Αρχιπέλαγος: 52 εκατ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ από κονδύλια για την αλιεία που πήγαν;

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ Τουλάχιστον 52 εκατ. ευρώ από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης που έχει στόχο να στηρίξει τις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές που εξαρτώνται από την αλιεία, κατευθύνθηκαν σε άσχετες δραστηριότητες, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος. «Σύμφωνα με την έρευνα του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην οποία διαπιστώθηκε εκτροπή των πόρων από τον προβλεπόμενο σκοπό τους».

Βίλες με πισίνες, καφετέριες, εστιατόρια, κτηνιατρεία, φυσικοθεραπευτήρια, γυμναστήρια, κρεοπωλεία, ακόμη και λούνα παρκ. Αυτές είναι μερικές από τις δραστηριότητες στις οποίες, σύμφωνα με το Αρχιπέλαγος, κατευθύνθηκαν χρήματα που προορίζονταν για την αλιεία.

Την ίδια στιγμή, οι μικροί ψαράδες εγκαταλείπουν το επάγγελμα, τα αλιευτικά λιγοστεύουν και οι παράκτιες κοινότητες χάνουν μια δραστηριότητα που τις στηρίζει εδώ και αιώνες. Το Ινστιτούτο καταγγέλλει τη διαχείριση και ζητά λογοδοσία από τις αρμόδιες αρχές.

«Οι παράκτιες κοινότητες χάνουν τη δυνατότητα απασχόλησης, αλλά και την προσιτή ποιοτική τροφή»

Το Ινστιτούτο προειδοποιεί ότι η βιώσιμη παράκτια αλιεία μικρής κλίμακας κινδυνεύει να χαθεί οριστικά. Οι ψαράδες κάθε ηλικίας εγκαταλείπουν το επάγγελμα σε όλη την Ελλάδα. Κάποιοι μετακινούνται στις πόλεις, ενώ άλλοι στρέφονται στην αβέβαιη, εποχική απασχόληση που προσφέρει ο τουρισμός. Οι τοπικές κοινωνίες χάνουν εκτός από θέσεις εργασίας και μια σημαντική πηγή προσιτής, ποιοτικής τροφής ενώ αυξάνεται η εξάρτησή τους από εισαγόμενα προϊόντα αμφίβολης ποιότητας.

«Με αφορμή τις κινητοποιήσεις των ψαράδων, επικρατεί μεγάλη σύγχυση στα ΜΜΕ και στον δημόσιο διάλογο, καθώς, ενδεχομένως από άγνοια, συχνά εξισώνονται δύο πολύ διαφορετικές μορφές επαγγελματικής αλιείας: η μικρής κλίμακας παράκτια αλιεία και η βιομηχανικής κλίμακας (μέση) αλιεία. Για να γίνει κατανοητή η διαφορά στην αλιευτική τους ικανότητα, αρκεί να αναφέρουμε ότι η συνολική ετήσια ψαριά ενός παράκτιου σκάφους (που χρησιμοποιεί στατικά εργαλεία: π.χ. δίχτυα, παραγάδια), δεν προσεγγίζει καν την ποσότητα που αλιεύει μία μηχανότρατα σε μία μόνο ημέρα (με τα βαριά μεταλλικά συρόμενα αλιευτικά εργαλεία)».

«Αντιθέτως, η λεγόμενη μέση αλιεία, που δραστηριοποιείται σε βιομηχανική κλίμακα, κυρίως με τις 231 μηχανότρατες, διαθέτει δυσανάλογα μεγάλα σκάφη, υψηλή ιπποδύναμη και μεγάλη αλιευτική ικανότητα. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι χρησιμοποιεί έναν καταστροφικό τρόπο αλιείας, οι επιπτώσεις του οποίου είναι γνωστές εδώ και δεκαετίες». 

Η κρίση, σύμφωνα με το Ινστιτούτο, δεν οφείλεται σε κάποια φυσική καταστροφή, αλλά στη μακροχρόνια απαξίωση και στην εφαρμογή λανθασμένων πολιτικών, οι οποίες έχουν συμβάλει και στην εξάντληση των ιχθυαποθεμάτων. Το Αρχιπέλαγος αναφέρεται και στην γνωστή καταστροφή χιλιάδων καϊκιών: «περίπου 13.500 παραδοσιακά ξύλινα καΐκια οδηγήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε καταστροφή, μέσω των επιδοτούμενων προγραμμάτων διάλυσης, με ευτελή ποσά σε αντάλλαγμα». 

Πέρα από τη βιομηχανική αλλά και τη νόμιμη ερασιτεχνική αλιεία για προσωπική κατανάλωση, «είναι κοινό μυστικό ότι σημαντικές ποσότητες ψαριών που διακινούνται σε εστιατόρια και αλλού, κατά μήκος ολόκληρης της ελληνικής ακτογραμμής προέρχονται από ερασιτέχνες αλιείς, οι οποίοι συχνά χρησιμοποιούν παράνομα μέσα, όπως το νυχτερινό ψαροντούφεκο με χρήση κατάδυσης, ο δυναμίτης και οι χημικές ουσίες. Αν θέλουμε να μιλάμε για το μέλλον της αλιείας στην Ελλάδα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις χρόνιες παθογένειες που την οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση».
 

