0
1
σχόλια
279
λέξεις
iDOC
Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]
 
ΙΑΣΜΗ
23 Νοεμβρίου 2016
Χαμένη στις σκέψεις της η Λουσίλ έψαχνε μια λογική διέξοδο απο το συναισθηματικό της παραλήρημα. Οι συνεχείς μάχες με τον εαυτό της είχαν αρχίσει να την καταβάλουν, είχαν αρχίσει να αναιρούν την ιδια την ύπαρξη του εαυτού της. Κι αυτή λυσσασμένα προσπαθούσε να προσδιοριστεί. Στην ουσία αυτό που προσπαθούσε, καθώς όντας έξυπνη, ομολογώ, το είχε διαπιστώσει, πάλευε να απαλλαγεί από τις ενοχές και τα βάρη του κόσμου που έτσι τη μεγάλωσε, έτσι την ανάθρεψε, έτσι σχεδόν την έπεισε πως είναι η φύση του ανθρώπου: προορισμένη να αποδεικνύει σε τρίτους, να πραγματώνει προσδοκίες τρίτων, να υπομένει την ανθρώπινη μικροπρέπεια προς επίτευξη κάποιου απώτερου σκοπού (το μόνο που πετύχαινε ήταν η ενίσχυση της φιλαρέσκειας των τρίτων). Και η Λουσίλ, ένα άτομο ευαίσθητο στα ερεθίσματα της κοινωνίας, δεν μπορούσε να μη διεγείρεται από αυτά, αλλά όχι και να τη νικούν! Όφειλε στον εαυτό της, στο μοναδικό κανόνα της φύσης που στέκει αδιαμφισβήτητος -την ανθρώπινη ζωή- που της δόθηκε με απλότητα, να τον στηρίξει και να τον τοποθετήσει κάπου εκεί μακριά απομονωμένα σε ένα τοπίο γαλήνιο και εκστασιακό. Όφειλε -ξέρετε τί;- να αγαπήσει τον εαυτό της, να ακουμπήσει το δέρμα της, να τυλίξει τα χέρια της γύρω από το σώμα της και να συμπονέσει. Κι έτσι η Λουσίλ άφησε το μισοδιαβασμένο βιβλίο πάνω στο γραφείο, σηκώθηκε με σιγουριά και ανυπομονησία συνάμα και κοιτάχτηκε στο καθρέφτη εμπρός ευθεία στο ύψος των ματιών της. Χάιδεψε τα μαλλιά της, τοποθέτησε μερικές τούφες πίσω από τα αυτιά της, χαμογέλασε ζεστά τόσο που πρόσεξε τις σχηματισμένες ρυτίδες γύρω από τα μάτια της, χωρίς να τις κρίνει μια απλή παρατηρήση μόνο, και είπε πρώτα ψιθυρίζοντας και έπειτα πολυ δυνατότερα: “Μ’ αγαπώ”.
εμφάνιση σχολίων