθαρίζει τι είναι και τί ήταν από την αρχή ένας εκ γενετής θυμός»
Η ψυχή του ανθρώπου στο τέλος ξεκαθαρίζει τι είναι και τί ήταν από την αρχή ένας εκ γενετής θυμός. Ό θυμός είχε προκαλέσει αυτή την αβάσταχτη ψυχική ένταση. Οριστικά με καταδίκασε σε αϋπνία. Ύπνος δεν υπάρχει πια για μένα.DOCTV.GR
23 Φεβρουαρίου 2023
Κατά την αϋπνία της νύχτας φθάνεις στο τελευταίο σύνορο του χρόνου. Το τέλος του χρόνου υπάρχει μονάχα την νύχτα. Έχει το αγγίζεις και τότε σε πιάνει μια λυπημένη μανία. Αυτή ή ψυχική μου ένταση πετύχαινε μια προσωρινή ανακούφιση χάρη στα θλιβερά έργα μιας πρόχειρης εκδικητικότητας. Ερασιτεχνική εκδικητικότητα.
Αυτός ό θυμός κι η εκδικητικότητα είναι ολικές και αναίτιες εμπάθειες. Ποτέ κανένα συγκεκριμένο γεγονός της ζωής μου ποτέ δεν θα τις δικαιολογούσε. Γιατί η μορφή που πήρε η ζωή μου από μια σκοτεινή εύνοια είναι από τις πιο ευλογημένες και ωφέλιμες.
Δεν παρέλειπα να εκδικούμαι. Χωρίς κίνητρο καμιά συγκίνηση. Ο θυμός εμπνέει μιαν ανεπιτήδευτη καχυποψία και σε κάνει να αποδέχεσαι σχεδόν με ευφορία και την ελάχιστη πρόκληση.
Απόσπασμα από το κείμενο του Γιώργου Χειμωνά, Το σύνδρομο του Balint. Πεζογραφήματα, εκδ. Καστανιώτης. Ο Γιώργος Χειμωνάς (1938 - 27 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Καβάλα και έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Το 1962 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Παρισιού. Πρωτοπαρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1960 με το αφήγημά του Ο Πεισίστρατος, που δημοσιεύτηκε στη Θεσσαλονίκη και κέρδισε το Λογοτεχνικό Βραβείο του Δήμου Θεσσαλονίκης. Εξέδωσε ακόμα τα πεζογραφήματα: Η εκδρομή (1964), Μυθιστόρημα (1966), Ο Γιατρός Ινεότη (1971), Ο γάμος (1974), Ο αδελφός (1975), Οι χτίστες (1979), Τα ταξίδια μου (1984), Ο εχθρός του ποιητή (1990). Ακόμα έχουν εκδοθεί τα δοκίμιά του: 6 μαθήματα για τον Λόγο (1984), Έβδομο μάθημα για τον Λόγο: Λόγος, ο Χρόνος και το Σύμβολο (1984), Η δύσθυμη Αναγέννηση: Όγδοο μάθημα για τον Λόγο (1987), Τα όνειρα της αϋπνίας (1994), Ένατο μάθημα για τον Λόγο (2001). Επίσης μετέφρασε την Ηλέκτρα του Σοφοκλή, τις Βάκχες, τη Μήδεια και τον Ορέστη του Ευριπίδη, τον Άμλετ και τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ. Έγραψε το λιμπρέτο της όπερας Πυλάδης, που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής σε σκηνοθεσία και σκηνογραφία Διονύση Φωτόπουλου και μουσική Γιώργου Κουρουπού. Πέθανε στο Παρίσι, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στις 27 Φεβρουαρίου 2000.
Διαβάστε επίσης:
Αφαιρώντας ό,τι μας προσθέτει ο χρόνος
Χικμέτ: Εγώ γνωρίζω όλους τους πόθους
Το σύνδρομο της «άδειας φωλιάς»
εμφάνιση σχολίων