Διαβάστε όλη την ανακοίνωση:

«Το αδιέξοδο αποτυπώνεται στα λόγια ενός παράκτιου ψαρά κατά τη διάρκεια των σημερινών κινητοποιήσεων: «Μας οδηγούν να αποσύρουμε τις επαγγελματικές άδειες και να κάνουμε τα σκάφη μας ερασιτεχνικά. Θα ψαρεύουμε όπου θέλουμε, όποτε θέλουμε και θα πουλάμε τα ψάρια μας σε όποιον θέλουμε, χωρίς κανέναν έλεγχο ή περιορισμό». Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» στέκεται δίπλα στους παράκτιους αλιείς, όπως κάνει εδώ και δεκαετίες, στηρίζοντας τη πανελλαδική κινητοποίησή τους στα λιμάνια όλης της χώρας.
 
Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι η βιώσιμη παράκτια αλιεία μικρής κλίμακας κινδυνεύει να χαθεί οριστικά - μία δραστηριότητα που εδώ και αιώνες στηρίζει την επιβίωση των νησιωτικών και παράκτιων κοινοτήτων. Η απειλή αυτή δεν είναι αποτέλεσμα μιας φυσικής καταστροφής, αλλά της επί χρόνια απαξίωσής από τις αρμόδιες αρχές και της εφαρμογής εξαρχής λανθασμένων πολιτικών, που έχουν συμβάλει στην εξάντληση των ιχθυαποθεμάτων και στο οικονομικό αδιέξοδο των ψαράδων.
 
Σε όλη την Ελλάδα, τα μικρά αλιευτικά σκάφη εδώ και χρόνια λιγοστεύουν με ανησυχητικό ρυθμό και ψαράδες κάθε ηλικίας εγκαταλείπουν το επάγγελμα. Οι παράκτιες κοινότητες χάνουν τη δυνατότητα απασχόλησης, αλλά και την προσιτή ποιοτική τροφή. Εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από αμφιβόλου ποιότητας εισαγόμενη τροφή, ενώ πρώην αλιείς μεταναστεύουν στις πόλεις και κάποιοι επιστρέφουν μόνο για την αβέβαιη εποχική απασχόληση του τουρισμού. Μαζί τους ερημώνουν και οι θάλασσες, χάνοντας την καθημερινή παρουσία των παράκτιων ψαράδων που τις συνόδευε για γενιές.
 
Τα μέτρα που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση για την αλιεία συνεχίζουν την πρακτική κατασπατάλησης δημόσιων πόρων (σε προμηθευτές, προμήθειες, αναθέσεις σε μελετητικά γραφεία κ.λπ.), στο όνομα της δήθεν στήριξης του κλάδου.
 
Έρχονται σε συνέχεια της σκανδαλώδους διοχέτευσης τουλάχιστον 52 εκατομμυρίων ευρώ από το Leader Αλιείας σε άσχετες εμπορικές δραστηριότητες ενώ και οι πόροι αυτοί προορίζονταν για τη στήριξη της αλιείας. Τα νέα μέτρα δεν συμβάλλουν ούτε στη βιωσιμότητα της αλιείας ούτε στην ανάκαμψη των ιχθυαποθεμάτων. Αντίθετα, οδηγούν την παράκτια αλιεία σε ολοένα μεγαλύτερο αδιέξοδο, επιταχύνοντας την κατάρρευσή της.
 
Η πολιτική ηγεσία αποδεικνύεται διαχρονικά ανίκανη να αντιμετωπίσει τα πραγματικά προβλήματα της αλιείας, αλλά ικανή να κατασπαταλά και να διασκορπίζει τους πόρους που προορίζονται για τη στήριξή της. Το ερώτημα παραμένει: με ποια κριτήρια επιλέγονται τα ίδια πρόσωπα που κινούν τα νήματα στο υπουργείο και διαιωνίζεται η παρουσία τους επί δεκαετίες, κατά την εναλλαγή 22 διαφορετικών υπουργών τα τελευταία 30 χρόνια;
 
Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί πρώην Γενική Διευθύντρια Αλιείας του υπουργείου, με περισσότερα από 40 χρόνια παρουσίας στη διοίκηση της αλιείας. Οι επιλογές της εγείρουν σοβαρά ερωτήματα τόσο για τη συστηματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της μέσης αλιείας όσο και για την προώθηση καταστροφικών εισηγήσεων, όπως εκείνες που οδήγησαν στην καταστροφή 13.000 καϊκιών. Αντί να λογοδοτήσει, μαζί με όσους οδήγησαν τον αλιευτικό κλάδο σε πορεία κατάρρευσης, μετά τη συνταξιοδότησή της ανέλαβε θέση συμβούλου της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.
 
Το συνολικό αποτέλεσμα της δράσης αντίστοιχων στελεχών και των εναλλασσόμενων πολιτικών ηγεσιών οδήγησε την παράκτια αλιεία σε ολοένα μεγαλύτερο αδιέξοδο».
 
 
 

εμφάνιση σχολίων