ΣΙΝΕΦΙΛ Αντονιόνι στο σανίδι

ΣΙΝΕΦΙΛ Πόσο δύσκολο ακούγεται το εγχείρημα να μεταφέρεις στο θέατρο την οπτική ποίηση του Antonioni και τη συναισθηματική αποτελμάτωση των ηρώων του με φόντο την ακμάζουσα μεταπολεμική Ιταλία του ’60; Ο Ολλανδός Ivo Van Hove που στο παρελθόν έχει μεταφέρει στη σκηνή έργα των Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Λουκίνο Βισκόντι, Τζον Κασσαβέτης κ.ά. κάνει άλλο ένα “bungee-jumping” στο θέατρο (όπως ο ίδιος λέει), συμπυκνώνοντας σε μια παράσταση την άτυπη τριλογία της απόγνωσης του Μικελάντζελο Αντονιόνι: «Η Περιπέτεια», «Η Νύχτα», «Η Έκλειψη».

Οι τρείς ταινίες έχουν κοινά σημεία: το συναισθηματικό κενό όμορφων αλλά κουρασμένων μεσοαστικών ζευγαριών, κι ένα αέναο παιχνίδι «μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά» στο οποίο πρωταγωνιστούν λαμπεροί σταρ της εποχής: Μαστρογιάννι, Ζαν Μορώ, Αλέν Ντελόν. Ο Van Hove πάντως δηλώνει ότι θέλησε να μεταφέρει τα «σενάρια» κι όχι τις «ταινίες» επί σκηνής. Ταυτόχρονα δεν αποποιείται τις κινηματογραφικές μεθόδους. Σε μια τεράστια σκηνή που γεμίζει με τη μοναξιά των ηρώων στήνει κάμερες που τραβάνε κοντινά πλάνα των ηθοποιών και τα προβάλλει σε μια τεράστια οθόνη πάνω από τη σκηνή, χρησιμοποιώντας διάφορα τοπία στο background. Το κοινό λοιπόν παρακολουθεί ταυτόχρονα τους ηθοποιούς να «χάνονται» στην μεγάλη σκηνή (όπως οι ηθοποιοί στην «Περιπέτεια» μοιάζουν μικροί, χαμένοι στο περιβάλλον), ενώ στην οθόνη μεταφέρονται κάπου αλλού.

Στο πρώτο μέρος της παράστασης εξυφαίνονται παράλληλα οι αφηγήσεις των ιστοριών των κεντρικών ζευγαριών κάθε ταινίας, ενώ στο δεύτερο μέρος οι δρόμοι τους συναντιούνται καθώς όλοι βρίσκονται τυχαία σε ένα ολονύχτιο πάρτι που παραπέμπει σε εκείνο στη «Νύχτα». Κι αν τα πλούσια, κορεσμένα χρώματα θυμίσουν στον θεατή περισσότερο τον Αλμοδόβαρ παρά τον Αντονιόνι, ο Van Hove αντιτάσσει ότι προσπαθεί να κοιτάξει βαθιά μέσα στο έργο του Ιταλού σκηνοθέτη και να δει πώς θα είχε παραχθεί σήμερα.

Ο Αντονιόνι είχε πει πως με τις ταινίες του είχε «κάτι να δείξει, παρά κάτι να πει». Με τα ειδικά εφέ και τα μικρά του “coups de théâtre” (κάποια στιγμή από τον ουρανό «βρέχει» λευκά μπαλόνια) κάτι αντίστοιχο προσπαθεί να κάνει προφανώς κι ο Van Hove. Αν το καταφέρνει, θα το μάθουν όσοι βρεθούν στο Barbican στο Λονδίνο, 1-5 Φεβρουαρίου.

εμφάνιση σχολίων