Τι καθηγητές, τι φοιτητές, σε λίγο, στον κόσμο του "To be or Airbnb?" και του κράτους που πληρώνει προκειμένου να εξαφανιστεί, θα μένουμε όλοι σε σκηνές και εκ περιτροπής.
Ξεκινήσαμε αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα τα παραπήγματα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους «λάθρο». Περάσαμε στα λυόμενα για τους season-ίτες και τους μακροχρόνιους πολυπληγέντες των σεισμών και των κλιματικών καταστροφών. Ακολούθησαν τελικά και οι δάσκαλοι στους τουριστικούς προορισμούς. Και τώρα, «ο ανθός του ελληνικού λαού» έχει να διαλέξει: Σπουδές ή Στέγη;
Μετά τον κόβιντ και τον εκούσιο εγκλεισμό, χρειάστηκε μια 5ετία για να βουτήξει το βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων, από τον ουρανοξύστη της σχετικής ευμάρειας στο κενό. Θα είναι μακρύς ο δρόμος του «πόσο πιο χαμηλά ακόμα;» και θα συνεχίσουμε να παίρνουμε τις ίδιες «απαντήσεις» εφόσον συνεχίζουμε να θέτουμε τις «ερωτήσεις» με τον ίδιο τρόπο.
Όπως έλεγε και ο Ντάριο Φο στο «Δεν πληρώνω..»: Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «Αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ;».
Ελπίζω πως στα μάτια των πιτσιρικιών σήμερα, τα αντανακλαστικά των πολιτικών Λουδοβίκων φαίνονται απολύτως ελεεινά και αναχρονιστικά -εκείνων που διακηρύσσουν πως το να φορολογείς τους πλούσιους, να παίρνεις πίσω τα κλεμμένα δημόσια αγαθά, να διώχνεις κλοτσηδόν τους goldenvisίτες από τον τόπο σου, να αντικαθιστάς την περιθωριοποίηση των πολλών με τη λογοδοσία των λίγων ή να «ανταλλάσσεις» τον πόλεμο με το κοινωνικό κράτος θεωρείται «ακραίο» ή «ριζοσπαστικό»…